Dwaalwegen

Een roman stimuleert ons interpretatievermogen, maar stimuleert ook onze geest om te gaan dwalen.
[p.294, Wat we zien als we lezen, Peter Mendelsund]

Klopt.

Zo las ik gister:

“According to Chekhov,” Tamaru said, rising from his chair, “once a gun appears in a story, it has to be fired.”
“Meaning what?”
Tamaru stood facing Aomame directly. He was only an inch or two taller than she was. “Meaning, don’t bring unnecessary props into a story. If a pistol appears, it has to be fired at some point. Chekhov liked to write stories that did away with all useless ornamentation.”
Aomame straightened the sleeves of her dress and slung her bag over her shoulder. “And that wories you – if a pistol comes on the scene, it’s sure to be fired at some point.”
“In Chekhov’s view, yes.”
[p.407, 1q84, Haruki Murakami] Lees verder...

Mindfuck in de donkere kamer van de Noor

Prologen staan vaak buiten de structuur van de roman, of horen dat in ieder geval te staan, anders hadden ze immers gewoon hoofdstuk 1 moeten heten.
[p.13, Schrijven is schrappen, Hans Hogenkamp]

De proloog van Alles hiervoor, een fascinerende debuutroman door Andreé Platteel vond ik ijzersterk. Het is mysterieus, de spanning wordt al flink opgebouwd en het taalgebruik is van een poëtische schoonheid. Wie is die persoon ‘de Noor’ waarvoor de ik-persoon (Jonathan) helemaal naar Moddergat afreist, en de die we later leren kennen als iemand die een overweldigende invloed op Jonathan zal hebben? De laatste alinea eindigt ook nog eens met een cliffhanger van jewelste. Ik kon niet wachten om meteen verder te lezen en had spijt als haren op mijn hoofd dat ik er in begonnen was bij het ontbijt voordat ik naar mijn werk moest. Lees verder...