Over invloed gesproken...

Door Peter Pellenaars op 4/03/2016
LucioMassari

Lucio Mas­sa­ri – Saint Paul and the burning of pagan books at Ephe­sus

In deze non-Kos­ins­ki week lees ik weer ver­der in Op weg naar Arma­ged­don – De evo­lu­tie van fana­tis­me door Bob de Graaff. Inmid­dels ben ik gevor­derd tot het hoofd­stuk waar de voor­ge­schie­de­nis van de Rus­sische revo­lu­tie wordt beschre­ven. Eén van de weg­be­rei­ders is Niko­laj Tsjer­nys­je­vs­ki die met zijn boek Tjto delat? (Wat te doen?) in 1863 een ver­plet­te­ren­de indruk maak­te op een groot deel van de Rus­sische intel­li­gent­sia en op Lenin in het bij­zon­der:

Elke Rus­sische stu­dent moest het boek gele­zen heb­ben en lief­st ook bedis­cus­si­eerd, door heel Rus­land wer­den coö­pe­ra­ties opge­richt in navol­ging van het boek, jon­ge intel­lec­tu­e­len richt­ten hun lief­des­le­ven in vol­gens het plan van de roman, revo­lu­ti­o­nai­ren zwoe­ren een eed op het boek, veel jon­ge­man­nen pro­beer­den net als Rach­me­tov gro­te hoe­veel­he­den bief­stuk te ver­slin­den of wer­den boots­man op de Wol­ga, omdat de roman­held dat ook eni­ge tijd had gedaan. [...] Vol­gens som­mi­gen is er geen werk in de moder­ne lite­ra­tuur, met als moge­lij­ke uit­zon­de­ring De neger­hut van oom Tom, dat zo'n effect heeft gehad op het leven van men­sen en op hun wil de geschie­de­nis in een bepaal­de rich­ting te beïn­vloe­den.
[p.281–282, Op weg naar Arma­ged­don, Bob de Graaff]

Vorig jaar las ik Zen Habits van Leo Babau­ta en schreef er een serie blog­posts over. Ik vond het nodig omdat bij eer­ste (vluch­ti­ge) lezing al voor mij dui­de­lijk werd dat dit boek wel eens een gro­te invloed op een aan­tal aspec­ten van mijn leven kon heb­ben. Door er regel­ma­tig over te blog­gen kon ik beter vol­gen in wel­ke mate ik bepaal­de zaken uit het boek over­nam en onder­deel pro­beer­de te maken van mijn dage­lijk­se rou­ti­ne. Het boek valt dan ook in de cate­go­rie 'zelf­hulp' en ligt het nogal voor de hand dat het een dus­da­nig effect kan heb­ben indien het je aan­spreekt.

Maar naar aan­lei­ding van een roman kan ik me niet her­in­ne­ren dat ik ooit zover ben gegaan om mezelf te gaan gedra­gen zoals het lite­rair per­so­na­ge waar ik mij in zou her­ken­nen of wat ik als rol­mo­del kon zien. Waar­schijn­lijk ben ik er te nuch­ter voor. Hoog­uit een fas­ci­na­tie met som­mi­ge super­hel­den uit de strips die ik in mijn jeugd las. En daar ben ik denk niet uniek in.

Wat ik wel ken is het vol­le­dig in de ban gera­ken van een boek. Voor­al met his­to­rische romans is het bijna altijd raak. Meer dan met ande­re romans heb ik het gevoel in een totaal ande­re wereld te belan­den. Niet per se een­tje waar ik graag per­ma­nent zou blij­ven, maar veel eer­der om er meer over te weten te komen. In die zin heeft dit lite­rai­re gen­re mijn inte­res­se voor geschie­de­nis in het alge­meen aan­ge­wak­kerd en ik ben nog altijd trots op mezelf dat ik eind jaren tach­tig een full­ti­me kan­toor­baan heb opge­zegd om te gaan stu­de­ren aan de uni­ver­si­teit van Utrecht. Over invloed gespro­ken...

Over invloed gespro­ken. Romans waar­in de don­ke­re kant van de mens(heid) een over­heer­sen­de rol speelt kun­nen me aar­dig van mijn stuk bren­gen.

Over invloed gespro­ken. Romans waar­in een ste­vig pot­je seks voor­bij komt kun­nen me aar­dig opwin­den.

Over invloed gespro­ken. Romans waar­in de stijl subliem is kun­nen me ont­moe­di­gen zelf nog ooit een stuk­je te dur­ven schrij­ven.

Over invloed gespro­ken. Romans waar­in de stijl subliem is kun­nen me aan­moe­di­gen het zelf ook weer eens te pro­be­ren.

Over invloed gespro­ken. Zou er ook maar één boek te noe­men zijn dat je gele­zen hebt dat echt hele­maal niets met je gedaan heeft?

~ ~ ~

Dit is een bij­dra­ge voor het #50books ini­ti­a­tief dat in 2016 door Hen­drik-Jan de Wit wordt ver­zorgd.

Vraag 9
Laat jij je beïn­vloe­den door boe­ken en wel­ke zijn dat?

~ ~ ~

TOEN OP 4 MAART

op de wereld om elkaar te hel­pen, niet­waar – 4 maart 2013

Soms, heel soms heb ik een ont­zet­ten­de hekel aan mezelf.

Wat voor blog­ger ben ik nu eigen­lijk? – 4 maart 2012

Een schrik­kel­dag zorg­de ervoor dat ik niet lan­ger een #iede­re­dag­blog­ger was. Tijd voor bezin­ning.

You can lea­ve your rood­kap­je on – 4 maart 2009

Ieder­een kent het ver­haal van Rood­kap­je en de gro­te boze wolf. Maar heeft iemand ooit de moei­te geno­men om deze wolf zelf eens aan het woord te laten wat zich daar in het don­ke­re bos heeft afge­speeld?

0

Nog geen reacties.

Schrijf een reactie:

« | »