50books – vraag 34

'En ze leef­den nog lang en geluk­kig'. Ik weet niet hoe het met jul­lie was, maar wan­neer ik vroe­ger deze slot­zin las nadat ik dagen door­ge­bracht had met de held van een onwaar­schijn­lijk span­nend ver­haal, dan daal­de met terug­wer­ken­de kracht het gele­ze­ne aan­zien­lijk in waar­de. Stom vond ik het. Onwaar­schijn­lijk. OK, de prins en de prin­ses (als wil­le­keu­rig voor­beeld) had­den elkaar dan wel gevon­den na vele avon­tu­ren, maar was dat het dan? Moesten ze de rest van hun ver­de­re lan­ge lan­ge leven teren op deze gebeur­te­nis­sen? Bleef er voor hen niets over dan de dage­lijk­se konink­lij­ke sleur van lint­jes door­knip­pen en een vol­gen­de gene­ra­tie prin­sen en prin­ses­jes voort­bren­gen?

Ik kon het me niet voor­stel­len. In mijn fan­ta­sie zag ik de prins al na enke­le maan­den rus­te­loos op zijn troon zit­ten, in gedach­ten alweer in gevecht met een of ande­re meer­kop­pi­ge draak die alleen door hem ver­sla­gen kon wor­den. Wan­neer hij opkeek en zijn zwan­ge­re vrouw geluk­za­lig bezig zag met het zoveel­ste bor­duur­werk­je kon hij wel hui­len. Niet van geluk.

Lie­ver had ik gezien dat op die onont­koom­ba­re laat­ste blad­zij­de de prins tij­dens het feest dat ter ere van zijn over­win­nin­gen is geor­ga­ni­seerd, in de menig­te een glimp meent op te van­gen van die ene vij­and waar­van hij toch zeker dacht dat die gedood was. Wan­neer hij nog eens goed wil kij­ken wordt hem gevraagd een toost uit te bren­gen. Het moment is voor­bij. 's Nachts zal hij er nog een keer door wak­ker schrik­ken. Zich afvra­gend wie hij nu gezien denkt te heb­ben. Laat hem maar woe­len in bed.

Zelfs 'En ze zou­den nog lang en geluk­kig geleefd heb­ben, ware het niet dat de zwan­ger­schap van de jon­ge prin­ses niet naar wens ver­liep' zou ik gepre­fe­reerd heb­ben. En dat is altijd zo geble­ven. Er is geen begin en geen ein­de. Zelfs wan­neer een per­soon komt te over­lij­den is daar­mee zijn of haar levens­ver­haal niet net­jes afge­rond. Het ver­haal gaat door. Alles wat nog gaan­de was, hoe miniem of ogen­schijn­lijk onbe­lang­rijk ook, blijft open. Gaat inge­vuld wor­den met de leeg­te van de afwe­zig­heid.

Wat ik bedoel te zeg­gen is niet dat ik wil dat elk boek ein­digt met 'wordt ver­volgd'. Ik zit niet te wach­ten op de ein­de­loos voort­du­ren­de reeks boe­ken rond­om dezelf­de hoofdpersoon/-personen. Een tot op de laat­ste drup­pel uit­ge­mol­ken for­mu­le. Nee, het zijn de obli­ga­te laat­ste blad­zij­des van een boek waar alles net­jes naar een over­zich­te­lijk ein­de wordt geschre­ven. Waar alle voor­gaan­de han­de­lin­gen als de beken­de puz­zel­stuk­jes op de juis­te plaats wor­den inge­bracht tot­dat er geen ruim­te voor inter­pre­ta­tie over­blijft. Gebracht door de alwe­ten­de ver­tel­ler. Dat komt me altijd veel te gefor­ceerd over. Niet natuur­lijk.

Geef mij maar het ver­haal waar niet alle vra­gen een ant­woord krij­gen. Of het goe­de ant­woord. Waar zich zaken voor­doen die op het eer­ste gezicht (en daar­na nog steeds) niets met de zoge­naam­de rode draad te maken heb­ben. Een ver­haal dat ein­digt omdat het belang­rijk­ste ver­teld is, maar lang niet alles. Dat daar­om lan­ger bij je blijft. Onder­huids gaat zit­ten omdat het nog niet klaar is. Nooit klaar zal zijn. En waar­door jij onge­merkt van lezer ver­tel­ler gewor­den bent. Van rol bent gewis­seld. Het is nu jouw fan­ta­sie die aan de haal kan gaan met 'the never-ending sto­ry'.

Hoe is dat bij jul­lie? Waar gaat jul­lie voor­keur naar uit? Het net­jes afge­ron­de ver­haal of toch het open ein­de? En dan niet om er de com­mer­ci­ë­le 'part two' uit te per­sen wan­neer het boek een best­sel­ler blijkt te zijn, maar gewoon, omdat een ver­haal in mijn ogen nooit afge­lo­pen is. Er is geen 'The End'. Hoog­uit 'Enough for now'.

Vraag 34:
Wat spreekt jul­lie meer aan, het afge­ron­de ver­haal of het open ein­de?

vraag34

[Illu­stra­tie: pete­pel]

~ ~ ~

Klik hier voor vraag 33.

~ ~ ~

Het #50books ini­ti­a­tief is bij mij ont­staan naar aan­lei­ding van de 30song­schal­len­ges maar gaat anders inge­vuld wor­den. Elke week op zon­dag zal ik een nieu­we boek­vraag pos­ten die door ieder­een vrij mag wor­den inge­vuld. Alles is toe­ge­staan. Een foto, een recen­sie, een per­soon­lij­ke her­in­ne­ring, enzo­voorts. De beant­woor­ding van de vraag hoeft hele­maal niet op dezelf­de dag of bin­nen een week. Wan­neer je het blog klaar hebt, post het dan en plaats een link onder de betref­fen­de vraag, zodat ieder­een het kan vol­gen en bij je komt kij­ken.

Heb je zelf geen blogsite, dan kun je je blog naar mij stu­ren, en dan plaats ik het als gast­blog.

Dit jaar zal ik in totaal 50 vra­gen pos­ten, van­daar #50books.

Zelf doe ik natuur­lijk ook mee, en zal mijn eigen bij­dra­ge als apar­te blogs pos­ten en ook hier­on­der lin­ken.
Voel je vrij om idee­ën voor vra­gen naar me toe te stu­ren zodat ik er vol­doen­de op voor­raad heb om dit jaar door te komen. En wie weet is er zoveel enthou­si­as­me dat we vol­gend jaar gewoon door kun­nen gaan.

Wan­neer iemand een mooi logo kan ont­wer­pen dan zou dat ook heel erg gewaar­deerd wor­den. 

Je kunt me berei­ken via email peterpellenaars@me.com of op twit­ter @petepel.

Veel lees en schrijf­ple­zier.

~ ~ ~

TOEN OP 1 SEPTEMBER

Sun­ri­se (voor www.vitaal.nl) – 1 sep­tem­ber 2010

Waar dit kor­te ver­haal in het almaar die­per wor­den­de zee­wa­ter ein­digt, daar begint het voor mij pas.

0

Comments are closed.

trefwoorden

"Een lezer heeft het goed, hij kan zijn schrij­vers zelf uit­zoe­ken."
– Kurt Tuchols­ky

archief