Bonusloterij

Door Peter Pellenaars op 10/03/2015

Nog een citaat:

Een sale­shan­de­laar aan­de­len van eind veer­tig mocht sinds een paar jaar bonus­sen toe­ken­nen aan juni­o­ren. Hoe dat gaat? Hij lach­te: 'Het is gewoon een stel gas­ten in een kamer die door een lijst met namen gaan en zeg­gen: "Oké, hoe­veel krijgt deze?"
[p.55, Dit kan niet waar zijn. Onder ban­kie­ren, Jor­is Luy­en­dijk]

Ergens in 1985 kreeg ik een baan aan­ge­bo­den bij Phi­lips. Ik had gesol­li­ci­teerd op iets met IT maar uit de inta­ke kwam dat ik meer aan­leg had voor logis­tiek. Het was mij om het even. Ik zet­te mijn hand­te­ke­ning onder het con­tract en zocht thuis op1 wat dat dan pre­cies was, logis­tiek.

Een paar weken later mocht ik op een mooie maan­dag begin­nen. Samen met drie ande­re geluk­ki­gen. Een­tje had er zelfs voor gestu­deerd. Op de school voor logis­tiek. Na een kor­te intro­duc­tie wer­den we naar een ruim­te gestuurd waar we ver­deeld wer­den over de wereld. Net zoals ik eer­der tij­dens mijn dienst­plicht al had mee­ge­maakt zag ik ook hier geen enke­le logi­ca. Aan­ge­zien een van ons vieren van Chi­ne­se afkomst was leek het mij voor de hand lig­gend dat zij kon gaan wer­ken op de afde­ling die zich bezig­hield met de regio Azië. Niet dus. Daar kwam ik terecht.

Elke dag lunch­ten we geza­men­lijk en ver­tel­den elkaar wat we die dag had­den mee­ge­maakt. Het was veel van het­zelf­de onge­acht voor wel­ke regio je werk­te. Behal­ve één belang­rijk ver­schil. Alleen de col­le­ga die voor Euro­pa werk­te mocht af en toe op zaken­reis. De rest moest het zaken­doen over­la­ten aan zoge­naam­de 'lan­den­man­nen' (moch­ten ook vrou­wen zijn) die niets anders deden dan de hele wereld afrei­zen.

Toen de tijd was aan­ge­bro­ken dat de bonus­sen wer­den uit­ge­deeld waren we heel benieuwd wat er voor ons gere­geld was. Ondanks dat we nog geen jaar in dienst waren had­den we het idee dat er voor ons een leuk bedrag­je was vrij­ge­maakt. Groot was onze teleur­stel­ling dat enkel de 'Euro­pe­se col­le­ga' met een bonus de kerst­da­gen inging.

Pas jaren later hoor­de ik hoe dat gegaan was. De mana­ger had van onze res­pec­tie­ve­lij­ke afde­lings­hoof­den door­ge­kre­gen (inclu­sief schrif­te­lij­ke onder­bou­wing) dat wij als enthou­si­as­te jon­ge hon­den alle­maal in aan­mer­kin­gen kwa­men voor een extra belo­ning. Daar­mee ging hij ver­vol­gens naar zijn baas die met een schuin oog naar de namen keek en aan­g­af dat col­le­ga X wat hem betrof iets kon krij­gen. Enkel en alleen omdat de naam van col­le­ga X bij hem een bel­le­tje deed rin­ke­len van­we­ge de ver­plich­te bezoek­rap­por­ten die X moest schrij­ven na een zaken­reis in Euro­pa. Zo ging dat.

En zo gaat het vol­gens mij nog steeds in veel geval­len. Wil­le­keur, toe­val en een flin­ke dosis vriend­jes­po­li­tiek ach­ter een keu­ri­ge faca­de van wel­door­dacht sala­ris­be­leid.

~ ~ ~

TOEN OP 10 MAART

50books – vraag 9 – 10 maart 2013

Hoe kom jij aan je boe­ken?

130w – 10 maart 2011

Mijn eer­ste bij­dra­ge voor de site 130 120 woor­den.

Schat­je – 10 maart 2009

Het is echt een schat­je, die Eric van haar. Zo denkt Moniek althans. Zich onbe­wust van.

~ ~ ~

0

  1. In een woor­den­boek. Dit was in het pre­goog­le tijd­perk 

Er zijn 2 reacties:

  1. 11/03/2015Linda Kwakernaat schrijft:

    Ik ben hier snel door­heen gescrolt, het boek staat op mijn to-read lijst.

  2. 11/03/2015Peter Pellenaars schrijft:

    Dan zou ik geen tijd ver­lie­zen en met dat boek begin­nen. Fas­ci­ne­ren­de lec­tuur.

« | »