Peter Pellenaars

vrijetijdsblogger

Omgaan met veranderingen

by Peter Pellenaars

De cur­sus 'Omgaan met teleur­stel­lin­gen' gaat weder­om niet door.
[Her­man Fin­kers]

Deze avond had ik een soort­ge­lij­ke erva­ring. Om mijn met veel bloed en tra­nen behaal­de PMP Pro­ject­ma­na­ge­ment cer­ti­fi­caat niet over drie jaar te ver­lie­zen moet ik mij blij­ven bij­scho­len. Eén van de manie­ren is het vol­gen van webinars. Onder­weg naar huis kreeg ik een her­in­ne­ring dat er weer een­tje gepland stond later op de avond. Ter­wijl ik eigen­lijk naar sur­vi­val­trai­ning wil­de gaan.

Wat een onver­wach­te wij­zi­ging in mijn plan­ning. Daar zat ik echt niet op te wach­ten.

Maar gesterkt door het onder­werp van het webi­nar, How to Inspi­re Chan­ge Capa­bi­li­ty, besloot ik er het bes­te van te maken. Eigen­lijk kwam het wel goed uit. Gezien de bles­su­re aan mijn rech­ter­arm was het mis­schien hele­maal niet zo'n gek idee om een keer­tje over te slaan.

En zo instal­leer­de ik me enke­le minu­ten voor aan­vang ach­ter mijn com­pu­ter om tij­dig in te log­gen voor het webi­nar.

Helaas. Van­we­ge een tech­ni­sche sto­ring was de pre­sen­ta­tie op het laat­ste moment ver­zet naar een nog nader te bepa­len datum. Via de chat vroeg ik aan een van de orga­ni­sa­to­ren of het geen test was om te zien hoe wij op deze ver­an­de­ring zou­den rea­ge­ren. Maar dat bleek niet zo te zijn.

Diep teleur­ge­steld heb ik de rest van de avond apa­thisch voor me uit zit­ten sta­ren.

~ ~ ~

Rondje 1 x 10

by Peter Pellenaars

De eer­ste 10 km van dit sei­zoen zit er op. Zon­dag liep ik die afstand ook al, maar toen nog met een pau­ze van enke­le minu­ten na de eer­ste 5 km. Nu ging het in één ruk door.

Na van­avond zo'n 5 km te heb­ben gelo­pen kwam ik bij een bocht in de weg naast de Lin­ge en zag een paar hui­zen aan de over­kant. Mijn ver­moe­den was dat ik in de buurt van Door­nen­burg was aan­ge­ko­men. Dat viel me ont­zet­tend mee want ik had gedacht dat het veel ver­der was.

Zou ik wat ver­der door­lo­pen? Een hele tijd gele­den had ik het dorp per fiets bezocht. Mis­schien kon ik het kas­teel opnieuw zien.

Maar ik begon de ver­moeid­heid al te voe­len. Ten­slot­te heb ik het hard­lo­pen pas onlangs weer opge­pakt. Wij­se­lijk besloot ik om te keren en de terug­weg te aan­vaar­den.

Thuis, op de kaart zag ik hoe ver ik nog ver­wij­derd was van Door­nen­burg. Daar gaan nog heel wat trai­nings­uur­tjes inzit­ten voor­dat ik in staat ben om er naar toe (en terug) te ren­nen.

~ ~ ~

Alle dieren die op mijn pad komen zijn dom, behalve slakken

by Peter Pellenaars

want die zijn te lang­zaam.

Als ik ga hard­lo­pen dan kom ik vaak dui­ven tegen. Dat hoort er schijn­baar bij. Die bees­ten zit­ten een beet­je te pik­ken juist op het pad waar ik aan kom ren­nen en zijn zich van geen kwaad bewust. Tot­dat ik tot op een paar meter ben gena­derd. Dan begin­nen ze zenuw­ach­tig te wor­den. Even­tjes lopen ze nog wat op en neer als­of ze het nade­ren­de onheil zo kun­nen afwen­den voor­dat ze plots in vol­le paniek met veel kabaal opvlie­gen.

Maar­rr, en nu komt het, ze vlie­gen in een wij­de bocht eerst zij­waarts en dan voor­waarts om uit­ein­de­lijk een heel stuk ver­der op het­zelf­de pad neer te strij­ken. Alwaar ze een beet­je om zich heen lopen te pik­ken voor­dat ze mij in het vizier krij­gen. Waar­na het hele cir­cus opnieuw begint. Ad infi­ni­tum.

Uiterst dom en ook nog eens ver­moei­end lijkt me. Waar­om niet zij­waarts gevlo­gen om mij te laten pas­se­ren en dan weer neer te strij­ken op dezelf­de plek waar het dui­ven­le­ven rus­tig voort kan kab­be­len nu de hard­lo­per ver­dwe­nen is?

Niet alleen dui­ven weten dit pro­bleem niet ade­quaat op te los­sen, ook ande­re die­ren die ik zo nu en dan tegen­kom ver­to­nen het­zelf­de gedrag. Alle­maal blij­ven ze maar voor me uit­vlie­gen om ergens te lan­den waar ik even later hen toch weer dwing om op te stij­gen.

Er was een moment dat ik dacht dat libel­les slim­mer waren. Tij­dens een run kwam ik er op een avond heel veel tegen. Om de paar meter zaten ze op de grond, maar zodra ik in de buurt kwam vlo­gen ze wel­is­waar ook zij­waarts weg, ech­ter zon­der terug te keren. Ik had me alleen ver­gist. Of beter, ik had het niet goed gezien omdat ik altijd zon­der bril ga hard­lo­pen. Op een avond toen de zon nog rede­lijk fel scheen had ik een sport­bril met gla­zen op sterk­te opge­zet, en toen zag ik dat ook de libel­les zo dom waren om voor mij uit te blij­ven vlie­gen. Wat ik dacht dat tel­kens ande­re libel­les waren, was iede­re keer dezelf­de.

Dus.

Blij­ven over de naakt­slak­ken die na een mal­se regen­bui van­uit de berm het pad op komen gekro­pen.

Die schie­ten mis­schien ook wel in dezelf­de reflex, alleen omdat ze zo ter­gend lang­zaam zijn ben ik ze allang voor­bij gelo­pen zodat ik voor­als­nog niet weet hoe zij omgaan met het pro­bleem van de pas­se­ren­de hard­lo­per. Ik geef ze het voor­deel van de twij­fel.

 

Rondje 2 x 5

by Peter Pellenaars

Ik hou van regen in de avond. En wel drie­werf hier­om:

  1. als het 's avonds regent hoef ik niet met tuin­slan­gen in de weer om het gazon te sproei­en;
  2. daar­door komt er tijd vrij die ik kan benut­ten om te gaan hard­lo­pen;
  3. wan­neer het regent loop ik veel beter dan bij droog warm weer.

Dus toen het hier tegen vijf uur begon te rege­nen was ik een blij mens en zocht snel mijn hard­loopspul­len bij elkaar.

Het idee was om een rond­je van acht kilo­me­ter te gaan ren­nen, maar ik bedacht me. Mis­schien was het beter om een wat kor­te­re afstand te lopen en dan voor snel­heid te gaan. Daar moet ten­slot­te ook nog aan gewerkt wor­den. Na de eer­ste kilo­me­ter die ik in een gemid­del­de van 5:27 minuut had gelo­pen voer­de ik het tem­po gelei­de­lijk op. De laat­ste kilo­me­ter liep ik op som­mi­ge stuk­ken onder de 5 minu­ten p/km, maar het gemid­del­de kwam uit op 5:05 minu­ten. Daar kon ik tevre­den mee zijn. Zeker gezien mijn hart­slag die op het laatst gezakt was naar 151 ter­wijl ik toch voor mijn doen erg hard aan het lopen was.

Omdat ik mijn gehe­le hard­loop­ge­schie­de­nis gewist had bleek deze 5 km de snel­ste te zijn die ik 'ooit' gelo­pen had. Grap­pig was ook dat de tomtom app die ik gebruik nu ook een ver­ge­lij­king kan maken met man­nen van mijn leef­tijd. Ik zat zowaar bij de bes­te 20% op deze afstand. Dat biedt per­spec­tief om nog wat hoger te kun­nen stij­gen.

 

 

Hier­na liep ik rus­tig uit en liet mijn hard­slag zak­ken naar 120 sla­gen per minuut. In de tus­sen­tijd had ik me voor­ge­no­men nog een rond­je van 5 km te lopen, maar dit­maal heel erg op mijn gemak. Alleen de laat­ste kilo­me­ter voer­de ik het tem­po iets­jes op. Op deze manier had ik toch weer eens 10 km gelo­pen. Wel­is­waar met een kor­te pau­ze, maar toch. Ondanks dat het een stuk lang­za­mer ging mijn hart­slag op het ein­de flink omhoog. De inspan­ning van na zo'n lan­ge tijd een 10 km lopen deed zich voe­len. Ook was het inmid­dels gestopt met rege­nen.

Een vol­gen­de keer ga ik het nog eens doen, maar dan het eer­ste rond­je lang­zaam en het twee­de snel. Kij­ken of dat veel ver­schil laat zien. Moet het wel 's avonds gaan rege­nen natuur­lijk.

 

 

 

~ ~ ~

Open-deur policy

by Peter Pellenaars

Bij de post een ongea­dres­seer­de brief van de gemeen­te Lin­ge­waard waar­bij het onder­werp is leeg­ge­la­ten. Nor­maal gooi ik die altijd met­een onge­le­zen weg. Deze keer niet. Nieuws­gie­rig­heid wint het van des­in­te­res­se.

De aan­hef is als volgt:

Bes­te bewoner/gebruiker,

Gebrui­ker? Van wat? In de tuin heb­ben we een plant gevon­den die ver­dacht veel lijkt op een hen­nep­plant. Mis­schien dat dit adres bekend staat als een notoi­re hen­nep­kwe­ke­rij en dat de vori­ge bewo­ners zelf ook niet genoeg kon­den krij­gen van hun koop­waar. Maar om ons over dezelf­de kam te sche­ren...

Afijn, laten we ver­der lezen.

Er komt een land­me­ter bij u langs om uw gebouw op te meten.

Goh, een land­me­ter zelfs. Dan heb­ben ze hoge ver­wach­tin­gen van de omvang van ons huis.

Dit is nodig om onze topo­gra­fi­sche kaart bij te wer­ken.

Nu klopt het dat we bij de ver­bou­wing een stuk heb­ben uit­ge­breid. Dus het kan dat ze daar­om de nieu­we maten wil­len opne­men. Maar waar­om was de brief dan niet spe­ci­fiek aan ons gericht. Op deze manier lijkt het als­of ze over­al in de buurt gaan meten om de topo­gra­fi­sche kaart actu­eel te hou­den. Wel vreemd als je het mij vraagt. De afme­tin­gen van een huis ver­an­de­ren toch niet zomaar uit zich­zelf?1

Het bureau ... uit ... gaat dit doen voor de gemeen­te Lin­ge­waard in de komen­de weken.

In de komen­de weken. Kan het nog vager? Wat ver­wach­ten ze nu? Dat we de komen­de weken het huis beter niet ver­la­ten omdat de land­me­ter zomaar ineens voor de deur kan staan?

Het is nodig dat de land­me­ter voor de metin­gen in uw tuin komt.

Ik bedoel, dat de land­me­ter zomaar ineens in de tuin kan staan?

In de woning hoeft niet geme­ten te wor­den.

Ha, het is wel dui­de­lijk dat nie­mand bij de gemeen­te Lin­ge­waard het boek waar ik zojuist in een noot naar refe­reer­de gele­zen heeft2. Dan had­den ze wel gewe­ten dat met alleen de metin­gen aan de bui­ten­kant er geen zin­nig woord gezegd kan wor­den over de inhoud van het huis zelf. Niet dat ik ze daar op ga wij­zen. Laat ze maar in hun zali­ge onwe­tend­heid.

Het zal niet veel tijd kos­ten en uw bezit niet bescha­di­gen.

Bui­ten het feit dat ze geen enke­le indi­ca­tie geven wan­neer ze in de komen­de weken langs­ko­men en wij al die tijd aan huis gebon­den zijn, zal het niet veel tijd kos­ten. Uhuh, tuur­lijk. We waren ver­der toch niet plan om iets anders te gaan doen.

Geluk­kig wordt dat ruim­schoots gecom­pen­seerd omdat ze ons bezit niet zul­len bescha­di­gen. Jip­pie! Wat fijn. Ik dank de gemeen­te Lin­ge­waard op mijn blo­te knie­ën dat ze niet een agres­sie­ve niets­ont­zien­de land­me­ter ons erf opstu­ren die met z'n gro­te meet­lat alles en ieder­een omver kegelt en na geda­ne zaken een spoor van ver­nie­ling ach­ter­laat. Wat een inle­vings­ver­mo­gen van de betref­fen­de amb­te­naar. Een onder­schei­ding waard wat mij betreft.

Maar we zijn er nog niet.

Wij vra­gen uw hulp om deze toe­gang te geven zon­der dat zij zich hier­voor voor­af bij u heb­ben gemeld.

Huh, wat staat er nou pre­cies? Nog een keer.

Wij vra­gen uw hulp

om deze toe­gang te geven

zon­der dat zij

zich hier­voor voor­af bij u heb­ben gemeld.

Om deze wat toe­gang te geven? We had­den het tot nu toe toch gewoon over een land­me­ter? Een­tje die onaan­ge­kon­digd ergens in de komen­de weken van­uit de tuin zon­der ons bezit te bescha­di­gen ons gebouw komt opme­ten. Toch?

En waar­om gaat het ver­vol­gens ver­der met 'zij zich heb­ben gemeld'? Dat impli­ceert meer­voud. Dat er een hor­de land­me­ters onze tuin gaat bevol­ken om ieder voor zich een meter voor hun reke­ning te nemen. Vra­gen ze daar­om onze hulp? Dat we de tuin hele­maal leeg­ha­len zodat al die land­me­ters goed bij hun eigen stuk­je kun­nen komen? Ja, dan is het geen won­der dat ze ons bezit niet zul­len bescha­di­gen.

De wet basis­re­gi­stra­tie adres­sen en gebou­wen (BAG) geeft de gemeen­te toe­gang vol­gens arti­kel 8.

Ik heb het voor de zeker­heid opge­zocht en wie zin heeft kan het hier­on­der in noot3 zelf nale­zen. Wat ik eruit con­clu­deer is inder­daad dat de landmeter(s?) namens de gemeen­te bij onze woning moet kun­nen om het huis op te meten.

Dat bete­kent in de prak­tijk dat we de komen­de weken de poort open moet laten staan, want natuur­lijk zijn we niet in de gele­gen­heid om al die tijd aan huis te blij­ven wach­ten tot­dat de landmeter(s?) verschijnt/verschijnen. Zou dat de bedoe­ling zijn? Ik kan het me haast niet voor­stel­len, want dan kan Jan en Alle­man een bezoek­je bren­gen. Zeker nu ieder­een in de buurt zo'n brief heeft gekre­gen lijkt het me geen goed idee. Als dat ter ore komt bij per­so­nen met min­der goe­de bedoe­lin­gen dan kun­nen die de komen­de weken onge­stoord hun gang gaan. Mocht het inder­daad zo ver komen dan zal de ver­ze­ke­ring waar­schijn­lijk niet tot uit­be­ta­ling over­gaan als ze ont­dek­ken dat we het de inbre­kers wel erg gemak­ke­lijk heb­ben gemaakt.

De brief sluit af met een opti­mis­tisch

Alvast bedankt!.

maar ik ga maan­dag toch voor de zeker­heid de gemeen­te Lin­ge­waard bel­len om te vra­gen wat nu pre­cies de bedoe­ling is. Niet met betrek­king tot het uit­roep­te­ken gevolgd door een punt, maar wat betreft de hulp die ze van ons ver­wach­ten en hun aan­spra­ke­lijk­heid.

~ ~ ~


  1. Hoe­wel, ooit Hou­se of Lea­ves gele­zen? 

  2. En ik ben benieuwd hoe­veel lezers er nu als­nog naar noot 1 gaan. 

  3. Arti­kel 8 Wet basis­re­gi­stra­ties adres­sen en gebou­wen:

    1.
    De door bur­ge­mees­ter en wet­hou­ders aan­ge­we­zen amb­te­na­ren die zijn belast met de vast­stel­ling van de geo­me­trie, bedoeld in arti­kel 7, zijn bevoegd, met mede­ne­ming van de beno­dig­de appa­ra­tuur en ande­re hulp­mid­de­len, elke plaats te betre­den, onver­min­derd arti­kel 2 van de Alge­me­ne wet op het bin­nen­tre­den, en daar waar­ne­min­gen of metin­gen te ver­rich­ten, voor zover dat rede­lij­ker­wijs nodig is voor de ver­vul­ling van hun taak.
    2.
    De eige­naar, de beperkt gerech­tig­de en de gebrui­ker van een pand of een ver­blijfs­ob­ject zijn ver­plicht aan de amb­te­na­ren, bedoeld in het eer­ste lid, bin­nen de door dezen gestel­de rede­lij­ke ter­mijn alle mede­wer­king te ver­le­nen die dezen rede­lij­ker­wijs kun­nen vor­de­ren bij de uit­oe­fe­ning van de bevoegd­he­den, genoemd in het eer­ste lid, met dien ver­stan­de dat toe­gang slechts wordt ver­leend tus­sen acht uur ’s mor­gens en zes uur ’s avonds en dat die niet behoeft te wor­den ver­leend op zater­da­gen, zon­da­gen en alge­meen erken­de feest­da­gen.
    3.
    Indien de toe­gang wordt gewei­gerd, ver­schaf­fen de amb­te­na­ren, bedoeld in het eer­ste lid, zich zo nodig toe­gang met behulp van de ster­ke arm. Indien het ver­rich­ten van de han­de­lin­gen, bedoeld in het eer­ste lid, niet wordt toe­ge­staan zijn de amb­te­na­ren, bedoeld in het eer­ste lid, bevoegd het ver­rich­ten van die han­de­lin­gen zo nodig met behulp van de ster­ke arm moge­lijk te maken.
    4.
    De scha­de die uit de toe­pas­sing van het eer­ste lid voort­vloeit, wordt door bur­ge­mees­ter en wet­hou­ders op ver­zoek ver­goed. De vor­de­ring tot scha­de­ver­goe­ding staat ter ken­nis­ne­ming van de kan­ton­rech­ter bij de recht­bank van het arron­dis­se­ment waar­in de gemeen­te is gele­gen. Tegen de uit­spraak staat geen rechts­mid­del open. 

Poesie mauw

by Peter Pellenaars

De kip­pen mogen dan vrij rond­lo­pen, onze twee poe­zen blij­ven voor­lo­pig bin­nen. Ze zijn niet anders gewend en om ze nu in een vreem­de omge­ving de deur uit te stu­ren voelt niet goed. Wat ook niet helpt zijn de ver­ha­len van een col­le­ga die onlangs ver­huisd is. Zijn poe­zen moch­ten wel­is­waar bij het vori­ge huis al naar bui­ten maar behaal­de resul­ta­ten uit het ver­le­den gaven geen garan­tie voor de toe­komst. Een­tje is er met­een dood­ge­re­den, een twee­de heb­ben ze na een week ergens in de berm terug­ge­von­den met een ver­brij­zel­de heup.

Het bete­kent wel dat zolang we nog 'vreemd volk' (zoals bouw­vak­kers, e.d.) over de vloer heb­ben, we con­ti­nu moe­ten ver­tel­len dat ieder­een de deu­ren goed sluit. Natuur­lijk wordt dat gere­geld ver­ge­ten. Geluk­kig zijn onze poe­zen zo schuw dat ze zich meest­al ergens op onze slaap­ka­mer heb­ben terug­ge­trok­ken (lees: ver­stopt onder het bed) tot­dat de rust in en/of rond het huis is weer­ge­keerd. Qua­si-non­cha­lant komen ze dan tevoor­schijn om te chec­ken of het avond­eten al klaar staat.

Toch lijkt het af en toe mis te gaan. Niet zo lang gele­den zag ik van­uit de keu­ken hoe Puck bij de vij­ver tus­sen de plan­ten schar­rel­de. Snel ren­de ik naar bui­ten en riep in het voor­bij­gaan naar Inge dat ze ook moest komen. Het bleek loos alarm. De poes die ik aan­zag voor Puck was een van de vele zwerf­kat­ten die onze buurt rijk is. Van de buur­man had ik al eer­der gehoord hoe er regel­ma­tig kat­ten wor­den gedumpt door eige­naars die er (let­ter­lijk en/of figuur­lijk) genoeg van heb­ben. In het begin haal­de hij ze in huis, maar daar is hij al jaren gele­den mee gestopt. Niet te doen.

Van­mid­dag dacht ik even dat er opnieuw een­tje van ons was ont­snapt. Ik stond ach­ter in de tuin hout te klo­ven toen ik plots gemi­auw hoor­de. Het klonk als Puck wan­neer zij bezig is om bol­le­tjes wol van Inge's haak­werk te ver­plaat­sen van de ene naar een ande­re kamer1. Zou ze stiekum naar bui­ten zijn geglipt? Ik keek naar het huis en zag haar ach­ter het raam lig­gen sla­pen op een kruk­je wat daar spe­ci­aal voor is neer­ge­zet. Tika (aka the sel­dom seen cat) zat op de tafel van de bloe­men te eten. Niets aan de hand dus.

Maar ik bleef het miau­wen horen.

Na nog eens goed rond­kij­ken zag ik waar het van­daan kwam.

~ ~ ~


  1. Ja, dat klinkt net zo vreemd als het is. 

Rondje bevestiging

by Peter Pellenaars

Bij een tem­pe­ra­tuur boven de 20C met boven­dien een hoge lucht­voch­tig­heid hoef ik van mijn hart­slag en tem­po niet veel te ver­wach­ten. Ook nu weer spre­ken de cij­fers voor zich­zelf. Zeker als je ze ver­ge­lijkt met zon­dag toen het een stuk fris­ser was.

~ ~ ~