Sportievelingen

Oh ja, voor ik het vergeet te vertellen. Ik was eerder thuis vandaag.

De koplamp van mijn auto was kapot en die kun je tegenwoordig niet meer zelf vervangen. Tenminste, daar hoor ik iedereen over klagen. Vroeger kon je er gewoon heel simpel bij. Motorkap open, achterkant lichtbak verwijderen en dan lampje vervangen. Nu is je dat onmogelijk gemaakt. Prima wat mij betreft. Vroeger vond ik het al een rotklus maar sinds deze maatregel voor bevordering van baangarantie voor monteurs heb ik een excuus om de auto naar de garage te brengen en onder het genot van een gratis kopje koffie te zien hoe het werk voor mij verricht wordt.

Ik was dus eerder thuis vandaag.

Ideaal om eerst een rondje te gaan rennen voordat iemand zich met de bereiding van het avondeten zou moeten gaan bezighouden. Inge was nog minimaal een half uur onderweg wat voor mij betekende dat ik minimaal 6 kilometer zou moeten hardlopen om pas iets na haar thuis te komen. Dat leek me een goed plan.

Bij het punt aangekomen waar ik altijd naar toe jog om mijn stramme spieren op te warmen voordat ik mijn Runkeeper app activeer werd ik ingehaald door een rollerskatster. Of hoe je een vrouw op wieletjes dan ook noemt. Ze was in vol ornaat gekleed voor deze activiteit. Strak en fluoricerend zat het materiaal om haar lichaam gegoten. Vooral strak. En misschien iets te klein qua maatvoering. Het kon ook zijn dat zij wat te groot was uitgevallen. Hoe dan ook, het deed pijn aan mijn ogen.

Ik begon aan mijn rondje en zag haar in de verte voor mij uit rollen. Echt soepel leek het niet te gaan. Na een tijdje gelopen te hebben zag het er zelfs uit dat ik de afstand tussen ons had verkleind. Dat was me nog nooit eerder overkomen. Ging ik nu zo hard of was zij zo langzaam? Overmoedig geworden voerde ik mijn tempo verder op. Hoe stoer zou het zijn om haar al rennend in te halen. Niets menselijks is mij vreemd. Helaas kon ik mijn heroïsche inhaalactie niet voltooien. Zij streek neer op een bankje naast het fietspad. Zo te zien om iets te drinken.

Toen ik haar passeerde had ik mijn tempo weer voldoende teruggebracht naar een niveau dat ik zonder te hijgen ruimschoots te tijd had om een blik te werpen op hoe zij wijdbeens op het bankje gezeten zich een filtersigaret goed liet smaken.

Bijna thuis werd ik opnieuw ingehaald. Ditmaal door een niet al te grote man van middelbare leeftijd met een welvaartsbuik gestoken in dure fietsmerkleding en gezeten op een hypermoderne mountainbike. Alles was superaerodynamisch. Voorovergebogen trotseerde hij de tegenwind. Het viel me niet meteen op dat hij hierbij geholpen werd door een flinke accu die in het frame verwerkt was.

Hoe sterk is de eenzame fietser
die elektrisch aangedreven …

Voor mij reden om het verder voor gezien te houden. Eenmaal thuis ontving ik een berichtje van Inge dat ze in de file stond. Dat ik alvast met het eten kon beginnen.

~ ~ ~

Toen op 28 augustus

Midden in het begin van een verhaal – 28 augustus 2015

Multifunctioneel – 28 augustus 2012

Schaamteloos – 28 augustus 2011

~ ~ ~