Rondje hagel

Met nog slechts één weekje te gaan tot aan de Montferlandrun op 3 december nam ik me voor vandaag opnieuw de survivalruntraining over te slaan en in plaats daarvan een rondje te gaan hardlopen. Het idee was om dit ‘s ochtends te doen voordat iedereen (de kleinkinderen logeerden bij ons) uit bed was. Dat was een beetje optimistisch.

Zelf werd ik pas rond acht uur wakker. Ik had de wekker niet goed afgesteld. Met zo’n tip-touch knopje heb ik nogal eens de neiging net een keertje teveel te drukken. Dat schoot niet op. Ook waren de kleinkinderen allang wakker. Misschien dat het iets te maken had met hun schoen die ze de avond tevoren vol verwachting bij de houtkachel hadden gezet.

Ik moest aldus mijn plannen bijstellen. Ruim een halve dag later nadat de cadeautjes waren uitgepakt, er volop was ontbeten en we met z’n allen in de tuin hadden gewerkt (lees: Inge en ik met tuingereedschap in de weer, terwijl Noah en Milan volop aan het voetballen waren), bracht ik ze naar hun moeder die een bezoekje aan de schouwburg met hen had gepland.

Weer thuis hielp ik Inge nog een tijdje in de tuin totdat het plots met bakken uit de lucht kwam. We ruimden alles op en besloten dat het genoeg was geweest. Alleen moest en zou ik nog een rondje gaan hardlopen. Een uurtje later leek het alsof het droog bleef. Ook de weerapp gaf aan dat er geen neerslag van betekenis meer zou vallen. Snel trok ik m’n sportspullen aan en vertrok voor minimaal 10 kilometer.

De warming-up had ik nog niet achter de rug of het begon alweer zacht te regenen. Jammer dan, ik had nu geen zin meer om terug te gaan. Een kilometer verder hield het op met zacht regenen. Inderdaad, het ging alleen maar harder. Ik keek achterom en zag dat het niet echt opklaarde. Als ik wilde kon ik bij de rotonde omdraaien en toch naar huis gaan. Maar dat vond ik wat lafjes. Wat is tenslotte een beetje water?

Bij de drie kilometer stopte het daadwerkelijk met regenen. Wel ging het steeds harder waaien. Ik twijfelde. Zou ik net zoals afgelopen donderdag een heel stuk met wind in de rug blijven lopen of toch afdraaien om de wind recht op kop te krijgen? Ik koos voor het laatste en kreeg er meteen een volle laag hagel bij. Zo liep ik bijna twee kilometer tegen de wind en de hagel in voordat het een klein beetje afzwakte. De eerste vijf kilometer zaten erop en ik was doornat en tot op het bot verkleumd. Maar het lopen ging daarentegen heel lekker.

Hierna is het droog gebleven tot aan het punt waar ik mijn warming-up had gedaan. In totaal had ik iets meer dan dertien kilometer gelopen zonder een centje pijn. Ik beschouw het maar als een goeie generale voor aanstaande zondag. Die vijftien kilometer mag geen probleem meer zijn, zelfs over het heuvelachtig terrein waar ik niet echt op heb kunnen oefenen.

~ ~ ~

Toen op 26 november

Domper in Doorn – 26 november 2016

In Doorn stond opnieuw een survivalrun op het programma. Eentje die beloofde erg zwaar te worden want er stonden veel hindernissen in het parcours waar je het moet hebben van je armkracht. Niet van mijn allersterkste punt.

Specialist in het algemene aka loser – 26 november 2015

Het genot van eruditie is voorbehouden aan losers. Hoe meer je weet, hoe meer er in je leven niet goed is gegaan.

Gevonden en verloren – 26 november 2011

Het is als ontwaken om te constateren dat de droom (of beter, de nachtmerrie) nu pas begonnen is. Maar dan anders.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.