Ontdekkingsreis door het onbekende

lewisclark
Expe­di­tie naar het wes­ten door Lewis en Clark

[p.109–114]

Een kort hoofd­stuk van­daag. Slechts zes blad­zij­des. Het begint met een beschrij­ving hoe de motor­rij­ders hun weg ver­vol­gen via de Yel­low­sto­ne Val­ley door de staat Mon­t­ana. Onder­weg zien ze een gedenk­te­ken voor de ont­dek­kings­rei­zi­gers Lewis en Clark die begin 19de eeuw een expe­di­tie onder­na­men om over het land van oost naar west te trek­ken, de zoge­naam­de North­west Pas­sa­ge. Na een uit­een­zet­ting over deduc­tie en induc­tie, twee vor­men van argu­men­ta­tie­tech­nie­ken­om op een logische manier een hië­rar­chisch opge­bouwd sys­teem te door­gron­den, ein­digt het hoofd­stuk met een bijna-bot­sing. Een tege­moet komen­de vracht­wa­gen heeft moei­lijk­he­den om terug te komen op de ande­re rij­baan na een inhaal­ma­noeu­vre en weet de motor van de ik-per­soon op het nip­per­tje te ont­wij­ken.

Lees ver­der...

Domper in Doorn

hang-ondoorn2016

Hoe onvoor­spel­baar de sur­vi­vals­port kan zijn heb ik van­daag aan den lij­ve onder­von­den. Nadat ik twee weken gele­den in Vol­len­ho­ve onder voor mijn doen bar­re omstan­dig­he­den de run wist uit te lopen plus m'n band­je te behou­den, was het van­daag onder veel bete­re con­di­ties al snel afge­lo­pen. Ergens hal­ver­we­ge (wat het aan­tal hin­der­nis­sen betrof althans, niet qua afstand) schoot de kramp in mijn lin­ker­k­uit om er ver­vol­gens niet meer te ver­dwij­nen. Met het lopen viel het onge­mak nog wel mee, maar bij het zet­ten van een voet­klem (iets wat in de mees­te hin­der­nis­sen toch wel een ver­eis­te is) kwam het iede­re keer weer opzet­ten.

Lees ver­der...

Minimale middelen, maximaal effect

oncehansardirglova

Toen ik wat ach­ter­grond infor­ma­tie zocht voor mijn blog­post over het con­cert van Glen Han­sard, las ik dat hij niet alleen muzi­kant is maar ook acteur. Zo had hij een rol in de film The Com­mit­ments, en samen met Marké­ta Irglo­vá speel­de hij in Once van regis­seur John Car­ney. Het is deze laatst­ge­noem­de film die ik gis­ter op you­tu­be opge­zocht heb met het plan om 'm komend week­end te kij­ken. Maar een­maal gevon­den heb ik 'm met­een hele­maal geke­ken. Want wat is het een ont­wa­pend mooie en ont­roe­ren­de film.

Lees ver­der...

Broederliefde

roccoandhisbrothers
uit: Roc­co e i suoi fra­tel­li (1960) – Luchi­no Vis­con­ti

Soms lees ik een boek waar­in vanal­les voor­bij komt maar waar één sce­ne blijft naprut­te­len in mijn hoofd en dat al het ande­re gelei­de­lijk naar de ach­ter­grond brengt. Vaak hoeft dat niet eens een onder­werp te zijn dat de schrij­ver nadruk­ke­lijk in zijn roman heeft ver­werkt. Het kan een schijn­baar1 wil­le­keu­ri­ge pas­sa­ge zijn waar de mees­te lezers over­heen lezen maar die bij mij iets in wer­king zet zon­der dat ik het zelf met­een in de gaten heb. Ter­wijl ik niets­ver­moe­dend door­lees en pro­beer te ach­ter­ha­len hoe het ver­haal in elkaar steekt is er tege­lij­ker­tijd een pro­ces in gang gezet dat ach­ter­af bezien voor mijn beeld­vor­ming het belang­rijk­ste blijkt te zijn. Zo las ik ooit een toe­komst­ver­haal over 3D prin­ting maar raak­te ik voor­al gefas­ci­neerd hoe een van de per­so­na­ges hier­over ver­slag deed op haar web­si­te waar­door mijn enthou­si­as­me voor het blog­gen ver­der werd aan­ge­wak­kerd. Wel­licht zal iede­re lezer iets der­ge­lijks her­ken­nen.

Lees ver­der...


  1. Maar pas op! Je kunt ze nooit ver­trou­wen, die schrij­vers. 

Veno in the Icelands – I did it!

veno2016-01
bron: Stich­ting Sur­vi­val Vol­len­ho­ve

Vase­li­ne. 's Och­tends had ik een pot­je op de bad­ka­mer zien staan. Daar was het bij geble­ven. Een­maal aan­ge­ko­men in de sport­hal waar men zich kon aan­mel­den voor de sur­vi­val­run van Vol­len­ho­ve besef­te ik mijn ver­gis­sing.

Over­al zag ik deel­ne­mers hun benen, armen en buik/borst inwrij­ven met het goed­je. Als bescher­ming tegen de kou­de bui­ten­lucht natuur­lijk, want met een guur wind­je in com­bi­na­tie met tem­pe­ra­tu­ren rond­om het vries­punt was dit wel raad­zaam te doen. Maar bovenal van­we­ge het ijs­kou­de water waar we ver­schil­len­de keren door­heen moesten kon het mis­schien het ver­schil uit­ma­ken tus­sen wel of niet (met band­je) de finish halen. Ik hoop­te er maar het beste van zo zon­der vase­li­ne, en maak­te in gedach­ten een aan­te­ke­ning om dit bij een vol­gen­de run niet meer te ver­ge­ten (samen met extra veters, schoe­nen, dou­che­gel, en wat ik nog meer tot mijn spijt ach­ter­af gewend ben niet in mijn tas te stop­pen).

Lees ver­der...

The unpopular vote

trumppresident

Een van de eer­ste din­gen die ik 's och­tends doe is het nieuws chec­ken. Vluch­tig de head­lines door­ne­men. Zo ook deze och­tend. Slaap­dron­ken bla­der­de ik door de berich­ten op mijn smartpho­ne en waan­de me in een alter­na­tie­ve geschie­de­nis alwaar we als­nog gecon­fron­teerd wer­den met de 'wat als' Donald Trump ver­ko­zen zou zijn tot pre­si­dent van de Ver­e­nig­de Sta­ten. Maar ik droom­de niet. Met stij­gen­de ver­ba­zing las ik hoe Trump de ene kies­man na de ande­re bin­nen­haal­de ter­wijl Hil­la­ry Clin­ton haar voor­sprong op stem­men behield zon­der dat het haar een over­win­ning ging bren­gen. Uit­ein­de­lijk zou in de loop van de dag dui­de­lijk wor­den dat de 236.000 extra kie­zers die op Clin­ton had­den gestemd des­on­danks niet vol­doen­de waren om haar de eer­ste vrou­we­lij­ke pre­si­dent van de VS te maken. Lang leve het Ame­ri­kaan­se kies­sys­teem! Clin­ton rest­te slechts de zoge­naam­de 'popu­lar vote', en hoe cynisch ach­ter­af bezien dat deze poe­del­prijs naar de kan­di­daat is gegaan die gedu­ren­de de gehe­le cam­pag­ne te horen kreeg dat ze niet popu­lair genoeg was.

Lees ver­der...