50books – jaar 2015 – vraag 26

Enke­le zomers gele­den stond ik niets­ver­moe­dend de schut­ting in de beits te zet­ten toen onze buren voor­bij kwa­men gere­den. Ze waren net terug van vakan­tie in een ver en zon­nig toe­ris­tisch oord. Ik vroeg hoe ze het had­den gehad. Gewel­dig!

Mijn Inge die ook in de tuin bezig was kwam ons gezel­schap hou­den ter­wijl de buur­vrouw ver­tel­de wat ze alle­maal wel niet had­den gedaan daar­gin­der in het resort wat van alle gemak­ken was voor­zien. Voor­na­me­lijk niets, zo bleek al snel. Heer­lijk!

En ik heb Vijf­tig tin­ten grijs gele­zen, voeg­de ze eraan toe. Wat een boek. Te gek. Ken je dat? Inge knik­te van niet. Ik gaf aan dat ik er wel eens iets over gehoord had. Nou, dan heb­ben jul­lie wat gemist. Zelfs hij hier, en ze wees naar de buur­man die instem­mend knik­te, heeft ze alle­drie uit­ge­le­zen. En je weet wat voor lezer hij is. Geen!

Eigen­lijk wis­ten wij dat niet want zo goed ken­nen wij onze buren niet, maar ze reden alweer ver­der. Een zon­ge­bruin­de arm wuif­de nog uit het raam­pje naar ons en we hoor­den hoe ze riep dat we het boek echt moesten lezen. Doen!

Of Doei! Dat kon ook.

Vijf­tig tin­ten grijs? Inge keek me aan. Ik haal­de mijn schou­ders op en ging ver­der met beitsen. Bruin!

Die­zelf­de zomer had ik op het vlieg­veld van Bir­ming­ham gezien hoe gro­te groe­pen Engel­se pubers en mas­se de boe­ken van E.L. James insloe­gen als vakan­tie­lec­tuur. In de tijd dat ik op mijn vlucht naar Amster­dam zat te wach­ten werd de sta­pel ver­schil­len­de keren aan­ge­vuld. Ik kon mijn ogen niet gelo­ven.

Omdat ik vol­doen­de tijd had liep ik de boek­win­kel bin­nen en begon ergens wil­le­keu­rig in het eer­ste deel te lezen. Mocht het ver­haal me ook maar een klein beet­je weten te boei­en (sor­ry) zo had ik me voor­ge­no­men, dan zou ik alle slech­te recen­sies ten spijt het als­nog kopen. Ten­slot­te ben ik hele­maal niet vies van een beet­je goe­de seks (zowel let­ter­lijk als figuur­lijk) en in mijn boe­ken­kast zijn daar vol­doen­de voor­beel­den van te vin­den.

Maar het viel tegen. Afgaan­de op mijn intu­ï­tie die ik altijd de voor­deel van de twij­fel geef bij het nemen van een beslis­sing over boe­ken voel­de ik dat het boek niets voor mij was. De pas­sa­ges die ik vluch­tig las waren zowel qua stijl als ero­tische han­de­ling niet bijs­ter inte­res­sant of opwin­dend. Kit­sche­ri­ge soft-por­no uit de cate­go­rie David Hamil­ton.

Ik bleef me wel afvra­gen wat dan toch de aan­trek­kings­kracht was van deze tri­lo­gie. Was het puur te doen om de SM die in het boek de over­hand had? Kon­den lezers op deze manier cul­tu­reel ver­ant­woord hun ken­nis opdoen over dat met taboe omge­ven onder­werp1? Net zoals in de jaren zeven­tig de film Deep Thro­at hor­des kij­kers naar de bios­coop had weten te lok­ken die nor­maal gespro­ken nooit van hun leven een seks­bios­coop zou­den bezoe­ken?

Het deed me den­ken aan een vrien­din uit mijn stu­die­tijd die vroeg of ik samen met haar naar een seks­win­kel wil­de gaan. Gewoon om zoiets van bin­nen te zien omdat ze daar nooit van haar leven alleen naar bin­nen durf­de ter­wijl ze wel bui­ten­ge­woon geïn­te­res­seerd was in alles wat met por­no te maken had. Het gro­te ver­schil was dat we toen geen inter­net had­den.

Ik heb de boe­ken nooit gekocht. Toen niet en daar­na niet. Ook niet gele­zen. De buur­vrouw is er ver­der niet meer op terug­ge­ko­men. Zelfs niet naar aan­lei­ding van de film die er onver­mij­de­lijk geko­men is. De hype was voor­bij.

Niet dus. Schrijf­ster E.L. James heeft bedacht dat het hoog­no­dig is om ook de ver­sie van de heer Grey zelf op papier te zet­ten waar­mee ze het ver­koop­suc­ces nog eens dun­ne­tjes over kan doen. Opnieuw staan de men­sen in de rij voor een boek waar­van The Guar­di­an nu al een mees­ter­lij­ke one-pager onli­ne gezet heeft die aan­schaf van het ori­gi­neel mijns inziens over­bo­dig maakt.

En opnieuw begrijp ik er niets van.

Vraag 26:
Hoe valt het ver­koop­suc­ces van Vijf­tig tin­ten grijs te ver­kla­ren?

Indien seks (sex sells, niet­waar?) de ware reden is dat men mas­saal deze boe­ken aan­schaft (ervan uit­gaan­de dat ze lite­rair gezien uiter­st belab­berd geschre­ven zijn), waar­om gaat men dan niet gewoon inter­net op? Daar is vol­doen­de te halen op dat gebied en je kunt dat ook nog eens ano­niem en in de pri­vé-sfeer doen. Zeker als je bedenkt dat de boe­ken een soort van 'lite­rai­re' ver­pak­king zijn van een ero­tisch taboe waar je nor­maal gespro­ken niet mee geas­so­ci­eerd wil wor­den, dan snap ik niet dat je er ver­vol­gens wel mee te koop loopt. Is het een vorm van stoer­heid? Maar naar wie? Want zowel in SM- als lite­ra­tuur­krin­gen wordt het niet hoog aan­ge­schre­ven. Of is het juist een reac­tie op deze eli­tai­re hou­ding? Is SM en lite­ra­tuur zoals de ware lief­heb­ber deze ziet te eli­tair of te extreem? Vraagt de main­stream lezer om main­streem seks en lite­ra­tuur? En valt het alle­maal wel mee met die slech­te schrijf­stijl? Is men in de lite­rai­re wereld niet gewoon jaloers op het suc­ces van E.L. James?

Zoals elke week kijk ik weer uit naar jul­lie inzen­din­gen en vraag ik me bij deze af of er iemand is die me weet te over­tui­gen om de boe­ken toch maar eens een kans te geven.

fiftyshadesofgrey

~ ~ ~

Klik hier voor vraag 25.

Elke week op zon­dag zal ik een nieu­we boek­vraag pos­ten die door ieder­een vrij mag wor­den inge­vuld. Alles is toe­ge­staan. Een foto, een recen­sie, een per­soon­lij­ke her­in­ne­ring, enzo­voorts. De beant­woor­ding van de vraag hoeft hele­maal niet op dezelf­de dag of bin­nen een week. Wan­neer je het blog klaar hebt, post het dan en plaats een link onder de betref­fen­de vraag, zodat ieder­een het kan vol­gen en bij je komt kij­ken.

Klik hier voor alle #50books vra­gen in 2015.

Klik hier voor alle #50books vra­gen in 2014 (door Martha/DrsPee).

Klik hier voor alle #50books vra­gen in 2013.

0

  1. Vol­gens een arti­kel in het AD heeft in ieder geval een nieu­we sek­su­e­le revo­lu­tie in de slaap­ka­mer tot gevolg gehad. 

Comments are closed.

trefwoorden

"Een lezer heeft het goed, hij kan zijn schrij­vers zelf uit­zoe­ken."
– Kurt Tuchols­ky

archief