Peter Pellenaars

Life is like a recycling center …

Life is like a recycling center, where all the concerns and dramas of humankind get recycled back and forth across the universe. But what you have to offer is your own sensibility, maybe your own sense of humor or insider pathos or meaning. All of us can sing the same song, and there will still be four billion different renditions. Lees verder...

Schrijver

Laat ik beginnen om (voor de zoveelste keer) een fragment aan te halen uit het inmiddels door mij stukgelezen Bird by Bird door Anne Lamott:

All right, let’s talk about publication. Let’s talk about the myth of publication.
[…]
Many nonwriters assume that publication is a thunderously joyous event in the writer’s life, and it is certainly the biggest and brightest carrot dangling before the eyes of my students. They believe that if they themselves were to get something published, their lives would change instantly, dramatically, and for the better. Their self-esteem would flourish; all self-doubt would be erased like a typo. Entire paragraphs and manuscripts of disappointment and rejection and lack of faith would be wiped out by one push of a psychic delete button and replaced by a quiet, tender sense of worth and belonging. Then they could wrap the world in flame.
But this is not exactly what happens.1 Lees verder...


  1. p.208-211, Bird by Bird, Anne Lamott 

Acceptatie

Er zijn drie momenten waarop ik de verzamelde observaties, indrukken en belevenissen van de afgelopen tijd probeer te verwerken naar een nieuwe blogpost: in de auto op weg naar kantoor (of terug naar huis), onder de douche en tijdens het hardlopen. Ik hoef er niet iets speciaals voor te doen. Het gaat vanzelf. Lees verder...

Wie ben ik?

Blijkbaar was het vandaag weer eens tijd voor een ouderwetse identiteitscrisis. De dag begon goed. Vroeg op, rondje hardlopen, stevig ontbijt en lekker in het zonnetje met voldoende te lezen. Ik had me voorgenomen eerst nog een nieuw hoofdstuk in Bird by Bird van Anne Lamott door te nemen voordat ik aan Het Boschhuis van Pauline Broekema zou beginnen. Dat bleek geen verstandig idee te zijn. Niet veel later zat ik in gedachten verzonken terwijl de koffie koud werd. Lees verder...

Vrieskist

We hebben het over koetjes en kalfjes. Mijn moeder en ik. Aan de telefoon. Ook het weer komt voorbij. Code Rood in Limburg wordt zojuist aangekondigd. Dat is niet ver van mijn ouders vandaan. Plotseling vraagt ze of ik weet waar de vrieskist ook alweer stond. Ik val stil. Lees verder...

He had lived on his own terms

Every morning, no matter how late he had been up, my father rose at 5:30, went to his study, wrote for a couple of hours, made us all breakfast, read the paper with my mother, and then went back to work for the rest of the morning. Many years passed before I realized that he did this by choice, for a living, and that he was not unemployed or mentally ill. I wanted him to have a regular job where he put on a necktie and went off somewhere with the other fathers and sat in a little office and smoked. But the idea of spending entire days in someone else’s office doing someone else’s work did not suit my father’s soul. I think it would have killed him. He did end up dying rather early, in his mid-fifties, but at least he had lived on his own terms. Lees verder...