Menu

Peter Pellenaars

vrijetijdsblogger

Flitsscheiding

Op dagen zoals van­daag denk ik met wee­moed en jaloe­zie terug aan Chris Ste­vens van radio KHBR (K-Bear). Wee­moed van­we­ge zijn prach­ti­ge radio­stem die onge­merkt altijd de juis­te toon wist te vin­den bij het te bespre­ken onder­werp. Een stem die je als het ware aan de hand nam en dwong te gaan zit­ten. Er moest iets belang­rijks ver­teld wor­den en daar­voor was het nodig dat je je con­cen­treer­de. Hier wer­den geen flau­we grap­jes als opvul­ling tus­sen twee lied­jes te ber­de gebracht. Nee, hier was tijd gesto­ken in vorm en inhoud. Chris had iets gezien of gehoord in de gemeen­schap waar­van hij deel uit­maak­te en vond het nodig daar even bij stil te blij­ven staan.
Dat kon­den uit­een­lo­pen­de zaken zijn, zoals een ordi­nai­re dorps­ru­zie, een droe­vig heen­gaan of een ont­lui­ken­de lief­de. You name it. Maar wat het ook was, Chris slaag­de erin om de gebeur­te­nis een die­pe­re bete­ke­nis mee te geven. Sym­bool te laten zijn voor iets gro­ters. Daar­voor moest je dan wel goed luis­te­ren. Naar het ver­haal dat hij ver­tel­de. Naar het tref­fen­de citaat dat hij gevon­den had in niet altijd voor de hand lig­gen­de stan­daard­wer­ken uit lite­ra­tuur of weten­schap. Om te beslui­ten met altijd weer per­fect aan­vul­len­de muziek. Die hyp­no­ti­se­rend werk­te, zodat de bood­schap kon bezin­ken. En daar­om die jaloe­zie. Want ik wil dat ook kun­nen. Lees ver­der...