Tien jaar later

Geluid dringt onom­keer­baar door de stil­te.

Hij kijkt op van het scherm. Er gaan jaren voor­bij voor­dat hij arri­veert.

Bui­ten staat een boom in het vol­le zon­licht

Hij loopt naar het raam. Een vrouw is bezig in de tuin. Ze zwaait naar hem en hij zwaait terug.

Bin­nen staat een tafel met vier stoe­len.

Hij gaat weer zit­ten. De lap­top is in rust ver­zon­ken. Uit de radio klinkt een lied van geluk.

Zijn vrouw staat nu bin­nen en vraagt of hij zin heeft in kof­fie. Dat heeft hij.

~ ~ ~

TOEN OP 11 MAART

Uit­stel of afstel? – 11 maart 2016
Ja, ik ben gevoe­lig voor hypes en recla­me, maar dat wil nog niet zeg­gen dat ik er zelf ook niet iets over te zeg­gen heb.

Bezoe­kers – 11 maart 2014
Het is me er niet om te doen, maar als ze komen dan ben ik daar blij mee: bezoe­kers. Toch liep het nu iet­wat de spui­ga­ten uit.

thuis­voe­len – 11 maart 2013
Niet ieder­een kan het waar­de­ren dat ik mijn blog­lay­out soms vaker ver­nieuwdt dan dat er nieu­we blog­posts ver­schij­nen. Als excuus schuif ik mijn moe­der naar voren als de oor­zaak.

Roe­pa­en Podi­um – Otter­sum – 11 maart 2012
Tho­mas Dyb­dahl gaf een con­cert vlak in de buurt. En daar moest ik natuur­lijk bij zijn nadat me de eer­ste live ken­nis­ma­king in Nij­me­gen een jaar eer­der zo goed was beval­len.

De stil­le kracht van het snoep­huis­je – 11 maart 2009
Een alter­na­tie­ve her­tel­ling van een bestaand sprook­je via een een­ma­lig samen­wer­kings­ver­band tot stand geko­men.

~ ~ ~

1
Geen reacties

Bandbreedte met anorexia

Op mijn todo-lijst­je staat het bestel­len van een inter­ne­t­aan­slui­ting voor op ons nieu­we adres. Wat ik al uit­ge­zocht had is dat we niet zoveel te kie­zen heb­ben. Er ligt een adsl lijn­tje en de band­breed­te is slechts 7 Mbit/s. Uit­brei­ding naar kabel of glas­ve­zel is onbe­taal­baar om als par­ti­cu­lier uit te laten voe­ren.

Het is niet anders. We zul­len het ermee moe­ten doen. In de afge­lo­pen weken maak­ten we er al grap­jes over wan­neer de tv haper­de of de inter­net­ver­bin­ding even traag was. Wen d'r maar aan. Zo zal het over enke­le weken aan de orde van de dag zijn.

Omdat ik gechar­meerd was van hoe ik door een mede­wer­ker van XS4ALL de vori­ge keer was gehol­pen bel­de ik hen op voor de defi­ni­tie­ve bestel­ling op basis van de offer­te die ze in decem­ber had­den afge­ge­ven. Ze had­den een ver­ras­sing in pet­to. De inlees­snel­heid (zoals dat in hun jar­gon heet) was inmid­dels terug­ge­lo­pen van 7 Mbit/s naar een ultras­lan­ke 5 Mbit/s. Nog net vol­doen­de voor inter­net, maar inter­ac­tie­ve tv zat er niet meer in (kon er niet meer door).

Wat nu?

De uiter­st klant­vrien­de­lij­ke mede­wer­ker gaf aan dat KPN bij die lijn­dun­te nog wel inter­ac­tie­ve tv ver­koopt. Dat zou ik dus kun­nen over­we­gen. Maar hij ver­tel­de erbij dat we ons niet te veel moesten voor­stel­len van de kwa­li­teit en sta­bi­li­teit.

We heb­ben er niet lang over hoe­ven na te den­ken. Dan maar geen inter­ac­tie­ve tv. We maak­ten er toch al bijna geen gebruik van. Er komt nu een digi­ten­ne kast­je zodat we de meest voor de hand lig­gen­de zen­ders uit de lucht kun­nen pluk­ken moch­ten we zin heb­ben om tv te kij­ken. Als het goed is heb­ben we nog ergens een 'oude' dvd-recor­der lig­gen dus ook iets opne­men kan nog steeds indien we daar behoef­te aan heb­ben. Old-skool inter­ac­ti­vi­teit.

~ ~ ~

TOEN OP 10 MAART

Ork, ork, ork, lepels gooi je bij de mes­sen – 10 maart 2016

Ik had zin in een gein­tje en de bedrijfs­kan­ti­ne vorm­de een geschik­te loka­tie hier­voor.

Bonus­lo­te­rij – 10 maart 2015

Wil­le­keur, toe­val en een flin­ke dosis vriend­jes­po­li­tiek ach­ter een keu­ri­ge faca­de van wel­door­dacht sala­ris­be­leid.

50books – vraag 9 – 10 maart 2013

Hoe kom jij aan je boe­ken?

130w – 10 maart 2011

Mijn eer­ste bij­dra­ge voor de site 130 120 woor­den.

Schat­je – 10 maart 2009

Het is echt een schat­je, die Eric van haar. Zo denkt Moniek althans. Zich onbe­wust van.

~ ~ ~

0
Geen reacties

Uit het leven van een blogger

Eer­der deze week werd ik bena­derd door een mede­werk­ster van dag­blad Trouw. Ze had een ver­zoek of ik beschik­baar was voor een kort tele­fo­nisch inter­view met betrek­king tot een ach­ter­grond­ar­ti­kel over de vraag waar­om men­sen ervoor kie­zen vege­ta­ri­ër te wor­den.

Natuur­lijk wil­de ik dat wel. Maar ik vroeg me af hoe ze bij mij terecht waren geko­men. Sim­pel. Via zoek­op­drach­ten op inter­net had­den ze mijn blog gevon­den. Een aan­tal jaar gele­den had ik name­lijk geschre­ven over het lezen van Eating Ani­mals door Jona­t­han Saf­ran Foer. Goh, dat is waar ook. Ik was het eigen­lijk alweer ver­ge­ten.

En tevens mijn goe­de voor­ne­men om te stop­pen met het eten van vlees...

Niet erg, want 'Ook als je niet lan­ger vege­ta­risch eet, is dat inte­res­sant voor het arti­kel'.

Van­daag kreeg ik een mail­tje dat het inter­view niet meer nodig was omdat door omstan­dig­he­den het arti­kel (voor­lo­pig?) geen door­gang kon vin­den. Jam­mer.

Later deze avond kreeg ik een mail­tje van col­le­ga­blog­ger Paul die liet weten geslaagd te zijn voor de oplei­ding web devel­o­per. Een gewel­di­ge pres­ta­tie! In de mail schreef hij hoe enke­le hulp­mid­de­len belang­rijk waren gewee­st bij het vol­tooi­en van zijn stu­die:

Paul ein­dig­de zijn mail met de opmer­king 'En dan zijn er die zeg­gen dat je niks aan blogs hebt'.

Of dat waar is weet ik niet, maar mij is in ieder geval deze week weer eens dui­de­lijk gewor­den dat er nog vol­doen­de men­sen zijn die wel iets aan blogs heb­ben. En alleen al daar­om blijf ik ze schrij­ven, lezen en delen.

~ ~ ~

TOEN OPMAART

Geen gezicht – 9 maart 2016

In mijn hoofd tekent zich een paard af maar op het scherm een mis­luk­king.

Alles is gek­te – 9 maart 2015

Was de waan­zin altijd al aan­we­zig in mijn boe­ken­kast?

Stil – 9 maart 2013

Eén van mijn favo­rie­te blog­gers geeft er de brui aan. Moe­ge­stre­den en murw gesla­gen door alle haat­zaai­e­rij die con­ti­nu over hem ver­schijnt kan hij het niet meer opbren­gen. Hoe triest.

~ ~ ~

0
2 reacties

Creatief met bureaucratie

Dis­clai­mer: Alle over­een­kom­sten met de men in whi­te berus­ten op toe­val.

De Pool­se col­le­ga nam het woord en begon aan een ver­haal over regel­ge­ving in zijn geboor­te­land. We zaten in een tra­di­ti­o­neel Roe­meens res­tau­rant in het cen­trum van Cluj waar we in afwach­ting van het voor­ge­recht een admi­ni­stra­tief pro­bleem met de plaat­se­lij­ke Kamer van Koop­han­del bespra­ken. Dat bracht onze tafel­ge­noot ertoe om te ver­tel­len hoe cre­a­tief zijn land­ge­no­ten in dit soort situ­a­ties zou­den han­de­len.

In ver­band met het bezoek van een leve­ran­cier wil­de hij een tafel reser­veren bij een res­tau­rant waar hij wel vaker kwam. De secre­ta­res­se die het voor hem regel­de gaf aan dat ze gehoord had dat hun drank­ver­gun­ning was inge­trok­ken. Toch maar iets anders reser­veren? Hij besloot zelf even te bel­len en kreeg van de eige­naar de beves­ti­ging dat dit inder­daad het geval was maar dat hij gerust kon komen. Ze had­den er iets op gevon­den voeg­de hij er geheim­zin­nig aan toe.

Die avond wer­den ze gehol­pen door een ober die hen op een samen­zweer­de­ri­ge toon uit­leg­de dat in veel gerech­ten op de menu­kaart alco­hol ver­werkt was. Zo had­den ze bij­voor­beeld een heer­lij­ke gou­lash met rode wijn. Met een vet­te knip­oog liet hij weten dat het ook moge­lijk was om de alco­hol apart te laten ser­veren. Op de vraag of er iets was met bier, was het ant­woord dat eigen­lijk elk gerecht op de kaart zo goed als met elke vorm van alco­hol bereid kon wor­den. Dus natuur­lijk ook met bier.

Ze heb­ben een voor­tref­fe­lij­ke maal­tijd gehad.

Ik moest hier weer aan den­ken toen de aan­ne­mer die onze ver­bou­wing, ik bedoel de ver­bou­wing bij vrien­den1 van ons uit­voert ver­tel­de hoe het ver­wij­de­ren van asbe­st bijna de hele plan­ning om zeep had gehol­pen.

Op maan­dag kwa­men de man­nen in de wit­te pak­ken met hun appa­ra­tuur aan­zet­ten om op een vei­li­ge manier het dak asbest­vrij te maken. Aan het eind van de dag lie­ten ze weten dat er waar­schijn­lijk in de rand van het dak ook asbe­st ver­werkt zat. Mooi, zei de aan­ne­mer. Dan kun­nen jul­lie dat ook met­een ver­wij­de­ren. Helaas, mocht er mor­gen asbe­st aan­ge­trof­fen wor­den dan moest er eer­st een voor­on­der­zoek komen. Afhan­ke­lijk van de uit­slag kon het zijn dat er opnieuw een ver­gun­ning aan­ge­vraagd zou moe­ten wor­den.

Maar, kreeg de aan­ne­mer te horen, ze gin­gen daar mor­gen pas naar kij­ken. Niet eer­der. Dus... hint, hint.

Nadat de asbest­ploeg ver­trok­ken was is de aan­ne­mer wat lan­ger geble­ven. De vol­gen­de dag con­sta­teer­den de man­nen in de wit­te pak­ken dat er geen asbe­st in de dak­rand zat. Op woens­dag waren ze vol­gens plan­ning klaar en werd het huis asbest­vrij ver­klaard. Onze vrien­den kon­den opge­lucht adem halen.

~ ~ ~

TOEN OPMAART

Toch maar eens het boek gaan lezen? – 8 maart 2016

Voor de ver­an­de­ring had ik de film wel gezien maar het boek nog niet gele­zen. Dat ga ik nog wel een keer­tje doen, maar deze avond heb ik geko­zen voor een film over de film.

50books – jaar 2015 – vraag 10 – 8 maart 2015

Wat zijn de pro­ble­men waar jij last van hebt als boe­ken­wurm?

In Neder­land lezen we Neder­lands – 8 maart 2014

Het viel niet mee om dit jaar het boe­ken­week­ge­schenk te bemach­ti­gen.

x y z – 8 maart 2013

Mijn blogka­der is geen kader, maar dat wil niet zeg­gen dat die onbe­perk­te vrij­heid altijd bevor­de­rend werkt.

Scheef­groei – 8 maart 2012

Falen is een vorm van val­len. Ter­wijl ik pro­beer over de dicht­bun­del van Ingmar Heyt­ze te schrij­ven gaat het eigen­lijk meer over mij­zelf. Daar kan ik ook niets aan doen.

~ ~ ~

0

  1. Had ik al gezegd dat alle over­een­kom­sten in deze blog­post met de men in whi­te op toe­val berus­ten? Bij deze voor de zeker­heid nog­maals. 

Geen reacties

Men in white

Dit­maal was het niet de brand­weer die uit­ge­rukt was om een oefe­ning te hou­den in ons leeg­staan­de huis, maar had­den man­nen in wit­te pak­ken de oprit geblok­keerd met gele lin­ten. Een plaats delict? Nee, geluk­kig niet. Het betrof hier mede­wer­kers van het bedrijf dat de asbe­st dak­pan­nen gaat ver­wij­de­ren.

Even leek het als­of ze gelijk de inpak­ar­tiest Chris­to de com­ple­te woning in vele lagen plas­tic gin­gen hul­len. Dat viel uit­ein­de­lijk mee. Om te voor­ko­men dat asbest­ve­zels in de tuin terecht zou­den komen werd de onmid­del­lij­ke omge­ving zorg­vul­dig afge­dekt. Na al dat voor­be­rei­dend werk klom­men ze in de hoog­wer­ker en gin­gen het dak op.

Van­daag zijn ze de hele dag bezig gewee­st. Ook mor­gen komen ze terug. Daar­na op woens­dag alles oprui­men en goed schoon­ma­ken voor­dat ze ver­trek­ken.

En dan kan de aan­ne­mer het weer over­ne­men om de rest te ver­wij­de­ren en er een beter geï­so­leerd dak voor in de plaats terug aan te bren­gen. Met uit­bouw voor de ser­re.

De eer­ste maand zit erop. Nog twee maan­den te gaan.

~ ~ ~

TOEN OPMAART

Het zou ver­bo­den moe­ten wor­den – 6 maart 2016

Weet je waar ik echt een hekel aan heb?

Nor­we­gi­an Wood – Haruki Mura­kami – 6 maart 2011

Ik ben ver­slin­gerd geraakt aan Mura­kami door Nor­we­gi­an Wood.

Eric scoort een bloody hat­trick – 6 maart 2009

Dat was Eric nog niet eer­der over­ko­men. Drie slacht­of­fers op één avond. Het laat­ste slacht­of­fer viel hem ech­ter wel wat zwaar.

~ ~ ~

0
Geen reacties

The more you look

Het arti­kel op De Cor­res­pon­dent over life­log­gen waar ik het gis­ter over had begint met een ver­wij­zing naar een stu­die uit 1951. In One Boy's Day werd een poging gedaan om één dag uit het leven van een jon­gen vast te leg­gen. Het resul­taat was een boek van vijf­hon­derd pagina's dik en er had­den acht onder­zoe­kers aan gewerkt. Tegen­woor­dig, zo is de con­sta­te­ring die volgt, heb­ben we daar een app voor die het­zelf­de doet. Op de ach­ter­grond. Auto­ma­tisch.

Maar is zo'n app in staat om onze iden­ti­teit te van­gen mid­dels die almaar groei­en­de data­ver­za­me­ling? In het arti­kel is men daar voor­als­nog niet erg posi­tief over. De door Breg­je Hof­ste­de geïn­ter­view­de kun­ste­naar Con­stant Dul­laart:

Een bepaal­de mis­vor­ming is inhe­rent aan het gebruik van deze tech­niek,’ zegt hij. ‘Een object (of een mens) moet wor­den terug­ge­bracht tot een beperkt aan­tal eigen­schap­pen, voor auto­ma­tische cog­ni­tie er vat op heeft. De uit­zon­de­ring wordt weg­ge­fil­terd. Als we omgaan met auto­ma­tische her­ken­ning, wor­den onze levens van­zelf gesim­pli­fi­ceerd tot kari­ka­tu­ren.’
[Zo stuurt je smartpho­ne je levens­ver­haal, Breg­je Hof­ste­de]

De vraag is of het slechts een kwes­tie van tijd is voor­dat de weten­schap er uit­ein­de­lijk in slaagt om zon­der de genoem­de mis­vor­ming een exac­te copie van een unie­ke per­soon­lijk­heid te cre­ë­ren op basis van ver­za­mel­de data over die per­soon. Ik waag het te betwij­fe­len. Niet omdat ik er ver­stand van heb. Maar omdat ik van­daag weer eens een aan­tal pagina's gele­zen heb in Zen and the Art of Motor­cy­cle Main­tenan­ce.

In hoofd­stuk 10 ver­telt de ik-per­soon over Phaed­rus en hoe die op jon­ge leef­tijd breekt met het rati­o­ne­le denk­pro­ces in de weten­schap. Hij is er name­lijk van over­tuigd geraakt dat er iets mis is met de weten­schap­pe­lij­ke metho­de om een bepaal­de the­o­rie te bewij­zen. Hypo­the­ses en de weer­leg­ging daar­van staan hier­bij cen­traal. Gedu­ren­de zijn labo­ra­to­ri­um­werk ont­dek­te hij dat er alleen maar meer hypo­the­ses bij kwa­men. Voor de grap stelt hij zijn eigen natuur­kun­di­ge wet op:

The num­ber of rati­o­nal hypo­the­ses that can explain any given phe­no­men­on is infi­ni­te.
[p.118, Zen]

Het duurt niet lang voor­dat hij inziet hoe nihi­lis­tisch deze bena­de­ring is.

If all hypo­the­ses can­not be tested, then the results of any expe­ri­ment are incon­clu­si­ve and the enti­re sci­en­ti­fic method falls short of its goal of esta­blis­hing pro­ven know­led­ge.
[p.118, Zen]

Hij zoekt zijn heil bij Ein­stein. Tever­geefs. Zijn ver­de­re stu­die naar ant­woor­den die kun­nen aan­to­nen dat hij het fout heeft brengt hem geen uit­sluit­sel. Het lijkt er zelfs ver­dacht veel op dat er con­sen­sus heer­st bin­nen de weten­schap­pe­lij­ke wereld voor wat betreft deze fun­da­men­te­le tekort­ko­ming. Men heeft het er niet over. Doet als­of het niet bestaat. Phaed­rus begrijpt niet hoe dit moge­lijk is. Hij gaat op zoek naar oplos­sin­gen en de weg die hij daar­voor aflegt is het onder­werp van de hoofd­stuk­ken die vol­gen.

Terug naar het auto­ma­tisch life­log­gen. Waar­om betwij­fel ik of het de weten­schap gaat luk­ken om op een rati­o­ne­le manier onze levens waar­heids­ge­trouw in kaart te bren­gen zon­der daar­bij afbreuk te doen aan onze iden­ti­teit? Aller­eer­st natuur­lijk omdat er altijd hypo­the­ses aan te pas­sen zul­len komen om al die data te inter­pre­te­ren. En we heb­ben gele­zen wat het pro­bleem daar­bij is. En Phaed­rus ont­dek­te nog iets anders. Iets wat het opti­mis­tische voor­uit­gangs­ge­loof in de weten­schap ver­der onder­mijnt.

Zoals gezegd vor­men de hoe­veel­heid opge­wor­pen hypo­the­ses het pro­bleem. Hoe meer, hoe moei­lij­ker om ze alle­maal te tes­ten.

And what see­ms to be cau­sing the num­ber of hypo­the­ses to grow in recent deca­des see­ms to be nothing other than sci­en­ti­fic method itself. The more you look, the more you see. Inste­ad of selec­ting one truth from a mul­ti­tu­de you are incre­a­sing the mul­ti­tu­de.
[p.119, Zen]

Juist door het toe­pas­sen van de rati­o­ne­le weten­schap­pe­lij­ke metho­de komt men niet dich­ter tot een oplos­sing, maar beweegt men er steeds ver­der van weg.

~ ~ ~

TOEN OPMAART

Breng ons niet in ver­lei­ding en ver­los ons van de kwa­de boe­ken – 5 maart 2016

Don Qui­chot – Eer­ste deel – Vijf­de hoofd­stuk:
Waar­in het ver­haal van de tegen­spoed van onze rid­der ver­volgd wordt

De dagen wor­den kor­ter – 5 maart 2015

Ik lees de links­han­di­gen en denk na over de hoofd­stuk­in­de­ling.

Tonio – A.F.Th. van der Heij­den – 5 maart 2014

Op de tele­vi­sie sprak A.F.Th. over Uit­ver­ko­ren ter­wijl ik nog steeds niet begon­nen ben in Tonio. En dat komt van­we­ge de Movo Tapes.

Altijd groe­ner bij de buur­man – 5 maart 2012

Een col­le­ga deed een ultie­me poging om de mie­ren onder zijn bete­gel­de ter­ras te ver­ja­gen. Dat liep niet hele­maal goed af.

~ ~ ~

0
Geen reacties

Iedere dag lifeloggen

Van­och­tend schrok ik niet wak­ker van de wek­ker. Ergens tegen acht uur open­de ik mijn ogen en zag dat het bijna acht uur was. Daar schrok ik van. Want de wek­ker was niet gegaan.

Lich­te­lijk in paniek (waar­om?) sprong ik uit bed. In de bad­ka­mer kwam ik enigs­zins tot rust. Het was geen door­de­week­se werk­dag. Dus ik hoef­de me niet te haas­ten om nog een beet­je op tijd op kan­toor te ver­schij­nen.

Had ik mis­schien een afspraak bij ons nieu­we huis? Nee, ook dat was niet het geval con­clu­deer­de ik tij­dens het tan­den­poet­sen. Ik hoef­de zelfs dit week­end niet aan de slag met slo­pers­ha­mer of koe­voet. Na een maand hard wer­ken bleek ik zo maar een dag­je vrij te heb­ben!

Tijd om onder het ont­bijt wat bij te lezen op onder ande­re De Cor­res­pon­dent. Mijn oog viel op Zo stuurt je smartpho­ne je levens­ver­haal door Breg­je Hof­ste­de. Zij doet hier ver­slag van haar poging om een maand lang haar dage­lijk­se leven vast te leg­gen. Niet (alleen) door er een dag­boek over bij te hou­den, maar met behulp van ver­schil­len­de apps die haar bewe­gin­gen en han­de­lin­gen moni­to­ren en ver­vol­gens ver­wer­ken in (voor­ge­pro­gram­meer­de) sce­na­ri­os.

Wat een toe­val. Ik kon me nog goed her­in­ne­ren dat ze eer­der over dit ini­ti­a­tief schreef. Aller­eer­st dacht ik dat ze van plan was om iede­re dag te gaan blog­gen. Maar dat was niet zo. Ze wil­de nieu­we vor­men van life­log­gen gaan uit­pro­be­ren:

En de keu­ze­mo­ge­lijk­he­den groei­en razend­snel. Denk aan ‘life­log­ging’: je hor­lo­ge of smartpho­ne die auto­ma­tisch foto’s of geluids­op­na­men maakt, vol­au­to­ma­tische com­pi­la­ties. Een digi­taal baby­boek. Of apps waar­in je je bezig­he­den en stem­ming bij­houdt en becij­fert.
[Ik ga een maand mijn leven log­gen. Want wat voor ver­le­dens maken we straks? – Breg­je Hof­ste­de]

Ha!, dacht ik. Dat ga ik ook doen. Niet via die apps, maar gewoon, iede­re dag blog­gen. Want een maand gele­den kre­gen we de sleu­tel van ons nieu­we huis. Van­af dag 1 zou­den we vol­le bak aan de gang moe­ten met aller­eer­st de ver­bou­wing en gaan­de­weg de ver­hui­zing zodat we op 30 april hele­maal over moesten zijn. Het leek me leuk om iede­re dag de voort­gang van dat alles hier te delen.

Zo heb­ben ze van­daag de vloer­ver­war­ming gelegd. De reden waar­om ik niet in het huis kan klus­sen.

Het is er niet van geko­men. Te vaak lag ik 's avonds uit­ge­put op de bank ofwel waren we tot laat bezig om zaken uit te zoe­ken in ver­band met gewij­zig­de plan­nen naar aan­lei­ding van onvoor­zie­ne ver­ras­sin­gen die voort­kwa­men uit de ver­bou­wing. Alle­maal heel ver­moei­end en tijd­ro­vend. Ook span­nend en ener­ve­rend. Maar het blog­gen schoot er dan vaak bij in.

Mis­schien had ik er beter aan gedaan om toch een van de apps te gebrui­ken die Breg­je Hof­ste­de bespreekt in haar laat­ste arti­kel. Hoe­wel ze allen zo hun beper­kin­gen1 ken­nen had ik er waar­schijn­lijk meer mee vast­ge­legd of gedeeld dan ik nu heb gedaan. De vraag is of ik er echt tevre­den mee zou zijn gewee­st. Ik zie blog­gen toch meer als een per­soon­lij­ke ver­slag­leg­ging en niet zozeer als het zake­lijk regi­stre­ren van wat ik zoal doe op een dag. Dan maar wat min­der upda­tes.

~ ~ ~

TOEN OPMAART

Over invloed gespro­ken – 4 maart 2016

Over invloed gespro­ken. Zou er ook maar één boek te noe­men zijn dat je gele­zen hebt dat echt hele­maal niets met je gedaan heeft?

op de wereld om elkaar te hel­pen, niet­waar – 4 maart 2013

Soms, heel soms heb ik een ont­zet­ten­de hekel aan mezelf.

Wat voor blog­ger ben ik nu eigen­lijk? – 4 maart 2012

Een schrik­kel­dag zorg­de ervoor dat ik niet lan­ger een #iede­re­dag­blog­ger was. Tijd voor bezin­ning.

You can lea­ve your rood­kap­je on – 4 maart 2009

Ieder­een kent het ver­haal van Rood­kap­je en de gro­te boze wolf. Maar heeft iemand ooit de moei­te geno­men om deze wolf zelf eens aan het woord te laten wat zich daar in het don­ke­re bos heeft afge­speeld?

0

  1. Voor­beeld: "Wat er wordt bij­ge­hou­den, wordt gro­ten­deels bepaald door tech­nische beper­kin­gen (gedach­ten en emo­ties zijn voor­als­nog niet door com­pu­ters af te lezen). De app beslist ver­vol­gens wel­ke con­clu­sies er uit de beschik­ba­re infor­ma­tie wor­den getrok­ken." 

Geen reacties