En zo zijn we ruim een maand verder sinds mijn vorige blogpost. Een maand die volledig in het teken heeft gestaan van de verhuizing naar ons nieuwe adres in Bemmel.

Op maandag was het zover. Om kwart voor drie stond de inspectie gepland voor de overdracht en om half vier moesten we bij de notaris zijn. We hebben het net gehaald. Dachten we zondagavond het huis in Arnhem helemaal leeg te hebben, toen we maandagochtend binnenkwamen bleek dat niet het geval. In elke kamer lag nog wel iets dat opgeruimd of losgemaakt moest worden voordat we konden schoonmaken.

Afijn, hoe we het gedaan hebben weet ik niet maar het is gelukt. De inspectie werd afgenomen met de kopers die ook de uiteindelijke bewoners zullen gaan worden. De erfgenamen van de vrouw die het huis van ons had gekocht waren er niet bij maar lieten zich vertegenwoordigen door iemand van de notaris.

Binnen de kortste keren waren we klaar, hadden we een handtekening gezet en stonden we weer buiten. Eén huis minder. Daarna snel terug om de laatste volle aanhanger leeg te laden op het nieuwe adres.

Dinsdag en woensdag moesten we werken en nu is het Hemelvaartsdag. Eindelijk eens geen bouwvolk om ons heen maar het huis helemaal voor onszelf. Met een kop koffie in de hand stonden we vanochtend op de zandvlakte die nu ons terras vormt wakker te worden. We kunnen het nog niet helemaal geloven maar dit is toch echt de plek waar we de komende jaren flink hopen te genieten van het buitenleven.

Dat alle spullen lang niet zijn opgeruimd en dat er buiten (en ook binnen) nog heel veel gedaan moet worden is maar zo. Het belangrijkste is dat we over zijn. Hopelijk geeft dat ook weer wat meer rust.

Onze zoon kwam vorige week met een sneltreinvaart het erf op gescheurd. Hij had een tweedehands speed e-bike gekocht.

Een wat?

Ik had er nooit eerder van gehoord. Na enige uitleg (topsnelheid tussen de 40 en 45 km/u) concludeerde ik dat het een brommer vermomd als fiets was. Je hebt er zelfs een kentekenplaat voor nodig. Een helm is vanzelfsprekend verplicht.

Hij vroeg of ik zin had om er een rondje mee te rijden. Na enige aarzeling bedankte ik voor de eer. Mijn eerste en laatste keer op een brommer staat me nog steeds vers in het geheugen. Met de Linge aan de overkant van ons huis durfde ik de uitdaging niet aan.

Vandaag beluisterde ik een aflevering uit de podcast van Revisionist History (bedankt voor de tip Elja!). Ditmaal ging het over de massale terugroepactie in 2009 door Toyota van vele miljoenen auto’s omdat in sommige gevallen het gaspedaal bleef hangen. Remmen zou niet meer mogelijk zijn. Het had verscheidene doden en zwaargewonden als gevolg gehad. Er waren verschillende theorieën in omloop over de mogelijke oorzaak, variërend van de vloermat die onder de pedalen zou steken tot software die niet deugdelijk zou zijn.

Wat ze allemaal gemeenschappelijk hadden was dat de fout bij de (techniek in de) auto gezocht moest worden.

Malcolm Gladwell zoekt het in een andere hoek. Nadat hij overtuigd is geraakt dat het remsysteem van het bewuste type Toyota onder extreme omstandigheden perfect werkt, begint hij te vermoeden dat het misschien wel aan de bestuurders van de auto kan liggen. Hij baseert zich daarbij op onderzoekswerk door Richard Schmidt uit de jaren tachtig van de vorige eeuw.

Wanneer men de vele gevallen van het versnellingsprobleem analyseert dan vormen zich enkele patronen: bestuurders op leeftijd, bestuurders die voor de eerste keer in een voor hen nieuwe auto stappen of bestuurders die telkens een bepaalde handeling moeten verrichten zoals het wegzetten van auto’s in de parkeergarage voor hotelgasten. Dit zijn typisch situaties waarin een vergissing tussen gas geven en remmen eerder gemaakt wordt:

The trouble, unbelievable as it may seem, is that sudden acceleration is very often caused by drivers who press the gas pedal when they intend to press the brake.
[Braking bad, The New York Times, Richard Schmidt]

Niet de auto vertoont een technisch mankement omdat remmen weigeren of het gaspedaal blijft hangen, het is de bestuurder die denkt te remmen terwijl zijn voet zich bevindt op het gaspedaal.

In de auto gezeten moest ik opnieuw terugdenken aan mijn brommerritje van vele jaren geleden. Het kost me geen moeite om het misselijkmakende gevoel in mijn lijf op te roepen toen ik alsmaar harder richting rand van het crossterrein scheurde terwijl ik maar niet snapte waarom de remmen het niet deden. Ik zat gewoon volop gas te geven!

[…] the driver does not really confuse the accelerator and the brake. Rather, the limbs do not do exactly what the brain tells them to. Noisy neuromuscular processes intervene to make the action slightly different from the one intended. The driver intends to press the brake, but once in a while these neuromuscular processes cause the foot to deviate from the intended trajectory — just as a basketball player who makes 90 percent of his free throws sometimes misses the hoop.
[Braking bad, The New York Times, Richard Schmidt]

Of ik met deze kennis van achteraf binnenkort alsnog op de speed e-bike stap voor een proefritje blijft de vraag. Welke garantie heb ik dat mijn brein-hand coördinatie me niet opnieuw in de steek laat? Misschien dat ik voor de zekerheid beter ook nog een zwemvest kan aantrekken.

~ ~ ~

TOEN OP 24 APRIL

De vijfde dag – 24 april 2015

Hoe alles misschien hetzelfde leek, maar toch ook weer niet helemaal

Icarus – Russell Andrews – 24 april 2014

Eindoordeel: mag weg.

Paashaas – 24 april 2011

Zoals dat bij ons ging. Vroeger. Toen de Paasdagen nog bitter koud waren en er flink gegeten moest worden.

Iedere tijd haar eigen misdadiger – 24 april 2010

Het is fascinerend om te zien hoe ik overal inspiratie vandaan weet te halen voor mijn Eric-verhalen.

~ ~ ~

 

Op Aswoensdag 2017 besluit Anne Jasmijn uit Ede samen met een aantal vrienden om 40 dagen lang (vastentijd) te stoppen met social media. Ik hoorde het op Omroep Gelderland. De belangrijkste reden was dat ze er veel te veel tijd mee kwijt was. Ze kon het niet laten om elke vrijgekomen minuut te besteden aan het checken van facebook, twitter of snapchat. En dat begon al in de vroege ochtend bij het eerste ontwaken.

Wat me bijbleef was hoe moeilijk het haar viel (en zij was daar niet de enige in) om de apps te verwijderen. Niet technisch gezien, vooral emotioneel. Het voelde heel heftig, gaf ze aan.

Voor mij klonk het alsof ze opzag tegen een chirurgische ingreep zonder plaatselijke verdoving.

Ik doe er misschien wat lacherig over, zei de presentator van dienst, maar het is echt een serieuze verslaving als ik je zo hoor.

Deze week ontving ik Irresistible, het nieuwste boek van Adam Alter. Ondertitel: Why we can’t stop checking, scrolling, clicking and watching. Omdat veel van mijn boeken al zijn ingepakt wegens de verhuizing die eigenlijk voor komende week stond gepland, besloot ik om er meteen in te beginnen. Ook omdat ik na mijn klaagblogpost van afgelopen vrijdag besloot dat ik best wel ’s avonds nog wat kan gaan lezen in plaats van vermoeid op de bank te vallen en automatisch Netflix in te schakelen of wat op internet rond te surfen1.

In de proloog beschrijft Adam Alter hoe vreemd het is dat ’s werelds grootste namen op technologisch gebied (zoals bijvoorbeeld Steve Jobs) hun kinderen zoveel mogelijk proberen weg te houden van de revolutionaire vernieuwingen die zij de samenleving hebben gebracht. Hij vergelijkt het met religieuze leiders die thuis hun gezin elke vorm van religieuze activiteit ontzeggen. Wat een ophef zou het geven wanneer dat bekend zou worden.

Er is maar één antwoord mogelijk. Zij weten als geen ander hoe schadelijk veel van hun uitvindingen kunnen zijn. Vanwege het verslavende element dat veelal bewust is aangebracht.

It seemed as if the people producing tech products were following the cardinal rule of drug dealing: never get high on your own supply.
[p.2, Irresistible]

Om inzicht te krijgen in zijn eigen smartphone gebruik besluit Alter de app Moment te installeren. Daarmee kun je een beeld krijgen hoeveel tijd je dagelijks op je schermpje zit te turen en hoe vaak je je smartphone opent. Na een maand komt hij tot de voor hem ontluisterende cijfers van 3 uur per dag waarbij hij gemiddeld 40 keer zijn smartphone opent.

Volgens de ontwikkelaar Kevin Holesh is dit vergelijkbaar met de meeste gebruikers van zijn app. Als je daarbij bedenkt dat veel mensen de app installeren omdat ze bezorgd zijn over hun online gedrag en tips krijgen hoe dit te minderen dan zullen de cijfers wereldwijd waarschijnlijk een stuk hoger liggen. Ongelooflijk.

Zelf heb ik een haat-liefde verhouding met social media. Keer op keer kom ik tot de slotsom dat het te veel ten koste gaat van andere zaken die ik wil doen. Hoezeer ik me er tegen verzet, ik ga toch vaker kijken of er nieuwe updates zijn dan me lief is en scroll langer dan nodig is door de tijdlijn op zoek naar, ja naar wat eigenlijk?

In 2004, Facebook was fun; in 2016, it’s addictive.
[p.5, Irresistible]

Meestal kies ik na een tijdje voor de radicale oplossing. Account opzeggen en app verwijderen. Waarna het na korte of langere tijd weer gaat kriebelen en ik het weer voorzichtig probeer.

Op dit moment ben ik al een redelijk lange periode ‘clean’. Mijn smartphone draag ik bijna altijd bij me, maar dit is voornamelijk om bereikbaar te zijn voor Inge en de aannemer. Verder gebruik ik ‘m niet zo vaak. Althans dat is mijn vermoeden. Net zoals Adam Alter dat dacht. Wie weet zijn er andere apps die mij steeds opnieuw doen checken of er nieuwe updates zijn. Tenslotte heb ik nog een instagram account.

Om het zeker te weten installeer ik de app Moment en ga verder met lezen in Irresistible. Mijn gebruikersgegevens zal ik later hier delen.

How many times have you checked your phone today?

Why are messaging apps, email and social media so hard to resist? How come we always end up watching another episode?

In recent years, media and technology have perfected the lucrative art of gaining and holding our attention. This extraordinary feat has changed the behaviour of billions of people, and especially the young: by current medical standards, we are experiencing an unprecedented, global pandemic of addiction – to our screens. But what exactly is an addiction? And what, if anything, might we do about it?

Irresistible
Adam Alter
Uitgeverij The Bodley Head
ISBN 9781847923578

~ ~ ~

TOEN OP 23 APRIL

Hoe doet de slang? – 23 april 2015

Aankondiging van een blogtour.

Knowing = Weten dat je deze film beter kunt overslaan – 23 april 2010

Lees deze blogpost niet want het gaat over een film die de moeite niet waard is.

~ ~ ~


  1. Why are messaging apps, email and social media so hard to resist? How come we always end up watching another episode? 

De verhuizing is met een drietal weekjes opgeschoven. Dat komt ons niet slecht uit hoewel de aanleiding tragisch is. Er moet nog een hoop gebeuren en daarvoor zijn die extra dagen broodnodig.

Tegelijkertijd kan ik haast niet wachten om over te huizen. Ik ben er wel klaar mee. Na ruim een half jaar wil ik mijn vrije tijd weer eens aan wat anders besteden dan aan de vele activiteiten die gepaard gaan met de verbouwing van ons nieuwe huis. Het enige waar ik ’s avonds laat nog een beetje zin in heb is om wat te internetten. Voor lezen kan ik de concentratie niet opbrengen. Te vaak gaan m’n gedachten vanzelf naar allerlei zaken die nog geregeld moeten worden.

Ook het bloggen heeft er onder te lijden. Het gaat met horten en stoten. Periodes waarin ik wat regelmatiger probeer te bloggen worden afgewisseld met periodes waar het er niet van komt. Of dat ik het gewoonweg vergeet. De onderwerpen waarover ik blog hebben bijna allemaal te maken met de verbouwing. Omdat er weinig anders is momenteel.

Het liefst zag ik de komende dagen voorbij vliegen zodat we in ons nieuwe huis konden trekken en daar dan de tijd stil konden zetten om een hoop in te halen van wat ik het afgelopen jaar zoal gemist heb.

Een beetje tegenstrijdig, ik weet het. Maar het is hoe ik me voel. Moe en rusteloos.

~ ~ ~

TOEN OP 21 APRIL

50books – vraag 15 – 21 april 2013

Wat is het boekfragment dat je het meest (letterlijk) is bijgebleven?

~ ~ ~

En opnieuw kan de beschuit met muisjes op tafel gezet worden. Deze keer voor de komst van het eerste kuikentje bij onze nieuwe woning. Het is een bewonderenswaardige prestatie van de kip om onder de chaotische omstandigheden die gepaard gaan met de uitgebreide verbouwing aan ons huis toch uiterst stoïcijns drie weken lang op haar post te blijven. Maar het resultaat is er dan ook naar. Een schatje!

Moeder en dochter/zoon (vooralsnog heb ik geen idee) maken het goed.

~ ~ ~

Eerste paasdag. Vandaag doen we wat rustig aan met verbouwen en verhuizen. Zal ik van de gelegenheid gebruik maken om een keertje uit te slapen? Nah, zonde van de vrije tijd. Of zal ik eindelijk weer eens naar survivaltraining gaan?

Ik sta in dubio. Maar ik neem geen enkel risico. Omdat ik al een hele tijd niet meer sportief bezig ben geweest lijkt het me beter een rondje te gaan hardlopen.

In ons nieuwe huis staan kacheltjes die de muren en vloer versneld (niet te snel want dat is ook weer niet goed) drogen zodat we niet al te veel vertraging oplopen in de planning. Er staat ook een soort van droger die het vocht uit de muren trekt en in een grote emmer loost. Die moet regelmatig leeg worden gemaakt.

Dus trek ik mijn hardloopschoenen aan en besluit op en neer te rennen in een tempo dat past bij mijn geslonken conditie om het verzamelde vocht te gaan lozen. Het is nog vroeg wanneer ik op pad ga en er zijn weinig andere mensen op de been of de fiets. Terwijl het ongelooflijk mooi weer is.

Ruim binnen de 30 minuten ben ik op de plaats van bestemming. Dat viel erg mee. Ik zet mijn sporthorloge op pauze en ga aan de slag met het leegmaken van de emmer en het voeren van de kippen. Daarna sluit ik alles weer goed af en maak me op voor de 5 km terug naar huis.

Dat gaat minder goed. Al meteen voel ik overal pijntjes. De vermoeidheid slaat snel toe. Binnen de kortste keren is de snelheid er helemaal uit. Gelukkig trekt de pijn na een tijdje wat weg. Ik kan weer genieten van het lopen.

Thuis aangekomen doe ik nog een goede cooling down. Daarna douchen gevolgd door een uitgebreid paasontbijt. Heerlijk!

Nu blijven volhouden om regelmatig te gaan rennen zodat ik binnenkort ook weer de survivaltraining aandurf.

~ ~ ~

Voor haar verjaardag had Inge planten of vissen gevraagd voor in de moerasvijver bij onze nieuwe woning. Ik besloot voor de vissen te gaan. Het moesten exemplaren zijn die niet al te groot zouden worden en liefst met een niet al te opvallende kleur tegen de vele reigers die de omgeving bevolken. Want bij de moerasvijver hadden wij geen bescherming in de vorm van netten of iets dergelijks gepland.

De verkoper adviseerde om de goudelrits (spreek uit als goud-elrits, niet goudel-rits wat ik dus deed) te nemen. Ze zijn makkelijk in onderhoud, kunnen tegen vijverwater van verschillende (zelfs lage) kwaliteit en planten zich snel voort. Op dat laatste zat ik niet zo te wachten, maar met die reigers in de buurt was het misschien wel handig. En, waar het voornamelijk om ging, ze werden niet groter dan zo’n 7 tot 8 centimer.

Speciaal vissenvoer was niet nodig mits er in de vijver voldoende planten en insekten zaten. Dat was het geval. Prima, zei de verkoper. Dan kunnen de visjes zich te goed doen aan de watervlooien en eventuele kleine torretjes.

Met een zakje vol goudelrits (is het een cadeautje, ja maar inpakken hoeft niet hoor) ging ik naar huis. Inge vond ze geweldig. Missie geslaagd.

Samen lieten we ze los nadat ze hadden kunnen wennen aan het vijverwater. Omdat het water nog wat groenig van kleur is waren ze binnen no time niet meer te zien toen ze naar de bodem van de vijver afdaalden. Wel zagen we plots een of ander zwart geval opdoemen.

Was het een uit de kluiten gewassen watervlooi? Een kleine kikker of salamander? We konden het niet goed zien omdat het beestje (het moest iets levends zijn want het bewoog) zich verschool tussen de planten. Na wat geklooi lukte het me uiteindelijk om wat het dan ook was uit de vijver te scheppen.

Het bleek een gigantische tor te zijn. De lengte was zeker wel zo’n 5 centimeter. Minstens net zo groot als de visjes die we er net in hadden losgelaten. Wat nu? Was het wel veilig om dit monster terug te zetten in de vijver? We konden ons niet voorstellen dat de visjes deze tor zouden gaan verorberen. Eerder andersom.

Internet gaf uitkomst. We hadden een ‘grote spinnende watertor‘ in onze vijver. Geen bedreiging voor de goudelrits en vice versa. Een mooie aanwinst en extra presentje voor Inge d’r verjaardag.

~ ~ ~