Het jaar 2017 – week 2

Over min­der dan een uur stap ik in de auto en ver­trek rich­ting Dort­mund nadat ik eer­st een col­le­ga heb opge­haald. Vlak­bij het vlieg­veld in Dort­mund heb­ben we hotel geboekt waar we tevens nog twee ande­re collega's zul­len ont­moe­ten. Hope­lijk is er tijd om nog een drank­je te nemen voor­dat we onze hotel­ka­mers gaan opzoe­ken. Mor­gen­vroeg ver­trek­ken we dan naar Cluj-Napo­ca in Roe­me­nië voor een week­je work­shops. Vrij­dag vlie­gen we weer terug.

Werk

De voor­bije week stond gro­ten­deels in de voor­be­rei­ding van deze work­shops. Daar gaat onge­merkt toch meer tijd inzit­ten dan je op voor­hand denkt. De mees­te tijd was ik kwijt aan het zoe­ken naar geschik­te pro­ces­be­schrij­vin­gen van onze hui­di­ge order­stro­men in Euro­pa. Toen ik ze op ver­schil­len­de plaat­sen gedeel­te­lijk gevon­den had, moest ik ze daar­na in detail door­lo­pen en vaak aan­pas­sen want ze waren niet meer echt actu­eel. Het is me in ieder geval gelukt. Van­daag ben ik er nog een keer door­heen gegaan en mor­gen­mid­dag zal ik dat voor een laat­ste keer doen. Op dins­dag­och­tend mag ik het dan aan een groot en geva­ri­eerd gezel­schap pre­sen­te­ren. Altijd leuk om te doen. Wel ver­moei­end. Maar dat merk je pas wan­neer je 's avonds in je hotel­ka­mer op bed valt.

Ook had ik deze week mijn beoor­de­ling. Het was voor het laatst dat de gebrui­ke­lij­ke sco­res gehan­teerd wer­den. Van­af komend jaar wor­den de doel­stel­lin­gen die we heb­ben opge­steld maat­ge­vend voor de beoor­de­ling. Er wordt dus meer afge­re­kend op resul­taat. Iets wat er al lan­ge­re tijd zat aan te komen. Eer­lijk gezegd maakt het mij niet zoveel uit zolang we maar geza­men­lijk rea­lis­tische doe­len kun­nen afspre­ken.

Verbouwing & verhuizing

Op ver­bou­wings­ge­bied was het voor­na­me­lijk de afron­ding van de laat­ste offer­tes op basis van de input die wij de aan­ne­mer en tuin­man en keu­ken­boer ver­strekt had­den. Het finan­ci­ë­le plaat­je begint steeds con­cre­ter te wor­den en we heb­ben goed inzicht gekre­gen in plan­ning en timing van de bouw en de uit­ga­ven. Dat het een hele klus gaat wor­den dat wis­ten we al, maar nu wordt ook steeds dui­de­lij­ker dat het er om gaat span­nen of alles op tijd klaar zal zijn. Ons nieu­we huis bevat slechts één ver­die­ping en daar komt voor het groot­ste deel een giet­vloer in. Die moet natuur­lijk hele­maal uit­ge­hard zijn wil­len we daar spul­len op kun­nen zet­ten. Mocht dit van­we­ge wat voor reden dan ook drei­gen uit te lopen dan heb­ben we een pro­bleem met de ver­hui­zing want waar laten we dan zolang onze inboe­del? Voor­lo­pig zijn het zor­gen voor mor­gen, maar mor­gen is het al heel snel.

Blijven sporten

Ik schreef er deze week al over hoe aan mijn voor­ne­men deze week weer te begin­nen nog geen invul­ling was gege­ven. Pure over­macht zal ik maar zeg­gen om mezelf zoveel moge­lijk vrij te plei­ten. En omdat de wil er heus wel is, kan ik nu beves­ti­gen dat de twee doe­len die deze week nog over waren (ein­de­jaars­duik op zater­dag­mid­dag en sur­vi­val­trai­ning op zon­dag­och­tend) bei­de gehaald zijn. Zelfs toen het zater­dag ver­schil­len­de keren begon­nen te sneeu­wen en Inge aan­g­af dat ik zeker wel thuis zou blij­ven van­we­ge het 'slech­te weer' had ik geen moment van twij­fel. Ook niet om kwart over vier met mijn blo­te voe­ten in de sneeuw voor het foto­mo­ment­je (foto volgt hope­lijk nog). Reso­luut ren­den we met z'n allen het ijs­kou­de water in en ver­vol­gens er net zo snel weer uit rich­ting het kamp­vuur waar we bin­nen de kort­ste keren op tem­pe­ra­tuur waren. Heer­lijk! Echt waar!

Blijven lezen

Zoals je mis­schien al gezien hebt ben ik begon­nen in Mr. Penumbra's 24-hour book­sto­re van Robin Slo­an. Het was een ver­ras­sen­de trip down to memo­ry lane toen ik er in begon te lezen, maar nu ik het boek voor twee-der­de uit heb valt het me toch iets­jes tegen. De lief­de die eruit spreekt voor boe­ken, boek­han­dels en bibli­o­the­ken kan ik wel waar­de­ren, en ook hoe er over het toe­pas­sen van moder­ne tech­niek gespro­ken wordt om data-ana­ly­se te doen werkt aan­ste­ke­lijk, maar het gaat alle­maal net wat te mak­ke­lijk en te snel. Voor al pro­ble­men zijn er met­een oplos­sin­gen en ieder­een is super­slim of super­han­dig. Niet echt rea­lis­tisch.

Omdat ik nog maar zo'n 70 blad­zij­des hoef te lezen voor­dat het boek uit is, neem ik het niet mee naar Cluj deze week. Wat dan wel, weet ik nog niet. Dat kun je vol­gen­de week zon­dag hier terug lezen.

The Gre­at Reces­si­on has shuf­fled Clay Jan­non away from life as a San Fran­cis­co web-design dro­ne and into the ais­les of Mr. Penumbra's 24-hour book­sto­re. But after a few days on the job, Clay dis­co­vers that the sto­re is more curious than either its name or its gno­mic owner might sug­ge­st. The cus­to­mers are few, and they never seem to buy any­thing – inste­ad, they "check out" lar­ge, obscu­re volu­mes from stran­ge cor­ners of the sto­re. Sus­pi­cious, Clay engi­neers an ana­ly­sis of the clientele's beha­vi­or, see­king help from his various talen­ted friends. But when they bring their fin­dings to Mr. Penum­bra, they dis­co­ver the bookstore's secrets extend far beyond its walls.

Mr. Penumbra's 24-hour book­sto­re
Robin Slo­an
Uit­ge­ver Pica­dor
ISBN 978125003776651500

Blijven bloggen

Opnieuw is het me gelukt om in ieder geval meer dan één keer te blog­gen de afge­lo­pen week. Twee keer wel­te­ver­staan. Maar het voor­ne­men is dan ook om te blij­ven blog­gen. Niet meer (of iede­re dag), maar gewoon blij­ven blog­gen. En dat doe ik dus. Eens zien hoe het me in Cluj zal ver­gaan. Meest­al wordt het vaak erg laat voor­dat ik via de hotel­bar na een uit­ge­breid diner in een lokaal res­tau­rant in mijn hotel­ka­mer arri­veer dat het blog­gen er dan bij inschiet. Ik ga het in ieder geval pro­be­ren. Stay tuned!

Blijven tekenen

Tja. Voor­als­nog wei­nig ver­be­te­ring te bespeu­ren. Het kop­je Blij­ven teke­nen kan gerust gele­zen wor­den als Ga teke­nen!

Blijven sporten valt niet mee wanneer het gaan al niet lukt

Het was maan­dag­mid­dag tegen vier uur. Ik vroeg me af of ik op tijd naar huis zou gaan om een rond­je te hard­lo­pen als start van mijn goe­de voor­ne­mens op sport­ge­bied of toch wat lan­ger op kan­toor zou blij­ven om door te wer­ken aan de sli­des voor de work­shop vol­gen­de week in Roe­me­nië. Omdat ik op don­der­dag­avond sur­vi­val­trai­ning had gepland kon ik ook nog op dins­dag­avond gaan hard­lo­pen. Het werd aldus laat op kan­toor.

Op dins­dag­mid­dag gaf Inge door dat de tuin­man don­der­dag­avond langs kon komen om diver­se offer­tes door te bespre­ken. Of ik mijn plan­ning wil­de aan­pas­sen en op woens­dag­avond naar sur­vi­val­trai­ning kon gaan? Flexi­bel als ik ben (hoe­wel dat door het wei­ni­ge spor­ten van de laat­ste weken niet hele­maal meer opgaat) stem­de ik in met het voor­stel maar rea­li­seer­de me daar­na dat het wel mijn voor­ne­men ver­stoor­de om op dins­dag­avond te gaan hard­lo­pen. Ik vind het name­lijk niet zo fijn om de dag voor sur­vi­val­trai­ning te gaan hard­lo­pen. Het werd aldus opnieuw laat op kan­toor.

Woens­dag­mid­dag kre­gen we een bericht­je van de tuin­man dat hij ook wel die­zelf­de avond langs kon komen. Ook goed, dan zou ik als­nog op don­der­dag­avond kun­nen gaan trai­nen. 's Avonds rond acht uur liet de tuin­man weten dat er helaas iets was tus­sen­ge­ko­men. Of het toch op de don­der­dag­avond zou kun­nen zoals we oor­spron­ke­lijk had­den afge­spro­ken. Tuur­lijk, geen pro­bleem, moet kun­nen (want jul­lie ken­nen mijn repu­ta­tie als flexi­bel mens intus­sen). Alleen was het nu wel te laat om nog naar de sur­vi­val­trai­ning te gaan. We had­den al flink gege­ten van de stamp­pot en het idee om dan maar met een vol­le buik een rond­je te gaan hard­lo­pen sprak me ook niet erg aan. Het werd aldus niet laat op kan­toor maar wel op mijn stu­deer­ka­mer.

Toen het er deze avond (don­der­dag dus) even op leek dat rond zeven uur de tuin­man mis­schien opnieuw ver­hin­derd was (bui­ten zijn schuld ove­ri­gens) heb ik voor de zeker­heid even gewacht met het avond­eten (voor de geïn­te­res­seer­de, het was erw­ten­soep). Wie weet zat er toch nog een sur­vi­val­trai­ning in. Een half uur later stond hij ech­ter bij ons op de stoep. Een zoveel­ste poten­ti­ë­le sport­avond was ver­lo­ren gegaan. Het schiet niet op zo. Wel werd het laat met het minu­ti­eus door­re­ke­nen van ons finan­ci­ë­le plaat­je voor wat betreft de ver­bou­wing.

Komen­de zater­dag staat de Nieuw­jaars­duik gepland en op zon­dag­och­tend een vol­gen­de sur­vi­val­trai­ning. Dat wor­den mijn nieu­we doe­len deze week.

Dit was tij­dens de Nieuw­jaars­duik in 2009 (voor de vol­le­dig­heid: toen was ik er nog niet bij). Gezien de weers­voor­spel­ling zou­den het zater­dag wel eens ver­ge­lijk­ba­re omstan­dig­he­den kun­nen zijn. Brrr...

 

 

Op en neer naar San Francisco zonder een centimer te bewegen

My grand­fa­ther says that's what books are for," Asho­ke said, using the oppor­tu­ni­ty to open the volu­me in his hands. "To tra­vel wit­hout moving an inch.”
[The Namesa­ke – Jhum­pa Lahi­ri]

Het twee­de boek waar­in ik dit jaar ben begon­nen is Mr. Penumbra's 24-hour book­sto­re, geschre­ven door Robin Slo­an. In de eer­ste pagina's van het ver­haal lezen we hoe de hoofd­per­soon Clay Jan­non op zoek gaat naar een nieu­we baan nadat hij door de eco­no­mische cri­sis werk­loos is gewor­den. Een van de manie­ren is om te let­ten op bord­jes met 'Help Wan­ted' tij­dens zijn wan­de­lin­gen door San Fran­cis­co. Hij stuit al snel op een boek­win­kel die om per­so­neel vraagt voor de late dienst. Aan­van­ke­lijk aar­ze­lend besluit Clay toch naar bin­nen te gaan:

I pus­hed the bookstore's glass door. It made a bell tin­kle brightly up abo­ve, and I step­ped slow­ly through. I did not rea­li­ze at the time what an impor­tant thres­hold I had just cros­sed.
[p.7, Mr. Penum­bra, Robin Slo­an]

Het moment dat ik deze zin­nen las stap­te ik zelf over de drem­pel van City Lights Book­sto­re. San Fran­cis­co was de eind­be­stem­ming van de trip die we in 1993 door de Ver­e­nig­de Sta­ten onder­na­men en die ons van Oost naar West bracht. We waren vele weken onder­weg en ik was aar­dig door mijn lees­voor­raad heen. Tij­dens het laat­ste week­end voor­dat we per vlieg­tuig huis­waarts zou­den keren leek het me dus een goed idee om in ieder geval enke­le boek­win­kels te bezoe­ken tij­dens onze wan­del­toch­ten door het cen­trum om iets te kopen voor de lan­ge vlucht terug die ons nog te wach­ten stond.

Nu is het niet zo dat er geen boek­win­kels te vin­den waren, maar de mees­ten kon­den me die dag niet te beko­ren. Veel te groots opge­zet, vaak erg gericht op bestel­lers en dan wei­nig ander geva­ri­eerd aan­bod of te veel gericht op een leespu­bliek waar­toe ik me niet reken­de. Ik had de hoop om eens lek­ker te kun­nen gras­dui­nen tus­sen aller­lei exo­tische boe­ken en onbe­ken­de schrij­vers al bijna opge­ge­ven toen mijn oog viel op 'City Lights Book­sel­lers & Publis­hers'. Ter­wijl de rest van het reis­ge­zel­schap eer­st nog naar wat ande­re win­kels wil­de gaan, stak ik de weg over.

I pus­hed the bookstore's glass door. It made a bell tin­kle brightly up abo­ve, and I step­ped slow­ly through. I did not rea­li­ze at the time what an impor­tant thres­hold I had just cros­sed.

Ik moet de tijd com­pleet ver­ge­ten zijn. Ver­diept in een of ander reis­boek over een tocht door Zuid-Ame­ri­ka werd er plots op mijn schou­der getikt. Het was mijn toen­ma­li­ge vrien­din die wil­de weten of ik iets gevon­den had. En of ik iets gevon­den had! De boek­win­kel waar­naar ik altijd op zoek was gewee­st!

Van­af het moment dat ik over de drem­pel stap­te waan­de ik me in een com­pleet nieu­we wereld waar ik me tege­lij­ker­tijd hele­maal thuis voel­de. Alles adem­de lezen uit. De inrich­ting, de boe­ken, het per­so­neel, de geur, het licht, het geluid. Het sprak me alle­maal aan. Ik wil­de er maar één ding doen: een wil­le­keu­rig boek pak­ken (want alle boe­ken waren goed) en ergens gaan zit­ten om het te lezen. Daar­na een vol­gend boek pak­ken om het te lezen. Ad infi­ni­tum. Nooit wil­de ik meer weg tus­sen al die boe­ken die vroe­gen om door mij gele­zen te wor­den.

Er wordt geroe­pen. Van bene­den klinkt de vraag of ik kom eten. Ik kijk op van­uit het boek dat ik aan het lezen was en dat me onge­merkt naar San Fran­cis­co in het jaar 1993 had gebracht.

Natuur­lijk had die tik op mijn schou­der het effect dat de beto­ve­ring ver­bro­ken was. Met spijt nam ik afscheid van een sta­pel boe­ken die ik al gaan­de­weg tij­dens mijn rond­gang langs de vele schap­pen ver­za­meld had en ver­liet uit­ein­de­lijk de zaak met enke­le boe­ken die nog steeds een spe­ci­aal plek­je in mijn boe­ken­kast heb­ben. Het tas­je met logo waar­in ik de boe­ken kon mee­ne­men heb ik inge­lijst. Nu zit het al in een van de ver­huis­do­zen, maar in ons nieu­we huis krijgt het opnieuw een pro­mi­nen­te plaats in mijn stu­deer­ka­mer.

 

 

Het jaar 2017 – week 1

Ik geef het toe, een wei­nig inspi­re­ren­de titel voor deze blog­post, maar het dekt wel de lading. Van­daag zijn we name­lijk pre­cies een hele week door­ge­dron­gen in het nieu­we jaar 2017 en laat ik daar­om eens de balans opma­ken wat er zoal is terecht­ge­ko­men van mijn goe­de voor­ne­mens. Erva­ring uit voor­gaan­de jaren heeft me geleerd dat het helpt om de vin­ger aan de pols te hou­den zodat er tij­dig gecor­ri­geerd kan wor­den wan­neer ik dreig van het geplan­de pad af te dwa­len. Een gevaar dat tegen­woor­dig con­ti­nu op de loer ligt gege­ven de vele soor­ten aflei­ding waar­aan we de hele dag bloot­ge­steld zijn.

Eer­st een terug­blik op de week zelf voor­dat ik wat meer inzoom op de spe­ci­fie­ke goe­de voor­ne­mens die ik een week gele­den opge­steld heb. De afge­lo­pen dagen ston­den voor­na­me­lijk in het teken van twee zaken: werk en de aan­staan­de ver­bou­wing.

Werk

Op het werk, waar de mees­te van mijn collega's nog vro­lijk van hun vakan­tie aan het genie­ten waren, was ik de mees­te tijd bezig met de voor­be­rei­ding van een work­shop die we in de week van 16 janu­a­ri orga­ni­se­ren in Cluj, Roe­me­nië. Uiter­lijk begin zomer moe­ten alle Euro­pe­se klan­t­or­ders voor een bepaal­de pro­duct­groep van­uit Cluj gele­verd. De fabriek is er al klaar voor, en de vol­gen­de stap is om de onder­steu­nen­de admi­ni­stra­tie­ve order­pro­ces­sen aan te pas­sen. Omdat het rede­lijk rus­tig was kon ik me daar goed op con­cen­tre­ren.

Bui­ten werk­tijd ston­den er ver­schil­len­de afspra­ken gepland met de aan­ne­mer van de ver­bou­wing aan het huis en de schuur, en de tuin­man die de vij­vers komt aan­leg­gen en de rest van de tuin onder han­den neemt op basis van een teke­ning die we zo goed als defi­ni­tief heb­ben gemaakt samen met een tuin­ar­chi­tekt. We zit­ten nu in de fase van uit­on­der­han­de­ling van de laat­ste offer­tes en de uit­wer­king van de gede­tail­leer­de plan­ning voor de maan­den febru­a­ri, maart en april wan­neer de daad­wer­ke­lij­ke werk­zaam­he­den plaats gaan vin­den.

Verbouwing & verhuizing

Op 30 april moe­ten we uit ons hui­di­ge huis zijn. Gezien de flin­ke bouw­plan­nen zal dat er nog om gaan span­nen. Zeker met de kant­te­ke­ning dat we direkt over wil­len hui­zen en niet tij­de­lijk in een huur­wo­ning of iets der­ge­lijks wil­len ver­blij­ven beloofd dat een flin­ke klus te zijn.

Daar­naast was ik een hoop tijd kwijt met het uit­zoe­ken en in wer­king zet­ten van de over­gang van Inge's hui­di­ge email­adres (dat ze zowel voor werk als pri­vé gebruikt maar komt te ver­val­len omdat onze hui­di­ge pro­vi­der niet levert op ons nieu­we adres en tevens geen email-only abon­ne­ment heeft) naar twee nieu­we email­adres (een­tje voor haar werk en de ander voor pri­vé) en dat boven­dien ook nog eens zien te kop­pe­len aan haar Apple use­rid zon­der dat daar­door gege­vens ver­lo­ren zou­den gaan.

Voor­al de volg­or­de en de juis­te timing lever­de kop­zor­gen op omdat Inge van­zelf­spre­kend wei­nig tot geen ver­sto­ring voor haar bedrijfs­ac­ti­vi­tei­ten wil­de zien. Ook moest ik haar op een dui­de­lij­ke manier zien uit te leg­gen hoe het sys­teem­land­schap er na de split­sing uit zou gaan zien zodat ze bij pro­ble­men zelf ook een idee had waar het mis­schien aan kon lig­gen.

Net voor de jaar­wis­se­ling had­den we de kans om gra­tis en voor niets op kan­toor over­bo­dig gewor­den kan­toor­ar­ti­ke­len mee te nemen. Mijn buit bestond uit: een archief­kast, een papier­ver­nie­ti­ger, twee whi­te­boards, vier bureaus en vijf stoe­len. Ide­aal voor in onze gro­te (nog te bou­wen) schuur annex ate­lier. En nu bleek een van de whi­te­boards al met­een van pas te komen om wat ik in mijn hoofd had uit­ge­dok­terd visu­eel weer te geven.

Het heeft gehol­pen. Van­daag heb­ben we de laat­ste stuk­je van de puz­zel gelegd en is de over­gang com­pleet afge­rond. Weer een taak die we als gereed kun­nen mel­den. Dat voelt altijd goed.

Dan nu naar de goe­de voor­ne­mens.

Blijven sporten

Nadat ik eind novem­ber in Doorn voor­tij­dig moest afha­ken van­we­ge kramp in mijn lin­ker­k­uit heb ik beslo­ten het wat rus­ti­ger aan te doen. Ik ben nog wel naar een sur­vi­val­cli­nic in Bre­den­broek gegaan, maar de run die gepland stond in Dinx­per­lo (daar waar ik een jaar eer­der mijn eer­ste run liep) heb ik aan me voor­bij laten gaan. Omdat eind decem­ber / begin janu­a­ri de zon­dag­se trai­nin­gen kwa­men te ver­val­len (Eer­ste kerst­dag en Nieuw­jaars­dag) en ik er door­de­weeks niet aan toe kwam, kreeg ik volop de gele­gen­heid om even afstand te nemen. Dit beviel me zo goed dat ik er deze eer­ste week van het nieu­we jaar voor geko­zen heb om dat zo te laten. Van­daag was mijn laat­ste sport­lo­ze dag. Komen­de week begin ik weer. En dan staat er met­een een nieuw­jaars­duik gepro­gram­meerd op zater­dag 14 janu­a­ri!

Blijven lezen

Op Nieuw­jaars­dag ben ik begon­nen met Anna in kaart gebracht door de Tje­chische schrij­ver Marek Sin­del­ka. Waar­om weet ik niet, maar het duur­de even voor­dat ik erin zat. Niet omdat de eer­ste blad­zij­des saai of der­ge­lij­ke waren. Zeker niet, want wan­neer ik ze nu terug­lees zie ik hoe goed het in elkaar zit. Mis­schien dat ik moest wen­nen aan zijn schrijf­stijl die erg poë­tisch is en waar ik me erg voor moest blij­ven con­cen­tre­ren om het in alle schoon­heid te kun­nen waar­de­ren. Toen ik er een­maal in zat heb ik het ver­der (op de uren die ik beschik­baar had) adem­loos uit­ge­le­zen. Wat een goed ver­haal!

In eer­ste instan­tie lijkt het of de hoofd­stuk­ken in het boek niets met elkaar te maken heb­ben. Dat blijkt niet zo te zijn. Gaan­de­weg wordt dui­de­lijk dat de per­so­nen die de revue pas­se­ren ieder op zich op een bepaal­de manier in rela­tie met elkaar staan. Of beter gezegd, ze zijn alle­maal ver­bon­den met Anna waar­om­heen het hele boek gecon­stru­eerd is. Zon­der dat het gefor­ceerd over­komt. Zeker is hier de vorm erg belang­rijk, maar de wij­ze waar­op Marek Sin­del­ka dit heeft inge­vuld is majes­tu­eus. Keer op keer weet hij rake obser­va­ties te plaat­sen bij de alle­daag­se han­de­lin­gen van de per­so­na­ges die hij ten tone­le voert. Zijn ana­ly­ses van het lief­des­le­ven tus­sen part­ners zijn van een chi­rur­gische pre­ci­sie en hoe hij klei­ne ver­an­de­rin­gen ...

Neem bij­voor­beeld de sce­ne waar een stel met kind een trein­cou­pé bin­nen­komt. De man heeft kort oog­con­tact met een jon­ge vrouw die er al zat. Zij biedt hem een snoep­je aan. Niet het kind, maar hem. Meer gebeurt er ogen­schijn­lijk niet. Bij de echt­ge­no­te is er ech­ter iets in wer­king gezet zon­der dat zij daar de reik­wijd­te op dat moment van kan over­zien. Ze ziet haar man die gedach­te­loos zit te kau­wen en tegen­over hem de jon­ge vrouw die weer ver­diept is in haar mobiel­tje. Niets aan de hand.

Maar toch, als ze die avond de afwas zou oprui­men, zou ze ont­dek­ken dat in een van de gla­zen in de buf­fet­kast – dat ene glas hele­maal ach­te­rin dat ze nooit gebruik­ten – een barst zat. En die zou er voor altijd in blij­ven zit­ten ook. Daar ergens had zich de wee­moed genes­teld. En daar­van­daan zou het soms op onbe­waak­te ogen­blik­ken, op die avon­den dat ergens ver weg het geblaf van hon­den en kin­der­stem­men in de tuin te horen zijn, de sche­me­ring over het bos valt en rare wol­ken­flar­den langs de blau­we hemel drij­ven, op die momen­ten zou die wee­moed onver­wacht in hun levens wor­den gego­ten.
[p.106, Anna in kaart gebracht, Marek Sin­del­ka]

Anna in kaart gebracht was voor mij een ont­zet­tend mooie lees­er­va­ring die me lang zal bij­blij­ven. Ik ga op zoek naar meer werk van Marek Sin­del­ka.

Wie is Anna? Door de ogen van haar te oude min­naar (een voort­vluch­ti­ge archi­tect), haar groot­va­der met een gla­zen oog en een schrij­ver die ver­ha­len haat, komen we steeds meer te weten over deze mys­te­ri­eu­ze jon­ge vrouw. Maar wel­ke ver­tel­ler kun­nen we ver­trou­wen? Wie laat zich niet lei­den door voor­oor­de­len, ogen­schijn­lijk onschul­di­ge mis­ver­stan­den en onze­ker­he­den? Wie kent Anna echt?

Anna in kaart gebracht
Marek Sin­del­ka
Uit­ge­ver Das Mag Uit­ge­vers
ISBN 9789082410648

Wat ik hier­na ga lezen weet ik nog niet. Er zijn vol­doen­de boe­ken op mijn lees­lijst waar ik al in begon­nen ben. Of ik van­avond in een van die boe­ken ver­der ga is nog maar de vraag. Het kan ook zijn dat ik een nieuw boek pak van de sta­pel nog te lezen.

Blijven bloggen

De oogst is mager. Slechts twee blog­posts deze week (dege­ne over mijn goe­de voor­ne­mens op 1 janu­a­ri niet mee gere­kend, als­ook een citaat uit het boek Bird by bird door Anne Lamott).

De eer­ste blog­post ging over Shaker's Law naar aan­lei­ding van het deac­ti­ve­ren van mijn facebook account. De ham­vraag is of ik er van weg kan blij­ven. Tot nu levert het me een hoop extra tijd op. Wel is het zo dat ik een kanaal mis om mijn blog­posts te pro­mo­ten. Ik heb trou­wens later in de week een lijst van in totaal der­tien Inter­net Laws onder aan de blog­post toe­ge­voegd. Ondanks dat het lijst­je uit 2010 stamt ston­den er veel tus­sen waar­van ik nog nooit gehoord had.

Onder­werp van mijn twee­de blog­post deze week was een arti­kel op De Cor­res­pon­dent waar tien manie­ren wer­den ver­meld hoe je nieu­we muziek kunt ont­dek­ken wan­neer je in een muziek­bub­bel bent terecht­ge­ko­men. Ik kon het niet laten om een elf­de manier op te voe­ren die mij al heel wat mooie nieu­we muziek heeft opge­le­verd. Mis­schien dat iemand van jul­lie nog ande­re manie­ren weet?

Twee blog­posts dus. Je kunt het ook van de posi­tie­ve kant bekij­ken en zeg­gen dat ik toch mooi twee blog­posts gepu­bli­ceerd heb deze week. Niet slecht, gezien de hoe­veel­heid ande­re din­gen die ik gedaan heb.

Blijven tekenen

Waar ik al bang voor was is ook uit­ge­ko­men. Teke­nen zit niet in mijn sys­teem. Of het de komen­de maan­den echt gaat luk­ken betwij­fel ik. Een boek kan ik er snel tus­sen­door bij­pak­ken en enke­le blad­zij­des lezen voor­dat ik het weer moet weg­leg­gen voor wat anders, en aan een blog­post kan ik ook zo nu en dan door­schrij­ven. Dat krijg ik niet voor elkaar met het teke­nen. Daar­voor moet ik echt gaan zit­ten en weten dat ik voor een bepaal­de tijd onge­stoord kan wer­ken. Dat zal moei­lijk wor­den.

Was dat alles?

Als laat­ste wil ik de serie La Trê­ve (nog­maals) onder de aan­dacht bren­gen die onder ande­re op Net­flix te vin­den is. Ga die serie kij­ken!

Klik op de afbeel­ding om de trai­ler van La Trê­ve op You­tu­be af te spe­len

En ja, dat was alles.

Elf manieren om nieuwe muziek te ontdekken

Ter­wijl ik deze blog­post schrijf luis­ter ik naar Bal­t­ha­zar. Meer spe­ci­fiek naar The man who owns the pla­ce. Het num­mer staat op repe­at. Klik op de media­spe­ler als je benieuwd bent hoe dit num­mer klinkt en lees onder­tus­sen ver­der.

 

Eer­der deze avond zag ik op De Cor­res­pon­dent het arti­kel Tien manie­ren om dit jaar nieu­we muziek te ont­dek­ken. De lijst is samen­ge­steld op basis van reac­ties door lezers na een oproep van de auteur waar­in hij zich beklaag­de over het feit dat hij in een muziek­bub­bel was terecht­ge­ko­men. Dit komt omdat muziek­dien­sten zoals bij­voor­beeld Spo­ti­fy en Apple Music je luis­ter­ge­drag ana­ly­se­ren om meer van het­zelf­de te kun­nen aan­bie­den:

Het is een sneeuw­bal­ef­fect: hoe meer sfeer­vol­le, semi-elek­tro­nische indiefolk ik luis­ter, hoe meer Spo­ti­fy me ervan voert, dus luis­ter ik er nog meer van, waar­door Spo­ti­fy denkt: ‘Hij wil het ken­ne­lijk nóg sfeer­vol­ler, semi-elek­tro­ni­scher en indiefol­ki­ër.’ Het resul­taat is erg saai.

Enke­le jaren gele­den schreef ik mijn frus­tra­tie van me af over iets ver­ge­lijk­baars met de random-func­tie in iTu­nes. Hoe­wel ik ont­zet­tend veel en uiter­st geva­ri­eer­de muziek op mijn iPod had staan, kreeg ik na ver­loop van tijd steeds weer dezelf­de num­mers voor­ge­scho­teld. Hoe ik ook mijn best deed om ande­re muziek af te spe­len, wan­neer ik daar­na over­ging naar de ran­do­mi­zer kwam ik al snel weer bij de her­ken­ba­re deun­tjes uit. Om gek van te wor­den. Waar­om had ik dan al die moei­te gedaan om mijn iPod bar­stens­vol muziek te laden wan­neer het mees­te ver­bor­gen bleek te zijn?

Toen mijn iPod er de brui aan gaf en ik de over­stap maak­te naar strea­ming­dien­sten, ont­dek­te ik al gauw dat het hier een ver­ge­lijk­ba­re kant opging. Wat ik ook luis­ter­de, blijk­baar was er tij­dens het aan­ma­ken van mijn pro­fiel en het aan­klik­ken van enke­le num­mers al beslo­ten wat voor soort muzieks­maak ik had en er is daar ver­der nooit meer van afge­we­ken. De 'nieu­we' muziek die voor mij gese­lec­teerd wordt is daar­om wei­nig ori­gi­neel te noe­men. Het was reden voor mij om het arti­kel met meer dan nor­ma­le belang­stel­ling te lezen.

Voor het gemak heb ik de tien manie­ren hier ver­meld:

  1. FIP Radio
  2. For­go­ti­fy
  3. Rateyourmusic.com
  4. Perfects.nl
  5. Een twee­de pro­fiel
  6. Rui­len van fil­ter­bub­bel
  7. Pitch­fork
  8. Spe­len met search op Spo­ti­fy
  9. WhoSampled.com
  10. Fes­ti­vals

En? Beet­je geno­ten van Bal­t­ha­zar? Zelf ont­dekt. Maar niet op één van de tien manie­ren hier­bo­ven beschre­ven. Nee, ik heb name­lijk een elf­de manier die me ook regel­ma­tig nieu­we muziek laat ont­dek­ken. Niet nood­za­ke­lij­ker­wijs nieu­we muziek als in pas ver­sche­nen maar als in nieuw voor mij. Muziek die ik nooit eer­der heb gehoord ter­wijl het bewus­te num­mer mis­schien al jaren uit is, of de band allang uit elkaar is. Maakt me ver­der niet uit. Als het goed klinkt vind ik ik het pri­ma.

Wat die elf­de manier dan is? Heel sim­pel. Wan­neer ik een serie of film1 kijk en de bege­lei­den­de muziek spreekt me aan dan zoek ik daar­na bij de afti­te­ling of de artiest(en) ver­meld wor­den. Hier­na de naam inty­pen bij (in mijn geval) Apple Music, et voi­la!

The man who owns the pla­ce is de ope­nings­tu­ne van La Trê­ve (The Break), een ver­ras­send goe­de Bel­gische(!) serie van 10 afle­ve­rin­gen over een recher­cheur die na een trau­ma­tische erva­ring terug­keert naar zijn geboor­te­plaats in de Arden­nen waar hij met­een in een gecom­pli­ceer­de moord­zaak terecht­komt. Af en toe doet de sfeer den­ken aan True Detec­ti­ves, ook al zo'n serie met gewel­di­ge muziek, en het blijft tot het ein­de toe raden naar hoe de zaak in elkaar steekt.

Dus bij deze voeg ik een elf­de manier toe om dit jaar nieu­we muziek te ont­dek­ken:

11. Series en Films

Doe er je voor­deel mee!

Klik op de afbeel­ding om de trai­ler van La Trê­ve op You­tu­be af te spe­len

  1. Tegen­woor­dig is dat bijna alleen nog maar op Net­flix, wat me doet beden­ken of ik niet het gevaar loop in een serie- of film-bub­bel te belan­den, maar dat ter­zij­de. 

Shaker's Law

Ooit gehoord van Shaker's Law? Ik niet. Tot van­avond.

Er werd naar ver­we­zen in een reac­tie onder de column I’ve left Twit­ter. It is unu­sa­ble for any­o­ne but trolls, robots and dic­ta­tors door Lin­dy West (waar ik ook nog nooit van gehoord had). Sinds ik onlangs mijn facebook account heb gede­ac­ti­veerd kan ik het niet laten om berich­ten te lezen die beves­ti­gen dat ik een goe­de keu­ze heb gemaakt. Het geeft me tevens extra muni­tie wan­neer ik bij tijd en wij­le weer eens in de ver­de­di­ging moet om mezelf te ver­ant­woor­den voor deze onge­hoor­de daad.

Dit­maal leek de agres­sie­ve toon van het gevoer­de debat en de onop­hou­de­lij­ke stroom van bedrei­gin­gen door ano­nie­me trol­len de reden voor de colum­nis­te om op te stap­pen. Niet iets waar ik zelf last van heb (gehad), maar waar ik vol­doen­de voor­beel­den van gezien heb. En dan doel ik niet eens op beken­de per­so­nen zoals Syl­vana Simons die con­ti­nu het doel­wit zijn van naming and sha­ming. Het kan ieder­een over­ko­men wan­neer je je mengt in bela­den dis­cus­sies of onwel­ge­val­li­ge menin­gen ver­kon­digt.

Ik had het ech­ter mis voor wat betreft de beweeg­re­den die Lin­d­sy West tot haar beslis­sing bracht Twit­ter na vijf jaar vaar­wel te zeg­gen:

I hate to dis­ap­point any­o­ne, but the brea­king point for me wasn’t the trolls them­sel­ves (if I have lear­ned any­thing from the dark side of Twit­ter, it is how to feel nothing when a frog calls you a cunt) – it was the glo­bal reper­cus­si­ons of Twitter’s refusal to stop them.

Lin­d­sy West vraagt zich af waar­om ze nog lan­ger rond­hangt op een plat­form 'that has tre­a­ted me and the peo­p­le I care about so poor­ly'. Daar kan ik me wel in vin­den en het beperkt zich zeker niet tot twit­ter alleen zoals we alle­maal wel weten. In die zin kan ik beves­ti­gen dat het ook een van de rede­nen voor mij is gewee­st om facebook de rug toe te keren.

Zodra je per onge­luk bij een wil­le­keu­rig bericht te ver naar bene­den scrollt loop je in veel geval­len het gevaar om in een beer­put van de meest sme­ri­ge of racis­tische com­men­ta­ren terecht te komen waar­door bin­nen no-time je geloof in de men­se­lij­ke goed­heid ver­lo­ren is gegaan. Of op z'n minst je ple­zier in ver­der lezen over is. Mel­ding doen bij de site­be­heer­ders is onbe­gon­nen werk en haalt in de mees­te geval­len toch niets uit. Het is vech­ten tegen de bier­kaai. Reden voor Lin­d­sy West om de hand­doek in de ring te gooi­en nu zij het idee heeft dat 'Twit­ter exe­cu­ti­ves did nothing'.

Zon­der dat ik zelf zoals gezegd de erva­ring heb dat ik per­soon­lijk las­tig geval­len ben zat ik wel her­haal­de­lijk instem­mend te knik­ken tij­dens het lezen. Zie je wel, zo stak ik mezelf een hart onder de riem, het is alleen maar goed dat je gestopt bent met facebook. Daar zien ze me nooit meer terug. Tot­dat ik per onge­luk te ver naar bene­den scroll­de en bij de reac­ties plots Shaker's Law onder ogen kreeg:

Any­o­ne who dra­ma­ti­cally announ­ces they are lea­ving a forum/social media is gua­ran­teed to return to it. Tho­se who lea­ve qui­et­ly and wit­hout fuss are the real deal.

Oh oh.

~ ~ ~

Er zijn veel meer van deze zoge­naam­de 'Inter­net Laws'. Hier een over­zicht van 13 stuks (inclu­sief Shaker's Law) zoals ik die gevon­den heb op LastMinuteWebsite.ca:

  1. Godwin’s Law – Com­pa­ring some­thing to Hit­ler or the Nazis is ine­vi­ta­ble in any onli­ne dis­cus­si­on.
  2. Poe’s Law – Wit­hout a bla­tant dis­play of humour, it is impos­si­ble to make a paro­dy of fun­da­men­ta­lism that some­o­ne won’t take as real.
  3. Rule 34 – If it exists the­re IS porn of it.
  4. Skitt’s Law – Any post cor­rec­ting an error in ano­ther post will con­tain at least one error itself. Also the like­li­hood of an error in a post is direct­ly pro­por­ti­o­nal to the embar­rass­ment it will cau­se the pos­ter.
  5. Cohen’s Law – Whoe­ver resorts to the argu­ment “whoe­ver resorts to the argu­ment that… has auto­ma­ti­cally lost the deba­te” has auto­ma­ti­cally lost the deba­te.
  6. Pommer’s Law – A person’s mind can be chan­ged by rea­ding infor­ma­ti­on on the inter­net. The natu­re of this chan­ge will be: From having no opi­ni­on to having a wrong opi­ni­on.
  7. The Law of Excla­ma­ti­on – The more excla­ma­ti­on points used in an email (or other pos­ting), the more like­ly it is a com­ple­te lie. This is also true for exces­si­ve capi­tal let­ters.
  8. Scopie’s Law – In any dis­cus­si­on invol­ving sci­en­ce or medi­ci­ne, citing Whale.to as a cre­di­ble sour­ce loses you the argu­ment imme­di­a­te­ly …and gets you laug­hed out of the room.
  9. Danth’s Law – If you have to insist that you’ve won an Inter­net argu­ment, you’ve pro­ba­bly lost bad­ly.
  10. Grey’s Law – Any suf­fi­cient­ly advan­ced incom­pe­ten­ce is indis­tin­guis­ha­ble from mali­ce
  11. Shaker’s Law – Tho­se who announ­ce their immi­nent depar­tu­re from an Inter­net dis­cus­si­on forum almost never actu­al­ly lea­ve.
  12. Time­cu­be Law – The lon­ger the page, the more insa­ne the author.
  13. Skarka’s Law – No mat­ter how vile or inde­fen­si­ble some­thing is, some­o­ne will post some­thing posi­ti­ve or in defen­se of it.

Life is like a recycling center ...

Life is like a recy­cling cen­ter, whe­re all the con­cerns and dra­mas of human­kind get recy­cled back and forth across the uni­ver­se. But what you have to offer is your own sen­si­bi­li­ty, may­be your own sen­se of humor or insi­der pathos or mea­ning. All of us can sing the same song, and the­re will still be four bil­li­on dif­fe­rent ren­di­ti­ons.

Anne Lamott – Bird by bird