50books – Vraag 41

Vorige week won de Canadese schrijfster Alice Munro (1931) de Nobelprijs voor literatuur. Het zal jullie als boekliefhebber hoogstwaarschijnlijk niet ontgaan zijn. In de vele artikelen die er naar aanleiding van deze gebeurtenis verschenen viel op dat er weinig negatieve berichtgeving tussen zat over de keuze van het Nobelcomité. Dat is wel eens anders geweest en gelukkig bleef het gekibbel dit jaar achterwege. Mocht er al iets vervelends te vermelden zijn, dan was het de ongelukkige omstandigheid dat Munro de laatste jaren flinkt sukkelt met haar gezondheid en daardoor niet in staat was de prijs zelf op te komen halen.

Laten we daarom hier stilstaan bij wat mij wel opviel in de vele reacties die ik de afgelopen dagen heb gelezen. Eerst een bekentenis: ik heb nog nooit iets van Alice Munro gelezen. Ben verder ook niet echt bekend met haar werk. Incidenteel las ik wel eens een recensie over haar werk in de krant of op het internet. Het enige wat me bij is gebleven is het feit dat ze korte verhalen schrijft. Dit aspect komt nadrukkelijk terug in hoe het comité haar omschrijft:

The Nobel Prize in Literature for 2013 is awarded to the Canadian author Alice Munro
“master of the contemporary short story”.

Eigenlijk vind ik het vreemd, deze nadruk op het korte verhaal. Ook dat ik zelf haar zo geclassificeerd heb. Alsof je van andere schrijvers zegt dat zulke mooie lange verhalen schrijven. Er spreekt ook iets neerbuigends uit. Schijnbaar is een lang verhaal de norm en is het korte verhaal de afwijking (terwijl op internet het korte blog de standaard is, en de zogenaamde ‘longreads’ de afwijking zijn). Treffend is dit in een artikel van NRC onder woorden gebracht:

‘Het geheim van Munro’s unieke schrijverschap’, schreef NRC-boekenredacteur Elsbeth Etty in 2012 in een recensie van Munro’s veertiende en tevens laatste bundel Lief leven, ‘is dat ze in een paar streken een complete romanplot met uitwaaierende verhaallijnen neerzet die vele decennia beslaat.’

De kunst van het korte verhaal is dus dat het een roman (lang verhaal) in minder woorden moet weten neer te zetten. Less is more to the extreme! Zelf heeft Munro aangegeven dat de omschrijving van haar werk als zijnde ‘novels in miniature’ iets is waar zij het niet met eens is. In een oud interview met The Atlantic (2001) vertelt ze hoe ze door allerlei omstandigheden zeker in het begin van haar schrijfloopbaan niet altijd de gelegenheid had om veel tijd achtereen ongestoord te kunnen werken. Niet dat zij aldus wegens tijdgebrek voor het korte verhaal koos. Eigenlijk wilde ze vroeger wel degelijk romans (de norm) schrijven, maar het lukte niet. Ze ontwikkelde een eigen vorm:

So why do I like to write short stories? Well, I certainly didn’t intend to. I was going to write a novel. And still! I still come up with ideas for novels. And I even start novels. But something happens to them. They break up. I look at what I really want to do with the material, and it never turns out to be a novel.

Zelf ziet Munro haar korte verhalen niet zozeer als gecomprimeerde romans, maar als een compleet ander genre. En waarom ook niet? Anders zouden we net zo goed van romans kunnen zeggen dat het uitgesponnen korte verhalen zijn. Dat zou een lang verhaal tekort doen.

Wat vinden jullie? Zijn korte verhalen meer dan slechts een ingekorte roman die door een luie schrijver niet verder is uitgewerkt? Of mogen ze niet vergeleken worden met romans omdat ze hun eigen regels hebben die uniek zijn en niet toegepast kunnen worden op het schrijven van een langer verhaal? Moet je ze daarom als lezer dan ook anders benaderen om te voorkomen dat je ze met een soort van teleurstelling halverwege opzij legt omdat ze niet gaven wat je ervan verwacht had. Omdat je dacht snel even een boekje ‘weg te werken’? Want het is ook nog eens zo dat het korte verhaal veel minder populair is dan de roman. Misschien wel omdat we er met de verkeerde ogen naar kijken. Dat we ze met de verkeerde instelling lezen.

Laten we daarom de gelegenheid van de Nobelprijs voor Alice Munro aangrijpen om haar werk eens aandachtig te gaan lezen en het korte verhaal een nieuwe kans te geven. Klik hier voor vijf verhalen die online te lezen zijn. Doen jullie mee?

Vraag 41:
Is het korte verhaal meer of minder dan een ingekorte roman?

vraag41

~ ~ ~

Klik hier voor vraag 40.

~ ~ ~

Het #50books initiatief is bij mij ontstaan naar aanleiding van de 30songschallenges maar gaat anders ingevuld worden. Elke week op zondag zal ik een nieuwe boekvraag posten die door iedereen vrij mag worden ingevuld. Alles is toegestaan. Een foto, een recensie, een persoonlijke herinnering, enzovoorts. De beantwoording van de vraag hoeft helemaal niet op dezelfde dag of binnen een week. Wanneer je het blog klaar hebt, post het dan en plaats een link onder de betreffende vraag, zodat iedereen het kan volgen en bij je komt kijken.

Heb je zelf geen blogsite, dan kun je je blog naar mij sturen, en dan plaats ik het als gastblog.

Dit jaar zal ik in totaal 50 vragen posten, vandaar #50books.

Zelf doe ik natuurlijk ook mee, en zal mijn eigen bijdrage als aparte blogs posten en ook hieronder linken.
Voel je vrij om ideeën voor vragen naar me toe te sturen zodat ik er voldoende op voorraad heb om dit jaar door te komen. En wie weet is er zoveel enthousiasme dat we volgend jaar gewoon door kunnen gaan.

Wanneer iemand een mooi logo kan ontwerpen dan zou dat ook heel erg gewaardeerd worden. 

Je kunt me bereiken via email peterpellenaars@me.com of op twitter @petepel.

Veel lees en schrijfplezier.

~ ~ ~

Toen op 20 oktober

Rattenvanger in moderne tijden – oftewel na IceSave komt DSB – 20 oktober 2009

Daar waar sprookjes en realiteit in elkaar overlopen, eindigt het vaak zelden met ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’.

12 reacties on "50books – Vraag 41"


  1. Verrassende vraag! Overigens ken ik haar werk, meer nog ik heb werken van haar in mijn boekenkast staan. Tesamen met nog andere novelles dus mijn antwoord filter je er zo wel uit. Nog een fijne zondag!


Reageren niet meer mogelijk