Naast het feit dat al die snoepdozen met leeslekkernijen nu gedeeltelijk weer op mijn kamer staan, ligt ook het nieuwe boek van Naomi Klein No is not enough op mijn bureau mij verlokkelijk aan te kijken. Ik had het een hele tijd geleden gereserveerd en vorige week maandag werd het afgeleverd bij de tuinman die voor bij het huis bezig was. De postbode had geen zin om op mij te wachten om het in ontvangst te nemen.

Later op de dag kreeg ik een mailtje van bol.com dat het boek op dinsdag bezorgd zou worden. Via tracking en tracing kon ik volgen hoe laat ongeveer zodat ik daar rekening mee kon houden. Welnu, klik ik op die link dan is het boek nog steeds onderweg.

Het boek verdween diezelfde dag onder een stapel papier die ik pas gister weggewerkt had in de juiste mappen. Eventjes twijfelde ik om in het boek te beginnen. Uiteindelijk toch maar De Groene Amsterdammer gepakt. Ik was gebleven bij een artikel1 door Joost de Vries over de oproep tot een adverteerdersboycot van GeenStijl (ja, zoals gezegd lig ik een beetje achter). En wie komt daar voorbij? Naomi Klein, natuurlijk. Dit naar aanleiding van haar vorige boek No Logo waar zij uitgebreid ingaat op ‘culture jamming‘, ofwel de kwetsbaarheid van merken blootleggen door hen te confronteren met hun maatschappelijk geëngageerde uitingen.

Hoewel het nieuwe boek van Klein niet ter sprake komt is er wel een verwijzing naar een video die zij een maand geleden uitbracht, getiteld How to Jam the Trump Brand. En laat No is not enough nou juist gaan over hoe men zich moet wapenen tegen deze nietsontziende zakenman die met zijn gevolg het Witte Huis van de VS heeft ingenomen met maar één doel voor ogen, er rijker van worden.

Eerst dat filmpje dan maar eens opzoeken voordat ik aan het boek mag beginnen.

[Klik op de afbeelding om de video op youtube te bekijken]


  1. Het kwetsbare merk – De Groene Amsterdammer 18 mei 2017 Jaargang 141, Nr. 20 

Ik schreef dan wel ‘Misschien blijft er zelfs wat tijd vrij om te lezen. Komt er ook nog te weinig van.‘, toch valt dat alleszins mee. Ja, het bijblijven met De Groene Amsterdammer gaat me nog niet helemaal goed af, maar stiekem heb ik al meer dan 200 bladzijdes gelezen in Imajica van Clive Barker. Inmiddels ben ik erachter gekomen dat het geen eerste deel van een andere trilogie is zoals ik onlangs abusievelijk vermeldde (en ik heb dat netjes aangepast). Wel is het een redelijk dik boek dat daarom ook vaak uitgegeven wordt in twee losse delen: Book 1 – The Fifth Dominion en Book 2 – The Reconciliation.

Omdat ik eindelijk begonnen ben met het uitpakken van de eerste dozen met boeken die op mijn werkkamer komen krijg ik vanzelf weer de kriebels om vanalles door elkaar te gaan lezen. Voorlopig wil ik daar nog niet aan. Tenslotte heb ik met mezelf afgesproken dat alle boeken in mijn verzameling zomaar een plaatsje in de boekenkast krijgen. Daarvoor is het hier (binnen) te klein. Als compromis heb ik besloten om van Imajica eerst Book 1 te lezen en daarna iets anders voordat ik verder ga met Book 2.

Natuurlijk kan het ook zo gaan dat Book 1 eindigt met een cliffhanger van jewelste en ik het niet kan laten om meteen Book 2 open te slaan. Tenslotte zitten die bij mij samen in één kaft opgesloten.

Ik ben een hardcore fan van Roger Waters. Al veertien dagen luister ik elke ochtend en avond naar zijn laatste album Is this the live we really want? in de auto naar en van mijn werk. Het is een ritje van een half uur. Precies genoeg om het hele album af te spelen.

Het voelt prettig vertrouwd aan zonder dat het als een overbodige herhaaloefening over komt. Vooral Animals lijkt een sterke inspiratiebron te zijn geweest. Maar bij herhaaldelijk luisteren ontdek je steeds meer subtiele referenties naar zowel tekst als muziekpatronen uit eerder (solo alsook Pink Floyd) werk.

In de Groene Amsterdammer las ik een treffende typering door Leon Verdonschot:

Roger Waters formuleert ideeën, en giet die in muziek. Hij is een denker met een bas, een maatschappijcriticus met een microfoon.
[Een betere god – De Groene Amsterdammer 21 juni 2017 Jaargang 141, Nr. 25]

Hij gebruikt dit om Roger Waters te vergelijken met David ‘de man zonder eigenschappen’ Gilmour. En ik kan me daar wel in vinden. Hoe virtuoos de gitaarmuziek van Gilmour wel niet is, uiteindelijk ben ik altijd veel meer gefascineerd gebleven door het uitgesproken engagement van Waters.

PS. Zoals op elk album is er in een nummer waarin het geluid is verwerkt van een vliegtuig dat uit de lucht geschoten wordt en neerstort. In mijn beleving is het een protest tegen de waanzin van de oorlog en vormt het als zodanig een eerbetoon voor zijn vader die sneuvelde in WO2.

Reacties toestaan ja, reacties toestaan nee. Ik ben d’r nog niet uit. Momenteel staat het uit.

Voornamelijk vanwege de Asides die ik onlangs heb ontdekt. Het lijkt me dat niemand zich geroepen voelt om te reageren op deze korte updates die meer voor mezelf dan voor de lezer bestemd zijn. Daarbij liep het aantal reacties toch al tijden gestaag terug naar geen of slechts een paar per blogpost. Of dat met mijn bezoekersaantallen ook het geval is zou ik kunnen opzoeken bij de host waar mijn blog op draait.

Ik kan het daarom net zo goed aan laten staan. Voor die incidentele update die zich wel leent voor een reactie.

Reacties toestaan nee, reacties toestaan ja. Ik ben d’r nog niet uit. Momenteel staat het aan.

In huis staan de meeste spullen op hun plek voor wat betreft woonkamer, keuken en slaapkamer. Maar het gaat nog wel wat tijd kosten voordat het kantoor van Inge en mijn werkkamer helemaal op orde zijn. Die tijd gaat momenteel verloren aan het dagelijks sproeien van het nieuw aangelegde gazon. De graszoden moeten flink natgehouden worden zodat de wortels kunnen aanslaan op de klei. En natuurlijk is er geen spat regen gevallen sinds die graszoden er liggen. Omdat we geen sproeiinstallatie hebben betekent dit dat we iedere avond vanaf een uur of zeven tot tegen middernacht bezig zijn om de sproeiers regelmatig te verzetten. Natuurlijk doen we dit wel met grondwater en niet met water uit de kraan. De rest van de tijd gaat ‘verloren’ aan het verwijderen van onkruid dat welig tiert door al het water ’s avonds en overdag volop zon.

Nu het deze ochtend eindelijk eens lekker regent (en gisteravond ook lichtjes) kunnen we ons voor de verandering eens richten op onze werkkamers. Misschien blijft er zelfs wat tijd vrij om te lezen. Komt er ook nog te weinig van.

Er stond een bericht op de voicemail dat een bloemstuk voor mij was bezorgd op ons oude adres. We zijn nu een maand geleden verhuisd en sindsdien ben ik slechts één keer teruggeweest. Dat was met een collega uit Roemenië die het vorige huis wel eens wilde zien voordat we naar het nieuwe zouden gaan. Ik herkende de buurt en ik herkende het huis. Maar het voelde of ik er jaren geleden ooit voor een korte tijd gewoond had. Alsof ik veel niet meer kon herinneren omdat het zo lang geleden was. Heel vreemd.

Deze avond belde ik aan bij de voordeur. Binnen stond alles propvol met spullen die het zicht ontnamen op de kamer. Er hing een geur die ik niet kon thuisbrengen. Tien minuten later stond ik weer buiten en liep met het bloemstuk plus nog wat poststukken door de straat waar we meer dan vijftien jaar hadden gewoond. Het begon te miezeren. Bij de auto keek ik een laatste keer rond. Daarna reed ik snel naar huis.

Sinds kort volg ik het blog Scripting News van Dave Winer. Wat ik er leuk aan vind (behalve de onderwerpen waar hij over schrijft) is dat het eerder een doorlopende stroom van updates is in plaats van afgeronde, doordachte blogposts. De mogelijkheid tot reageren heeft hij uitgezet met de volgende onderbouwing:

Here I’ve set it up so there is no response mechanism. I want to learn to write that way. I hope to write a book at some point. And that is mostly an exercise in writing for yourself. There’s no engagement until you’re done. A book is like a freezer for ideas. Blogging is more like a dandelion spreading its seed in the wind.

Dit blijft door mijn hoofd spelen.

Momenteel lukt het me niet om te bloggen. Volgens mij heb ik niet zozeer een writer’s block maar eerder niet de rust (en de tijd) om lang bezig te zijn met iets fatsoenlijk op papier te krijgen. Misschien is het een idee om ook korte updates te posten die meer dienen om mijn hoofd leeg te krijgen en tegelijkertijd niet verloren gaan. En ik het schrijven blijf oefenen ook al is het dan in deze losse vorm.

Ik weet niet of het hiervoor geschikt is maar voor deze updates ga ik het berichttype Aside zoals dat met WordPress geleverd wordt gebruiken. In je blogpagina verschijnen ze zonder titel (althans, dit is het geval bij het huidige thema Themalia), maar als je op het linkicoontje aan het eind klikt om het individuele bericht te openen dan wordt de titel wel zichtbaar. Klik je op het paginasymbook aan het begin van de update dan krijg je alle Aside updates te zien.

De mogelijkheid tot reageren zet ik uit.