Ongewenste versnelling

Onze zoon kwam vori­ge week met een snel­trein­vaart het erf op gescheurd. Hij had een twee­de­hands speed e-bike gekocht.

Een wat?

Ik had er nooit eer­der van gehoord. Na eni­ge uit­leg (top­snel­heid tus­sen de 40 en 45 km/u) con­clu­deer­de ik dat het een brom­mer ver­momd als fiets was. Je hebt er zelfs een ken­te­ken­plaat voor nodig. Een helm is van­zelf­spre­kend ver­plicht.

Hij vroeg of ik zin had om er een rond­je mee te rij­den. Na eni­ge aar­ze­ling bedank­te ik voor de eer. Mijn eer­ste en laat­ste keer op een brom­mer staat me nog steeds vers in het geheu­gen. Met de Lin­ge aan de over­kant van ons huis durf­de ik de uit­da­ging niet aan.

Van­daag beluis­ter­de ik een afle­ve­ring uit de pod­cast van Revi­si­o­nist His­to­ry (bedankt voor de tip Elja!). Dit­maal ging het over de mas­sa­le terug­roe­p­ac­tie in 2009 door Toyo­ta van vele mil­joe­nen auto's omdat in som­mi­ge geval­len het gas­pe­daal bleef han­gen. Rem­men zou niet meer moge­lijk zijn. Het had ver­schei­de­ne doden en zwaar­ge­won­den als gevolg gehad. Er waren ver­schil­len­de the­o­rie­ën in omloop over de moge­lij­ke oor­zaak, vari­ë­rend van de vloer­mat die onder de peda­len zou ste­ken tot soft­wa­re die niet deug­de­lijk zou zijn.

Wat ze alle­maal gemeen­schap­pe­lijk had­den was dat de fout bij de (tech­niek in de) auto gezocht moest wor­den.

Mal­colm Glad­well zoekt het in een ande­re hoek. Nadat hij over­tuigd is geraakt dat het rem­sys­teem van het bewus­te type Toyo­ta onder extre­me omstan­dig­he­den per­fect werkt, begint hij te ver­moe­den dat het mis­schien wel aan de bestuur­ders van de auto kan lig­gen. Hij baseert zich daar­bij op onder­zoeks­werk door Richard Sch­midt uit de jaren tach­tig van de vori­ge eeuw.

Wan­neer men de vele geval­len van het ver­snel­lings­pro­bleem ana­ly­seert dan vor­men zich enke­le patro­nen: bestuur­ders op leef­tijd, bestuur­ders die voor de eer­ste keer in een voor hen nieu­we auto stap­pen of bestuur­ders die tel­kens een bepaal­de han­de­ling moe­ten ver­rich­ten zoals het weg­zet­ten van auto's in de par­keer­ga­ra­ge voor hotel­gas­ten. Dit zijn typisch situ­a­ties waar­in een ver­gis­sing tus­sen gas geven en rem­men eer­der gemaakt wordt:

The trou­ble, unbe­lie­va­ble as it may seem, is that sud­den acce­le­ra­ti­on is very often cau­sed by dri­vers who press the gas pedal when they intend to press the bra­ke.
[Bra­king bad, The New York Times, Richard Sch­midt]

Niet de auto ver­toont een tech­nisch man­ke­ment omdat rem­men wei­ge­ren of het gas­pe­daal blijft han­gen, het is de bestuur­der die denkt te rem­men ter­wijl zijn voet zich bevindt op het gas­pe­daal.

In de auto geze­ten moest ik opnieuw terug­den­ken aan mijn brom­mer­rit­je van vele jaren gele­den. Het kost me geen moei­te om het mis­se­lijk­ma­ken­de gevoel in mijn lijf op te roe­pen toen ik als­maar har­der rich­ting rand van het cross­ter­rein scheur­de ter­wijl ik maar niet snap­te waar­om de rem­men het niet deden. Ik zat gewoon volop gas te geven!

[...] the dri­ver does not real­ly con­fu­se the acce­le­ra­tor and the bra­ke. Rather, the limbs do not do exact­ly what the brain tells them to. Noi­sy neu­ro­mus­cu­lar pro­ces­ses inter­ve­ne to make the acti­on slightly dif­fe­rent from the one inten­ded. The dri­ver intends to press the bra­ke, but once in a whi­le the­se neu­ro­mus­cu­lar pro­ces­ses cau­se the foot to devi­a­te from the inten­ded tra­jec­to­ry — just as a bas­ket­ball play­er who makes 90 per­cent of his free throws some­ti­mes mis­ses the hoop.
[Bra­king bad, The New York Times, Richard Sch­midt]

Of ik met deze ken­nis van ach­ter­af bin­nen­kort als­nog op de speed e-bike stap voor een proef­rit­je blijft de vraag. Wel­ke garan­tie heb ik dat mijn brein-hand coör­di­na­tie me niet opnieuw in de steek laat? Mis­schien dat ik voor de zeker­heid beter ook nog een zwem­vest kan aan­trek­ken.

~ ~ ~

TOEN OP 24 APRIL

De vijf­de dag – 24 april 2015

Hoe alles mis­schien het­zelf­de leek, maar toch ook weer niet hele­maal

Ica­rus – Rus­sell Andrews – 24 april 2014

Eind­oor­deel: mag weg.

Paas­haas – 24 april 2011

Zoals dat bij ons ging. Vroe­ger. Toen de Paas­da­gen nog bit­ter koud waren en er flink gege­ten moest wor­den.

Iede­re tijd haar eigen mis­da­di­ger – 24 april 2010

Het is fas­ci­ne­rend om te zien hoe ik over­al inspi­ra­tie van­daan weet te halen voor mijn Eric-ver­ha­len.

~ ~ ~

Geen reacties

Onweerstaanbaar verslavend

Op Aswoens­dag 2017 besluit Anne Jas­mijn uit Ede samen met een aan­tal vrien­den om 40 dagen lang (vas­ten­tijd) te stop­pen met soci­al media. Ik hoor­de het op Omroep Gel­der­land. De belang­rijk­ste reden was dat ze er veel te veel tijd mee kwijt was. Ze kon het niet laten om elke vrij­ge­ko­men minuut te beste­den aan het chec­ken van facebook, twit­ter of snap­chat. En dat begon al in de vroe­ge och­tend bij het eer­ste ont­wa­ken.

Wat me bij­bleef was hoe moei­lijk het haar viel (en zij was daar niet de eni­ge in) om de apps te ver­wij­de­ren. Niet tech­nisch gezien, voor­al emo­ti­o­neel. Het voel­de heel hef­tig, gaf ze aan.

Voor mij klonk het als­of ze opzag tegen een chi­rur­gische ingreep zon­der plaat­se­lij­ke ver­do­ving.

Ik doe er mis­schien wat lache­rig over, zei de pre­sen­ta­tor van dienst, maar het is echt een seri­eu­ze ver­sla­ving als ik je zo hoor.

Deze week ont­ving ik Irre­sis­ti­ble, het nieuw­ste boek van Adam Alter. Onder­ti­tel: Why we can't stop chec­king, scrol­ling, clic­king and wat­ching. Omdat veel van mijn boe­ken al zijn inge­pakt wegens de ver­hui­zing die eigen­lijk voor komen­de week stond gepland, besloot ik om er met­een in te begin­nen. Ook omdat ik na mijn klaag­blog­post van afge­lo­pen vrij­dag besloot dat ik best wel 's avonds nog wat kan gaan lezen in plaats van ver­moeid op de bank te val­len en auto­ma­tisch Net­flix in te scha­ke­len of wat op inter­net rond te sur­fen1.

In de pro­loog beschrijft Adam Alter hoe vreemd het is dat 's werelds groot­ste namen op tech­no­lo­gisch gebied (zoals bij­voor­beeld Ste­ve Jobs) hun kin­de­ren zoveel moge­lijk pro­be­ren weg te hou­den van de revo­lu­ti­o­nai­re ver­nieu­win­gen die zij de samen­le­ving heb­ben gebracht. Hij ver­ge­lijkt het met reli­gi­eu­ze lei­ders die thuis hun gezin elke vorm van reli­gi­eu­ze acti­vi­teit ont­zeg­gen. Wat een ophef zou het geven wan­neer dat bekend zou wor­den.

Er is maar één ant­woord moge­lijk. Zij weten als geen ander hoe scha­de­lijk veel van hun uit­vin­din­gen kun­nen zijn. Van­we­ge het ver­sla­ven­de ele­ment dat veel­al bewust is aan­ge­bracht.

It see­med as if the peo­p­le pro­du­cing tech pro­ducts were fol­lo­wing the car­di­nal rule of drug dea­ling: never get high on your own sup­ply.
[p.2, Irre­sis­ti­ble]

Om inzicht te krij­gen in zijn eigen smartpho­ne gebruik besluit Alter de app Moment te instal­le­ren. Daar­mee kun je een beeld krij­gen hoe­veel tijd je dage­lijks op je scherm­pje zit te turen en hoe vaak je je smartpho­ne opent. Na een maand komt hij tot de voor hem ont­luis­te­ren­de cij­fers van 3 uur per dag waar­bij hij gemid­deld 40 keer zijn smartpho­ne opent.

Vol­gens de ont­wik­ke­laar Kevin Hole­sh is dit ver­ge­lijk­baar met de mees­te gebrui­kers van zijn app. Als je daar­bij bedenkt dat veel men­sen de app instal­le­ren omdat ze bezorgd zijn over hun onli­ne gedrag en tips krij­gen hoe dit te min­de­ren dan zul­len de cij­fers wereld­wijd waar­schijn­lijk een stuk hoger lig­gen. Onge­loof­lijk.

Zelf heb ik een haat-lief­de ver­hou­ding met soci­al media. Keer op keer kom ik tot de slots­om dat het te veel ten kos­te gaat van ande­re zaken die ik wil doen. Hoe­zeer ik me er tegen ver­zet, ik ga toch vaker kij­ken of er nieu­we upda­tes zijn dan me lief is en scroll lan­ger dan nodig is door de tijd­lijn op zoek naar, ja naar wat eigen­lijk?

In 2004, Facebook was fun; in 2016, it's addic­ti­ve.
[p.5, Irre­sis­ti­ble]

Meest­al kies ik na een tijd­je voor de radi­ca­le oplos­sing. Account opzeg­gen en app ver­wij­de­ren. Waar­na het na kor­te of lan­ge­re tijd weer gaat krie­be­len en ik het weer voor­zich­tig pro­beer.

Op dit moment ben ik al een rede­lijk lan­ge peri­o­de 'cle­an'. Mijn smartpho­ne draag ik bijna altijd bij me, maar dit is voor­na­me­lijk om bereik­baar te zijn voor Inge en de aan­ne­mer. Ver­der gebruik ik 'm niet zo vaak. Althans dat is mijn ver­moe­den. Net zoals Adam Alter dat dacht. Wie weet zijn er ande­re apps die mij steeds opnieuw doen chec­ken of er nieu­we upda­tes zijn. Ten­slot­te heb ik nog een inst­agram account.

Om het zeker te weten instal­leer ik de app Moment en ga ver­der met lezen in Irre­sis­ti­ble. Mijn gebrui­kers­ge­ge­vens zal ik later hier delen.

How many times have you check­ed your pho­ne today?

Why are mes­sa­ging apps, email and soci­al media so hard to resist? How come we always end up wat­ching ano­ther epi­so­de?

In recent years, media and tech­no­lo­gy have per­fec­ted the lucra­ti­ve art of gai­ning and hol­ding our atten­ti­on. This extra­or­di­na­ry feat has chan­ged the beha­vi­our of bil­li­ons of peo­p­le, and espe­ci­al­ly the young: by cur­rent medi­cal standards, we are expe­rien­cing an unpre­ce­den­ted, glo­bal pan­de­mic of addic­ti­on – to our screens. But what exact­ly is an addic­ti­on? And what, if any­thing, might we do about it?

Irre­sis­ti­ble
Adam Alter
Uit­ge­ve­rij The Bod­ley Head
ISBN 9781847923578

~ ~ ~

TOEN OP 23 APRIL

Hoe doet de slang? – 23 april 2015

Aan­kon­di­ging van een blogtour.

Kno­wing = Weten dat je deze film beter kunt over­slaan – 23 april 2010

Lees deze blog­post niet want het gaat over een film die de moei­te niet waard is.

~ ~ ~


  1. Why are mes­sa­ging apps, email and soci­al media so hard to resist? How come we always end up wat­ching ano­ther epi­so­de? 

Geen reacties

Snel op weg naar langzaam

De ver­hui­zing is met een drie­tal week­jes opge­scho­ven. Dat komt ons niet slecht uit hoe­wel de aan­lei­ding tra­gisch is. Er moet nog een hoop gebeu­ren en daar­voor zijn die extra dagen brood­no­dig.

Tege­lij­ker­tijd kan ik haast niet wach­ten om over te hui­zen. Ik ben er wel klaar mee. Na ruim een half jaar wil ik mijn vrije tijd weer eens aan wat anders beste­den dan aan de vele acti­vi­tei­ten die gepaard gaan met de ver­bou­wing van ons nieu­we huis. Het eni­ge waar ik 's avonds laat nog een beet­je zin in heb is om wat te inter­net­ten. Voor lezen kan ik de con­cen­tra­tie niet opbren­gen. Te vaak gaan m'n gedach­ten van­zelf naar aller­lei zaken die nog gere­geld moe­ten wor­den.

Ook het blog­gen heeft er onder te lij­den. Het gaat met hor­ten en sto­ten. Peri­o­des waar­in ik wat regel­ma­ti­ger pro­beer te blog­gen wor­den afge­wis­seld met peri­o­des waar het er niet van komt. Of dat ik het gewoon­weg ver­geet. De onder­wer­pen waar­over ik blog heb­ben bijna alle­maal te maken met de ver­bou­wing. Omdat er wei­nig anders is momen­teel.

Het lief­st zag ik de komen­de dagen voor­bij vlie­gen zodat we in ons nieu­we huis kon­den trek­ken en daar dan de tijd stil kon­den zet­ten om een hoop in te halen van wat ik het afge­lo­pen jaar zoal gemist heb.

Een beet­je tegen­strij­dig, ik weet het. Maar het is hoe ik me voel. Moe en rus­te­loos.

~ ~ ~

TOEN OP 21 APRIL

50books – vraag 15 – 21 april 2013

Wat is het boek­frag­ment dat je het meest (let­ter­lijk) is bij­ge­ble­ven?

~ ~ ~

Geen reacties

Eén ei was geen paasei

En opnieuw kan de beschuit met muis­jes op tafel gezet wor­den. Deze keer voor de komst van het eer­ste kui­ken­tje bij onze nieu­we woning. Het is een bewon­de­rens­waar­di­ge pres­ta­tie van de kip om onder de cha­o­tische omstan­dig­he­den die gepaard gaan met de uit­ge­brei­de ver­bou­wing aan ons huis toch uiter­st sto­ï­cijns drie weken lang op haar post te blij­ven. Maar het resul­taat is er dan ook naar. Een schat­je!

Moe­der en dochter/zoon (voor­als­nog heb ik geen idee) maken het goed.

~ ~ ~

Geen reacties

Rondje water lozen

Eer­ste paas­dag. Van­daag doen we wat rus­tig aan met ver­bou­wen en ver­hui­zen. Zal ik van de gele­gen­heid gebruik maken om een keer­tje uit te sla­pen? Nah, zon­de van de vrije tijd. Of zal ik ein­de­lijk weer eens naar sur­vi­val­trai­ning gaan?

Ik sta in dubio. Maar ik neem geen enkel risi­co. Omdat ik al een hele tijd niet meer spor­tief bezig ben gewee­st lijkt het me beter een rond­je te gaan hard­lo­pen.

In ons nieu­we huis staan kachel­tjes die de muren en vloer ver­sneld (niet te snel want dat is ook weer niet goed) dro­gen zodat we niet al te veel ver­tra­ging oplo­pen in de plan­ning. Er staat ook een soort van dro­ger die het vocht uit de muren trekt en in een gro­te emmer loost. Die moet regel­ma­tig leeg wor­den gemaakt.

Dus trek ik mijn hard­loop­schoe­nen aan en besluit op en neer te ren­nen in een tem­po dat past bij mijn geslon­ken con­di­tie om het ver­za­mel­de vocht te gaan lozen. Het is nog vroeg wan­neer ik op pad ga en er zijn wei­nig ande­re men­sen op de been of de fiets. Ter­wijl het onge­loof­lijk mooi weer is.

Ruim bin­nen de 30 minu­ten ben ik op de plaats van bestem­ming. Dat viel erg mee. Ik zet mijn spor­t­hor­lo­ge op pau­ze en ga aan de slag met het leeg­ma­ken van de emmer en het voe­ren van de kip­pen. Daar­na sluit ik alles weer goed af en maak me op voor de 5 km terug naar huis.

Dat gaat min­der goed. Al met­een voel ik over­al pijn­tjes. De ver­moeid­heid slaat snel toe. Bin­nen de kort­ste keren is de snel­heid er hele­maal uit. Geluk­kig trekt de pijn na een tijd­je wat weg. Ik kan weer genie­ten van het lopen.

Thuis aan­ge­ko­men doe ik nog een goe­de coo­ling down. Daar­na dou­chen gevolgd door een uit­ge­breid paas­ont­bijt. Heer­lijk!

Nu blij­ven vol­hou­den om regel­ma­tig te gaan ren­nen zodat ik bin­nen­kort ook weer de sur­vi­val­trai­ning aan­durf.

~ ~ ~

Geen reacties

Wie eet wie?

Voor haar ver­jaar­dag had Inge plan­ten of vis­sen gevraagd voor in de moe­ras­vij­ver bij onze nieu­we woning. Ik besloot voor de vis­sen te gaan. Het moesten exem­pla­ren zijn die niet al te groot zou­den wor­den en lief­st met een niet al te opval­len­de kleur tegen de vele rei­gers die de omge­ving bevol­ken. Want bij de moe­ras­vij­ver had­den wij geen bescher­ming in de vorm van net­ten of iets der­ge­lijks gepland.

De ver­ko­per advi­seer­de om de gou­del­rits (spreek uit als goud-elrits, niet gou­del-rits wat ik dus deed) te nemen. Ze zijn mak­ke­lijk in onder­houd, kun­nen tegen vij­ver­wa­ter van ver­schil­len­de (zelfs lage) kwa­li­teit en plan­ten zich snel voort. Op dat laat­ste zat ik niet zo te wach­ten, maar met die rei­gers in de buurt was het mis­schien wel han­dig. En, waar het voor­na­me­lijk om ging, ze wer­den niet gro­ter dan zo'n 7 tot 8 cen­ti­mer.

Spe­ci­aal vis­sen­voer was niet nodig mits er in de vij­ver vol­doen­de plan­ten en insek­ten zaten. Dat was het geval. Pri­ma, zei de ver­ko­per. Dan kun­nen de vis­jes zich te goed doen aan de water­vlooi­en en even­tu­e­le klei­ne tor­re­tjes.

Met een zak­je vol gou­del­rits (is het een cadeau­tje, ja maar inpak­ken hoeft niet hoor) ging ik naar huis. Inge vond ze gewel­dig. Mis­sie geslaagd.

Samen lie­ten we ze los nadat ze had­den kun­nen wen­nen aan het vij­ver­wa­ter. Omdat het water nog wat groe­nig van kleur is waren ze bin­nen no time niet meer te zien toen ze naar de bodem van de vij­ver afdaal­den. Wel zagen we plots een of ander zwart geval opdoe­men.

Was het een uit de klui­ten gewas­sen water­vlooi? Een klei­ne kik­ker of sala­man­der? We kon­den het niet goed zien omdat het beest­je (het moest iets levends zijn want het bewoog) zich ver­school tus­sen de plan­ten. Na wat geklooi luk­te het me uit­ein­de­lijk om wat het dan ook was uit de vij­ver te schep­pen.

Het bleek een gigan­tische tor te zijn. De leng­te was zeker wel zo'n 5 cen­ti­me­ter. Min­stens net zo groot als de vis­jes die we er net in had­den los­ge­la­ten. Wat nu? Was het wel vei­lig om dit mon­ster terug te zet­ten in de vij­ver? We kon­den ons niet voor­stel­len dat de vis­jes deze tor zou­den gaan ver­or­be­ren. Eer­der anders­om.

Inter­net gaf uit­komst. We had­den een 'gro­te spin­nen­de water­tor' in onze vij­ver. Geen bedrei­ging voor de gou­del­rits en vice ver­sa. Een mooie aan­winst en extra pre­sen­tje voor Inge d'r ver­jaar­dag.

~ ~ ~

1 reactie

Broedgetij

De merel die zo slim is gewee­st om een nest­je onder onze car­port te bou­wen was van­och­tend weg. We vrees­den het erg­ste. Zou het de eksters of vlaam­se gaai­en gelukt zijn de eitjes weg te roven?

Inge kon het niet laten om een kijk­je te nemen. En ja hoor, de eitjes waren ver­dwe­nen. Maar daar­voor in de plaats lagen er een vier­tal oer­le­lij­ke baby­me­rels te pit­ten. Niet lang daar­na kwa­men de vader- en moe­der­me­rel al aan­ge­vlo­gen. Hun bek vol met pie­ren en insek­ten. Op het dak zaten enke­le eksters de boel nauw­let­tend in de gaten te hou­den. Zou­den ze zo slim zijn om hun prooi eer­st nog wat in gewicht te laten groei­en voor­dat ze de aan­val inzet­ten?

Bij ons nieu­we huis heb­ben ook nest­jes onder het dak van de schuur. Van zwa­lu­wen. Alleen had­den we die nog niet gezien dit voor­jaar. Van­daag was het dan ein­de­lijk zover. Ter­wijl we in 'de schaft­keet' een kop kof­fie zaten te drin­ken hoor­den we ineens een hoop gekwet­ter. De kip­pen kon­den het niet zijn. Die maken een ander soort kabaal. Maar wat was het dan?

Nieuws­gie­rig lie­pen we naar bui­ten om bijna omver gevlo­gen te wor­den door vele zwa­lu­wen die pijl­snel langs ons heen scheer­den.

Op dit film­pje lijkt het of er slechts een­tje is, maar als je goed kijkt zie je er ook twee naast elkaar op zo'n sta­len spant zit­ten. En ver­der vlo­gen er con­ti­nu zwa­lu­wen af en aan op zoek naar hun nest­je van vorig sei­zoen. Het is een gezel­li­ge druk­te.

PS. Om het broed­ver­haal com­pleet te maken zit er ook nog een kip al een paar weken lang op twee eie­ren. Daar hopen we bin­nen­kort goed nieuws over te mogen delen.

~ ~ ~

1 reactie