Odin Enschede – I did it (almost)…

Tussen de BSC/Kort run in Gennep en die van vandaag in Enschede zaten zegge en schrijve precies twee weken. In die twee weken ben ik precies één keer gaan trainen. Dat was afgelopen donderdag. En vanochtend had ik nog steeds spierpijn. We kunnen dus spreken van een optimale voorbereiding, maar niet heus.

Wat kan ik als excuus aanvoeren? Voornamelijk de studietijd voor mijn examen Projectmanagement PMP en daarnaast al het opruim- en schoonmaakwerk voor de foto’s die ze van ons huis komen maken om het nog voor 1 oktober op de site van Funda te zetten. Want de NVM Open Huizen Dag, die willen we natuurlijk niet missen.

Kortom, omdat ik ook nog moest werken (over 14 jaar ga ik pas met pensioen) bleef er niet veel vrije tijd meer over om te trainen. Desondanks had ik er zin in.

’s Ochtends bij het ontbijt (pannekoeken met jam) liep ik het parcours langs zoals dat op de site van Survivalvereniging Odin stond en het leek te doen. Tenminste, als ik gemakshalve de vele combi’s oversloeg. Het waren er wel heel wat meer dan in Gennep. Moest ik me juist daarom niet wat meer zorgen maken? Want tenslotte was het juist in een combi (en ook nog eens de laatste van het parcours) misgegaan.

Ik besloot me verder niet druk te maken over zaken die ik toch niet kon beïnvloeden en vertrok om 8:45 uur richting Enschede. Iets meer dan twee uur later klonk het startschot.

De eerste hindernis was al meteen anders dan wat ik verwacht had. Wel een swingover, maar met een autoband. Eén keer eerder had ik dat ooit moeten doen, en toen was ik met autoband en al uit de hindernis gevallen. Daarna nooit meer gedaan. Tot afgelopen donderdag. Toen vroeg ik (zonder voorkennis) of de trainer van dienst me kon helpen omdat ik het weer eens wilde proberen. Het lukte dit keer wel, alsook deze ochtend.

Mezelf feliciterend met deze kleine overwinning liep ik met een goed gevoel verder. Na de eerste combi was er echter weinig van dit goede gevoel over. Man, wat was dit een zwaar parcours. Het voelde nu meer aan als een overlevingstocht. Elke hindernis leek een strijd op leven en dood (lichtelijk overdreven natuurlijk, maar je begrijpt misschien wat ik bedoel). Verschillende keren moest ik een hindernis opnieuw doen omdat ik halverwege niet verder kon. Maar het lukte om mijn bandje te behouden. Zelfs bij de ‘onmeunige stamswing’!

Tegen het einde voelde ik echter mijn krachten wegvloeien. Bij de zoveelste (de vijfde volgens mij) combi (achteraf had ik er nog twee moeten zien te voltooien wat duidelijk teveel van het goede was) lukte het niet meer om fatsoenlijk hangend onder het net bij de balkenellende te komen. Bij een tweede en derde poging kwam ik niet verder. Het was over en uit. Met tegenzin liet ik een jurylid mijn bandje doorknippen.

De volgende hindernissen gingen vlotjes. Totdat ik weer bij een combi aankwam. Deze was nog zwaarder (en hoger!) dan de vorige waar ik mijn bandje had moeten inleveren. Ik hoefde me geen illusies meer te maken dat ik het net niet gehaald had. Nee, deze run was duidelijk een maatje te groot voor mij. Er staat me nog flink wat trainingswerk te wachten wil ik een run zoals vandaag naar tevredenheid (en met bandje) afronden. Maar ik ga die uitdaging aan. Ooit zal het me lukken. Is het niet dit seizoen, dan volgend seizoen!

Al is het maar om mijn spullen (shirt met nr 211, Brooks hardloopschoenen en zwarte renbroek) op te halen die ik per ongeluk in de omkleedtent heb achtergelaten.

odinenschede2016

PS. Foto’s van mezelf tijdens de run heb ik nog niet gevonden. Mocht dat veranderen, dan plaats ik ze hier alsnog.

~ ~ ~

Iets voor jou, dat survivalrunnen? Kom dan eens een keertje kijken bij Survivalrun Trainingsgroep Arnhem. Of check voor een vereniging bij jou in de buurt.

25. september 2016 by Peter Pellenaars
Categories: Persoonlijk | Leave a comment

De ene deadline is de andere niet

eetdiekikker

De klus was geklaard en ik kon de studieboeken terug in de kast zetten. Mijn oog viel op een dun boekje dat ik al een tijdje kwijt was: Eat that Frog! 21 Great ways to stop procrastinating and get more done in less time, geschreven door Brian Tracy.

Omdat ik nu ineens zeeën van tijd had begon ik wat door het boekje te bladeren:

Deadlines are an excuse.

Many people say that they work better under the pressure of deadlines. Unfortunately, years of research indicate that this is seldom true.

Under the pressure of deadlines, often self-created through procrastination, people suffer greater stress, make more mistakes, and have to redo more tasks than under any other conditions. Often the mistakes that people make when working under tight deadlines lead to defects and cost overruns that lead to substantial financial losses in the long term. Sometimes a job actually takes much longer to complete when people rush to get it done at the last minute and then have to redo it.

[p.29-30, Eat that frog! – Brian Tracy]

Daar had Brian een punt. Om eerlijk te zijn behoor ik ook tot die groep van mensen die het excuus van een deadline nodig heeft om in actie te komen. Het examen Projectmanagement deze week is een perfect voorbeeld. Zou het anders kunnen?

Erg benieuwd naar wat Brian mij aan zou reiken om voortaan niet meer van deadline naar deadline te leven las ik verder:

Put the pressure on yourself.

Create imaginary deadlines.

One of the best ways for you to overcome procrastination is by working as though you had only one day to get your most important jobs done.

By putting the pressure on yourself, you will accomplish more and better tasks faster than ever before. You will become a high-performance, high-achieving personality. You will feel terrific about yourself, and bit by bit, you will build up the habit of rapid task completion that will then go on to serve you all the days of your life.

[p.77-78, Eat that frog! – Brian Tracy]

Hmm, dat moet ik nog eens lezen als ik wat minder tijd heb. Misschien dat ik de diepere wijsheid van dit advies dan wel begrijp.

eatthatfrog

There’s an old saying that if the first thing you do each morning is to eat a live frog, you’ll have the satisfaction of knowing that it’s probably the worst thing you’ll do all day. Using ‘eat that frog’ as a metaphor for tackling the most challenging task of your day – the one you are most likely to put off, but also probably the one that can have the greatest positive impact on your life – Eat that frog! shows you how to zero in on these critical tasks and organise your day.

Eat that frog!
Brian Tracy
Uitgeverij Hodder
ISBN 9781444765427

23. september 2016 by Peter Pellenaars
Categories: Persoonlijk | Tags: | Leave a comment

Omgekeerd weerbeeld

voorpmp

Het weer was prachtig deze ochtend toen ik in Amsterdam arriveerde. Uitbundig scheen de zon over het IJ achter het Centraal Station. Niet dat het mijn stemming deed omslaan. Ik was op weg naar de Westerdoksdijk 215 voor het examen Projectmanagement PMP en had het gevoel dat een herkansing het hoogst haalbare was. Hoewel ik in mijn vakantie elke ochtend in alle vroegte enkele uren gestudeerd had, waren de goede voornemens om hiermee door te gaan nadat ik weer aan het werk was bij goede voornemens gebleven. Zelfs het afgelopen weekend was het er niet meer van gekomen. Voor de proeftest die ik gisteravond ingevuld had zakte ik jammerlijk. Ik zag enkel donkere wolken zich samenpakken aan de horizon.

Viereneenhalf uur later stapte ik dolenthousiast naar buiten. IK WAS GESLAAGD! Terwijl ik ieder die het maar wilde weten van het goede nieuws op de hoogte stelde viel me pas bij het Centraal Station op dat de zon verdwenen was. De imaginaire donkere wolken die me deze ochtend de hele tijd hadden vergezeld waren alsnog over het IJ komen aanrollen. Niet dat het mij kan schelen. Deze dag gaat de boeken in als een prachtige dag.

napmp

20. september 2016 by Peter Pellenaars
Categories: Persoonlijk | Leave a comment

Rondje mijlenver

rondje20160916

Na een sportief weekend (met een Obstacle Runnetje en een Survivalrun) is er deze week verder weinig van sport terechtgekomen. Ik voelde me best moe van de run in Gennep en de voor september ongewone hittegolf vormde een welkom excuus om wat rust te nemen. Maar vandaag op kantoor begon het alweer te kriebelen. De temperatuur was inmiddels naar een aangenaam niveau gezakt en eenmaal thuis heb ik meteen de hardloopkleding aangetrokken voor rondje rennen.

Automatisch liep ik de route die richting ons nieuwe huis gaat. Dat begint zo’n beetje een vaste routine te worden. Met als vertrekpunt het (falliete) Pitch en Put terrein ga ik richting Huissen om dan na ongeveer 3 kilometer rechtsaf te slaan. Alleen klopte de afstand deze keer niet. Of ik las het niet goed. Zo zonder bril blijft het voor mij altijd behelpen met dat tomtom sporthorloge. Zin om even te stoppen zodat ik beter op het display kon kijken had ik niet. Daarvoor liep ik te lekker. Dan thuis maar kijken wat de gelopen afstand zou zijn plus het bijbehorende tempo.

Wat bleek nu het geval te zijn geweest? Mijn horloge was blijkbaar door een recente update aangepast. De eenheid voor afstand stond terug op mijlen in plaats van kilometers. Het verklaarde mijn verwarring tijdens het lopen op de spaarzame momenten dat ik toch op mijn horloge tuurde. De gelopen tijd stond in geen verhouding tot de afgelegde afstand. Tenminste, ervan uitgaande dat de afstand in kilometers was.

Uiteindelijk bleek ik helemaal niet zo langzaam gelopen te hebben. En ook nog eens het tweede gedeelte sneller dan het eerste. Blij dat ik gegaan ben.

16. september 2016 by Peter Pellenaars
Categories: Persoonlijk | Leave a comment

Niersdal Survivalrun Gennep – I did it (almost)…

niersdal2016-1

Zenuwen. Ik had het niet verwacht maar vanochtend kwamen ze toch opzetten. Hoe zou ik het er vanaf brengen tijdens mijn eerste survivalrun als wedstrijdloper? Al die tijd was ik er alleen maar mee bezig geweest in de zin dat ik zorgde voldoende te trainen. Nu ineens sloeg daar de twijfel toe. Wat had me ertoe gebracht om die licentie aan te vragen? Had ik niet beter lekker als recreant kunnen blijven lopen?

En meer van dat soort nutteloze vragen spookten door mijn hoofd toen ik de wekker om 6 uur had uitgezet. Dat schoot natuurlijk niet op. Tijd om op te staan en aan het ontbijt te beginnen. Met een lekker stukje muziek op de achtergrond kwam al snel weer het juiste gevoel terug. Ik had er zin in. Zeker toen ik wat later op de ochtend in Gennep aankwam en de eerste lopers al bezig zag met hun warming up.

Om 10:40 uur klonk het startschot. Vooraf had ik verschillende scenarios overwogen hoe ik het beste aan de run zou kunnen beginnen. Al snel bleek dat een run zo z’n eigen dynamiek kent. Zo bestond de derde hindernis uit een swingover, maar omdat er slechts vier touwen hingen en de groep deelnemers nog redelijk dicht op elkaar zit moet je meteen een tijdje wachten als je niet vooraan in de groep zit. Daar had ik me op verkeken. Voor ik het wist liep ik op een flinke achterstand. Ik besloot vervolgens mijn eigen tempo te lopen.

Hoe lang ik onderweg was weet ik niet maar bij hindernis 37 aangekomen wist ik dat het er bijna op zat. Mijn rode bandje had ik al die tijd weten te behouden. Als ik er in zou slagen om twee maal (heen en terug) via de apenhang over het riviertje de Niers te gaan had ik het ergste achter de rug. En ook deze hindernis wist ik probleemloos te overwinnen. Op weg dus naar de eindhindernis.

 

niersdal2016-3

Waar het alsnog mis ging.

Het eerste deel bezorgde me al veel problemen. De bedoeling was om hangende aan een losse stok jezelf tussen twee balken vooruit te bewegen. Dat ging enkele keren al meteen bij het begin mis. Om me heen zag ik dat meer deelnemers er moeite mee hadden. Een schrale troost. Ik besloot me te richten op diegenen die het wel lukte en te zien of ik hun techniek kon toepassen. Met succes. Nadat ik de stok ietwat anders vastpakte ging het eigenlijk verrassend soepel.

Bij het tweede deel aangekomen kreeg ik twee losse ringen aangereikt. Daarmee moest je aan een balk gaan hangen waar aan de zijkant korte stokjes bevestigd waren. Door je gewicht te verplaatsen kon je een ring van een stokje halen en verplaatsten naar een volgend stokje. Enzoverder. Ik had het idee dat me dit goed moest afgaan want tenslotte had ik veel getraind op triangels en pakladder. En het lukte me ook bijna. Maar net niet helemaal. En net niet helemaal betekent helemaal terug.

Zo heb ik daar een kwartiertje doorgebracht met twee ringen in mijn hand en de finish op een tiental meter verderop. Hoe ik ook mijn best deed, ik haalde het keer op keer net niet. En dus werd mijn bandje met een grote schaar doorgeknipt. Einde oefening. Over twee weken een nieuwe kans in Enschede.

niersdal2016-2a

~ ~ ~

Iets voor jou, dat survivalrunnen? Kom dan eens een keertje kijken bij Survivalrun Trainingsgroep Arnhem. Of check voor een vereniging bij jou in de buurt.

11. september 2016 by Peter Pellenaars
Categories: Persoonlijk | Leave a comment

← Older posts