Menu

Peter Pellenaars

vrijetijdsblogger

Life is like a recy­cling cen­ter, whe­re all the con­cerns and dra­mas of human­kind get recy­cled back and forth across the uni­ver­se. But what you have to offer is your own sen­si­bi­li­ty, may­be your own sen­se of humor or insi­der pathos or mea­ning. All of us can sing the same song, and the­re will still be four bil­li­on dif­fe­rent ren­di­ti­ons. Lees ver­der...

Schrijver

Laat ik begin­nen om (voor de zoveel­ste keer) een frag­ment aan te halen uit het inmid­dels door mij stuk­ge­le­zen Bird by Bird door Anne Lamott:

All right, let's talk about publi­ca­ti­on. Let's talk about the myth of publi­ca­ti­on.
[...]
Many non­wri­ters assu­me that publi­ca­ti­on is a thun­derous­ly joyous event in the writer's life, and it is cer­tain­ly the big­gest and brigh­test car­rot dang­ling befo­re the eyes of my stu­dents. They belie­ve that if they them­sel­ves were to get some­thing publis­hed, their lives would chan­ge instant­ly, dra­ma­ti­cally, and for the bet­ter. Their self-esteem would flou­rish; all self-doubt would be era­sed like a typo. Enti­re para­g­raphs and manu­scripts of dis­ap­point­ment and rejec­ti­on and lack of faith would be wiped out by one push of a psy­chic dele­te but­ton and repla­ced by a qui­et, ten­der sen­se of worth and belon­ging. Then they could wrap the world in fla­me.
But this is not exact­ly what hap­pens.1 Lees ver­der...


  1. p.208–211, Bird by Bird, Anne Lamott 

Acceptatie

Er zijn drie momen­ten waar­op ik de ver­za­mel­de obser­va­ties, indruk­ken en bele­ve­nis­sen van de afge­lo­pen tijd pro­beer te ver­wer­ken naar een nieu­we blog­post: in de auto op weg naar kan­toor (of terug naar huis), onder de dou­che en tij­dens het hard­lo­pen. Ik hoef er niet iets spe­ci­aals voor te doen. Het gaat van­zelf. Lees ver­der...

Wie ben ik?

Blijk­baar was het van­daag weer eens tijd voor een ouder­wet­se iden­ti­teits­cri­sis. De dag begon goed. Vroeg op, rond­je hard­lo­pen, ste­vig ont­bijt en lek­ker in het zon­ne­tje met vol­doen­de te lezen. Ik had me voor­ge­no­men eerst nog een nieuw hoofd­stuk in Bird by Bird van Anne Lamott door te nemen voor­dat ik aan Het Bosch­huis van Pau­li­ne Broe­ke­ma zou begin­nen. Dat bleek geen ver­stan­dig idee te zijn. Niet veel later zat ik in gedach­ten ver­zon­ken ter­wijl de kof­fie koud werd. Lees ver­der...

Vrieskist

We heb­ben het over koe­tjes en kalf­jes. Mijn moe­der en ik. Aan de tele­foon. Ook het weer komt voor­bij. Code Rood in Lim­burg wordt zojuist aan­ge­kon­digd. Dat is niet ver van mijn ouders van­daan. Plot­se­ling vraagt ze of ik weet waar de vries­kist ook alweer stond. Ik val stil. Lees ver­der...

He had lived on his own terms

Eve­ry mor­ning, no mat­ter how late he had been up, my father rose at 5:30, went to his stu­dy, wro­te for a cou­ple of hours, made us all break­fast, read the paper with my mother, and then went back to work for the rest of the mor­ning. Many years pas­sed befo­re I rea­li­zed that he did this by choi­ce, for a living, and that he was not unem­ploy­ed or men­tal­ly ill. I wan­ted him to have a regu­lar job whe­re he put on a neck­tie and went off some­whe­re with the other fathers and sat in a litt­le offi­ce and smo­ked. But the idea of spen­ding enti­re days in some­o­ne else's offi­ce doing some­o­ne else's work did not suit my father's soul. I think it would have kil­led him. He did end up dying rather ear­ly, in his mid-fif­ties, but at least he had lived on his own terms. Lees ver­der...