Oefenen onder dwang

Deze blogpost is deel 15 van 29 in de reeks The Zen Habits Method

Every habit seems to come with unbidden urges to procrastinate on the habit.
[p.60, Zen Habits, Leo Babauta]

Deze avond was ik voor de zesde dag op rij bezig met mijn rek- en strekoefeningen. Aangekomen bij oefening 6 (ga naar deze pagina, scroll dan naar beneden om zelf te zien wat ik daarmee bedoel) zag ik een puistje op mijn linkerbovenbeen. Net zoals het figuurtje op de illustratie (waarvoor je dus echt even naar die bewuste pagina moet gaan) zat ik in een korte broek vandaar dat het puistje luid en duidelijk te zien was. Het schreeuwde om uitgeknepen te worden maar ik had mijn handen vol (om te zien waarmee is het toch raadzaam naar de pagina te gaan waar een overzicht is te vinden van de oefeningen die ik elke dag tot een goed einde probeer te brengen) zodat dit niet zou gaan lukken zonder de oefening te onderbreken.

Wat een dilemma. Bij elke volgende seconde die ik treuzelde leek het of de hevig kloppende puist groter en groter werd. Het was een pomp die vanuit mijn hele lichaam vocht aanzoog totdat het witte kopje zou bezwijken onder de enorme druk. Ik probeerde me geen voorstelling te maken van wat dat zou betekenen. In plaats daarvan concentreerde ik me op mijn oefening. De neiging om de puist die nu ontzettend was gaan jeuken uit te knijpen onderdrukte ik zo goed en kwaad als mogelijk. Nog 5x mijn rechterbeen draaien en dan kon ik met mijn linkerbeen beginnen. Misschien dat dit verlichting zou geven.

Terwijl ik naar de puist bleef kijken die gaandeweg weer de normale bescheiden proportie kreeg zoals bij aanvang van de oefening, telde ik langzaam af.

5

4

3

2

1

Eindelijk had ik mijn handen vrij. Zou ik heel eventjes aan het miniscule puistje krabben? Of toch gewoon met de oefening verder gaan? Ik koos voor het laatste en strekte mijn linkerbeen.

15

14

Buiten hoorde ik blaffende honden.

13

12

11

In de hoek van de kamer zag ik mijn hardloopschoenen staan die ik nog moest opruimen.

10

9

8

7

6

Er schoot een gedachte door mijn hoofd dat ik niet moest vergeten iets op te schrijven anders zou ik het zeker weten vergeten.

5

Maar wat ook alweer?

4

3

2

Moest ik misschien toch alvast het water opzetten voor de rijst die we dadelijk nodig hadden bij het eten?

1

Ziezo. Klaar met oefening 6.

Oefening 7 – elk been 30 tellen.

~ ~ ~

Achtergrond:

Vorig jaar deed ik mee aan de crowdfunding actie die Leo Babauta was gestart om zijn nieuwe boek Zen Habits – Mastering the Art of Change te financieren. Eind mei 2015 viel het boek door de brievenbus. Ik dacht het opzij te kunnen leggen om er tijdens de zomervakantie in te beginnen. Dat liep anders. Inmiddels heb ik het boek een eerste keer helemaal doorgelezen. De komende weken wil ik er regelmatig over bloggen omdat het een echt doe-boek is en ik op deze wijze mijn vorderingen kan delen. Zo maak ik mijn voornemen publiekelijk (volgens de Zen Habits methode erg belangrijk voor succes) maar hoop ik tevens te bereiken dat sommigen van jullie ook mee gaan doen.

Lijkt je dit wel iets, kies dan hier een uitdaging uit de lijst van tien mogelijkheden. Wees niet bang, het zijn slechts kleine veranderingen om allereerst gevoel te krijgen bij de methode zelf. Heb je een keuze gemaakt, laat dit dan weten bij de reacties. Vervolgens kun je de blogserie gaan volgen en je vorderingen delen onder mijn blogposts, of ga er zelf over bloggen en laat een link achter naar je website. Hoe dan ook, veel plezier en succes wanneer je besluit mee te gaan doen!

Love moved me to write this for you, and I hope that you will pass it on for me.
[p.204, Zen Habits, Leo Babauta]

Mijn eigen vorderingen leg ik hier vast.

~ ~ ~

Toen op 19 juni

Kersen – 19 juni 2013

Talisman – 19 juni 2012

Boom – 19 juni 2011

~ ~ ~

navigeer door deze serie<< Het zijn niet de resultaten die tellenFoutje, bedankt! >>