Gelukkig hebben we de polygamie nog

In tegenstelling tot wat ik op de achterflap las1 vond ik Onderworpen van Michel Houellebecq helemaal niet zo schokkend en vilein. De ruim tweehonderd bladzijdes had ik in één ruk uitgelezen, maar niet omdat het allemaal zo boeiend, spannend of vermakelijk was. Eerder had ik het gevoel iets te missen. Of dat er zich nog een verrassende plotwending zou aandienen die al het voorgaande in een ander daglicht zou stellen. Lees verder...


  1. Een tamme Houellebecq, zonder islamkritiek? Laat me niet lachen. […] Voorbij de oppervlakte is het boek schokkender en vileiner dan islamkritiek – Christiaan Weijts in De Groene Amsterdammer 

(Hoe) bepaal ik dat?

Op de site van De Correspondent zag ik een oproep om gezamenlijk het boek A little life van Hanya Yanagihara te gaan lezen. De titel deed een belletje rinkelen. Ik dacht het boek ooit eerder in handen te hebben gehad maar uiteindelijk niet tot aankoop te zijn overgegaan. Even twijfelde ik. Een boek van ruim achthonderd bladzijdes terwijl ik al zoveel te lezen heb liggen. Lees verder...