Menu

Peter Pellenaars

vrijetijdsblogger

Pad

Een man van hoop. Zo zou ik mezelf toch graag karak­te­ri­se­ren. Opti­mis­tisch, posi­tief inge­steld en altijd die gedach­te dat het ooit wel weer goed komt.
Beter wordt. Hoop doet leven. Zo ook in de lief­de. Gaat het alle­maal wat min­der, of zelfs zo ver dat ze haar kof­fers pakt en ver­trekt, dan niet bij de pak­ken neer­zit­ten. En zeker die ach­ter­deur niet op slot, want: "ge wit maor nooit." Ze kan zo mor­gen weer voor de deur staan. Dat er uit­ein­de­lijk iemand anders via de voor­deur mijn leven bin­nen­liep is een ander ver­haal. Voor een ande­re keer. Lees ver­der...