Mijn lichaam vanochtend

Bij het naar buiten gaan: Lekker weertje! Wat gaan we doen?

Na 500 meter: Nee hè! Gaan we alweer hardlopen?

Na 1 kilometer: Gaat eigenlijk best lekker vind je ook niet?

Na 2 kilometer: Euh, er staat best een flinke wind. Zouden we niet eens omdraaien?

Na 3 kilometer: Van mij mogen we best wat harder. Hoe eerder we die 5 km er op hebben zitten, des te beter.

Na 4 kilometer: Ik weet niet hoor, maar als we een rondje 5 km doen dan gaan we de verkeerde kant op.

Na 5 kilometer: Waarom stoppen we niet?

Na 6 kilometer: Ok ok, ik zal niet moeilijk doen. Dan maar 10 km vandaag.

Na 7 kilometer: Heerlijk dat windje in de rug. Alsof we vliegen!

Na 8 kilometer: Moet je per se over al die bruggen?

Na 9 kilometer: Honger! Honger! Honger!

Na 10 kilometer: Waarom stoppen we niet?

Na 11 kilometer: En dan ook weer tegen de wind in. Ik ben kapot!

Na 12 kilometer: Please, please, kunnen we alsjeblieft even uitrusten?

Na 12,5 kilometer: Ik zweer het je, nooit ga ik meer met je lopen. Ik heb het helemaal gehad met jou.

Na 13 kilometer: Eindelijk! Dit had niet langer moeten duren want dan had ik het loodje gelegd.

Na enkele meters uitpuffen: Ging best lekker, toch? Morgen weer?

Met nog een maandje te gaan wordt het tijd om wat langere afstanden te lopen als voorbereiding op de 10 Engelse Mijl bij de Bridge to Bridge in Arnhem. Vandaag ging ik voor de 13 kilometer.

~ ~ ~

Tien op een rij

In september loop ik weer eens mee in de Bridge to Bridge run door Arnhem. Voor de volle 10 Engelse Mijl (oftewel 16 Nederlandse Kilometers). Om mijn basisconditie wat op peil te brengen ben ik daarom begonnen om vaker in de week te gaan hardlopen. Dat gaat met horten en stoten. De ene week lukt het me om minimaal vijf keer te gaan terwijl ik er in een andere week slechts één keer of helemaal niet aan toe kom.

Gelukkig worden die weken waar het me niet lukt steeds meer een uitzondering. En nu, tijdens mijn vakantie zou het helemaal geen probleem moet zijn. Daarom besloot ik om op 1 augustus mee te doen aan de 10 days challenge van Runkeeper. Vanwege hun 10-jarig bestaan dagen ze de gebruikers van hun app uit om 10 dagen op een rij een bepaalde sportieve activiteit te verrichten. Dat kan dus vanalles zijn zolang het maar vast te leggen valt via hun app.

Zelf beperkte ik me tot hardlopen. Ik ben in de afgelopen 10 dagen ook een paar keer gaan fietsen om enkele nieuwe hardlooproutes in de buurt te verkennen maar die heb ik later weer verwijderd. Gisteravond liep ik als afsluiting een rondje van 5,75 kilometer en kreeg de volgende popup in de Runkeeper app te zien:

Het is eerder dat ik mezelf weer jong voel door het dagelijks hardlopen. Aan taart had ik niet gedacht maar die had Inge toevallig in huis gehaald (appeltaart, jummie) dus ik kon de uitdaging in stijl afsluiten.

En morgen? Dan is het plan om gewoon te gaan lopen. Ik heb de smaak weer te pakken. Maar goed ook, want tenslotte is het nog een maandje voordat het startsein klinkt van de Bridge to Bridge.

~ ~ ~

Toen op 10 augustus

De reünie – 10 augustus 2016

Een onderzoek naar waarden – 10 augustus 2016

Moederskindje – 10 augustus 2013

~ ~ ~

Uit eten

We kregen meloen geserveerd. Met ham. Serrano ham om precies te zijn. Dat had niet gehoeven van de jongens. Een schoolgenootje waar ze goed mee konden opschieten had als naam Serano. Een r minder maar nog steeds vonden ze het vreemd dat er een ham naar hem was vernoemd. Dus aten zij wat meer meloen en wij alle ham. Tenslotte hadden wij geen Serano in onze kennissenkring.

Daarna was er stokbrood met knoflooksaus. Dat was een succes. Althans het brood. Liever hadden ze kruidenboter gehad. Helaas was die niet voorradig. Uiteindelijk viel de knoflooksaus goed in de smaak bij een van onze kleinkinderen. De ander hield het bij droog brood.

Toen waren we toe aan ons hoofdgerecht. De avontuurlijkste van de twee had fish & chips besteld. Vooraf hadden we gevraagd wat voor vis het was (een soort kabeljauw) en hoe de bereiding zou zijn (gefrituurd). Konden we aannemen dat het als een lekkerbekje zou smaken? Ja, dat konden we. Dat bleek niet het geval te zijn. Na enkele hapjes zagen we al dat het geen succes was. We proefden zelf even en moesten hem gelijk geven. Het was een klef stukje witte vis zonder smaak. Hoe je het in Engeland voorgeschoteld zou krijgen, zeg maar.

Gelukkig was hij meer gecharmeerd van onze biefstuk en saté dus ruilden we wat gerechten over en weer. De jongste kleinzoon at ondertussen gestaag door aan zijn verse friet met frikandel. Blijkbaar was daar niets mis mee. Toch wel. De verse friet was in zijn ogen wel heel erg vers. Zonder dat het ons duidelijk werd wat hij daarmee bedoelde. Liever had hij gewone friet gehad. Gelukkig had hij door het buiten spelen en rennen voldoende trek gekregen om zijn bezwaren overboord te zetten. Zelfs de frikandel (die anders smaakte dan anders; hoe anders dan? nou, gewoon anders) werd in zijn geheel weggewerkt.

Bleef over het toetje. De jongens besloten op veilig te gaan. Een waterijsje. Met aardbeiensmaak. Op de verpakking stond dat het hier om pure aardbeien ging. We hadden zo onze vermoedens maar zeiden niets. Dat deden zij wel. Al snel genoeg hadden ze door dat het hier niet ging om 99,9% water met een smaakje maar 100% bevroren aardbeien. Dat was te veel van het goede. Of wij zo vriendelijk wilden zijn om ze op te likken. En of ze dan bij ons thuis een normaal ijsje konden krijgen. Natuurlijk.

Later die avond toen ze onderuit gezakt op de bank een film zaten te kijken vroegen we of ze lekker gegeten hadden. Dat hadden ze.

~ ~ ~

Toen op 1 augustus

Rondje 1 x 10 – 1 augustus 2017

Blogcentrisch – 1 augustus 2011

~ ~ ~

Niet gelukt

Vandaag is het de laatste dag van juli en de eerste week van mijn vakantie. Morgen was het de bedoeling om een nieuw overzicht te posten van de boeken die ik de afgelopen maand heb gelezen. Helaas is het me niet gelukt om iets helemaal uit te lezen en dat is de voorwaarde voor vermelding.

Excuses genoeg maar daar ga ik verder niet op in. Wel hoop ik dat gedurende mijn vakantie ik er in slaag om weer wat meer te lezen. Op dit moment ligt een boek van Malcolm Gladwell mij aan te kijken of ik het please, please op wil pakken. Laat ik dat eens gaan doen zodat er eind volgende maand in ieder geval één titel te delen valt. 

~ ~ ~

Toen op 31 juli

Alle dieren die op mijn pad komen zijn dom, behalve slakken – 31 juli 2017

Grote opruiming – 31 juli 2016

Verlangen – 31 juli 2012

Boodschappenlijstje – Overdosis – 31 juli 2011

Who the sjips is John Mayer? – 31 juli 2010

~ ~ ~

Ondergronds raadsel

Achter in de tuin staat een treurwilg. Onder aan de stam ontdekten we niet zo lang geleden een holletje. Zou het van een muis zijn? Of misschien een konijn. Alles beter dan een rat.

Toen ik er dit weekend met een lange stok in porde vroeg ik me af hoe diep het gat eigenlijk was. Ik besloot de tuinslang er in te hangen en de grondwaterpomp aan te zetten. Ruim een kwartier verder leek het erop dat het ondergronds gangenstelsel bijna geheel onder water stond.

Leek. Want er zat iets voor de tuinslang wat de boel verstopte. Het was een bruine pad die half verzopen naar buiten klauterde. Compleet de weg kwijt en op de vlucht voor het wassende water had het beest niet door dat het gevaar geweken was en begon de treurwilg te beklimmen. Na zo’n dertig centimer viel de onervaren boomklever weer naar beneden en rolde onder een struik uit het zicht.

Ik hing de tuinslang weer in de grond. Nu duurde het nog eens tien minuten voordat het water naar buiten liep. De boel was verzadigd. Nadat ik de tuinslang verwijderd had zakte het water langzaam naar beneden. Plots zag ik een paar luchtbelletjes aan de oppervlakte verschijnen. Om beter te kunnen zien wat er tevoorschijn zou komen ging ik op mijn knieën voor het gat zitten. Een paar ogen keken me vanuit de diepte aan.

Was het vis? Daar had echt alle schijn van. Maar hoe kon er een vis onder het gazon leven? Voordat ik het mysterieuze diertje beter kon bekijken was het echter alweer verdwenen. Had ik echt een vis gezien? Hoe ik de rest van de dag mijn best ook deed om met nieuw water de bewoner naar buiten te dwingen, het mocht niet baten. Het bleef bij het korte moment van oogcontact.

~ ~ ~

Toen op 1 juli

Welkom in The Matrix – 1 juli 2016

Hitteplan – 1 juli 2015

Einde bijtelling dreigt – 1 juli 2014

Dit is geen sok – 1 juli 2013

Leuk – 1 juli 2012

RAL 2010 – 1 juli 2010

Klaar – 1 juli 2009

~ ~ ~

Uitgelezen – juni 2018

Time Travel – James Gleick

Tijdreizen. Wie zou het niet eens willen proberen? Maar zodra je erover gaat fantaseren raak je al snel verward in je eigen fantasieën. Want wat nu als je teruggaat in de tijd en in een situatie verwikkeld raakt die de toekomst zodanig kan beïnvloeden dat zelfs jouw geboorte in gevaar brengt. Hoe is dat te verklaren met het feit dat je wel degelijk bent geboren en in de tijd bent teruggereisd? Of dat je jezelf in de toekomst verplaatst. Met de kennis die je dan opdoet en die je eventueel gebruikt op het moment dat je weer terug bent, zou het dan mogelijk zijn om de periode te vermijden die nog in het verschiet maar die je wel degelijk gezien hebt?

James Gleick heeft een poging gedaan de geschiedenis van het denken en schrijven over tijdreizen zo compleet mogelijk in kaart te brengen. Hij doet dit door het boek The Time Machine van H.G. Wells als uitgangspunt te nemen. Werd dit literaire werk in het fantasy genre in eerste instantie nogal lacherig ontvangen, in de loop der tijd werden steeds meer pogingen ondernomen om het aspect van het reizen door de tijd vanuit allerlei invalshoeken te beschrijven qua (on)mogelijkheden. Zowel de filosofie, als de wetenschap als de opkomende literaire tak van de science fiction heeft zich regelmatig de tanden stuk gebeten op dit fascinerende onderwerp.

Hoewel sommige hoofdstukken redelijk abstracte theorieën behandelen is het boek van James Gleick nergens saai of te moeilijk. Iets wat ik ook al bewonderde in The Information, een ander boek dat ik van hem heb gelezen. Met de vele voorbeelden die gebruikt worden in Time Travel biedt het daarnaast ook nog eens een schat aan literatuur en films die je op kunt zoeken om je verder te verdiepen mocht je blijvend gegrepen zijn door de vele onopgeloste paradoxen van het tijdreizen.

From the acclaimed author of The Information and Chaos, here is a mindbending exploration of time travel: its subversive origins, its evolution in literature and science, and its influence on our understanding of time itself.

Time Travel
James Gleick
Uitgever: 4th Estate
ISBN: 9780008207670

~ ~ ~

Colorless Tsukuru Tazaki – Haruki Murakami

Tijdens het lezen van Colorless Tsukuru Tazaki moest ik regelmatig denken aan Norwegian wood van dezelfde auteur. Ook nu volgen we een man die door omstandigheden herinneringen ophaalt aan gebeurtenissen uit zijn studententijd van meer dan twintig jaar geleden. In beide boeken staat ook een muziekstuk centraal wat onlosmakelijk verbonden is aan die in hun beleving lotsbepalende periode.

Misschien dat ik daarom, vanwege de vele overeenkomsten die ik bleef zien, de twee boeken onbewust ging vergelijken. Waarbij Norwegian wood als referentiepunt er voor mijn gevoel beter uit kwam. Het kan natuurlijk dat ik Colorless Tsukuru Tazaki onterecht teveel heb gelezen met de gedachte dat Murakam hetzelfde kunststukje nog eens overnieuw wilde doen en het daarom bij voorbaat al een achterstand had. Want zo slecht is het boek helemaal niet.

Ik vond het alleen ongeloofwaardig. Nu zijn de vertellingen van Murakami regelmatig opgebouwd rondom ongeloofwaardige situaties, maar ik bedoel bij dit boek dat ik de personages en hun handelen vooral ongeloofwaardig vond. Dat er in 1Q84 er plots twee manen aan de hemel verschijnen vond ik volkomen overtuigend. Dat Tsukuru Tazaki nadat zijn vrienden volkomen onverwacht op een dag alle vriendschapsbanden verbreken en hij geen enkele poging onderneemt om te achterhalen wat hiervan de reden is, daarmee had ik tot het einde toe wel moeite.

Het blijft echter een genot om Murakami te lezen, dus geef dit boek vooral een kans. Of lees anders Norwegian wood. Je zult er geen spijt van krijgen.

Tsukuru Tazaki had four best friends at school. By chance all of their names contained a colour. The two boys were called Akamatsu, meaning ‘red pine’, and Oumi, ‘blue sea’, while the girls were Shirane, ‘white root’, and Kurono, ‘black field’. Tazaki was the only last name with no colour in it.
One day Tsukuru Tazaki’s fiends announced that they didn’t want to see him, or talk to him, ever again.
Since that day Tsukuru has been floating through life, unable to form intimate connections with anyone. But then he meets Sara, who tells him that the time has come to find out what happened all those years ago.

Colorless Tsukuru Tazaki and his years of pilgrimage
Haruki Murakami
Uitgever: Vintage books
ISBN: 9780099590378

~ ~ ~

TOEN OP 30 JUNI

Wees als water – 30 juni 2015

Een overvol Boschhuis – 30 juni 2014

50books – vraag 25 – 30 juni 2013

Het angstig voorrecht – 30 juni 2009

~ ~ ~

De boodschapper de vrouw

Aan het begin van de week schreef ik een blogje naar aanleiding van het boekenweekthema ‘De moeder de vrouw’. Ik was het met de schrijfsters van de open brief aan het CPNB eens dat ‘de vrouw’ in zo veel meer hoedanigheden beschreven kon worden dan voor de zoveelste keer haar moederrol. Zij haalden voorbeelden aan van huisarts of postbode, ik die van wegmisbruiker en overtuigd verdedigers van het weghalen van kinderen bij hun ouders wanneer die illegaal de grens tussen Mexico en de VS proberen over te steken.

Inmiddels heeft president Trump die omstreden regeling herroepen, maar bij mij blijft dat beeld hangen van deze vrouwen die zo verbeten volhielden dat er ofwel niets mis was met deze ogenschijnlijke schending van mensenrechten, of dat ze wezen naar andere partijen die minsten even schuldig waren voor de ontstane situatie en zolang men het niet eens kon worden er vooralsnog geen einde in zicht was voor verbetering.

In The Guardian las ik een column waarin het gegeven dat plots zoveel vrouwen ineens de pers te woord stonden verklaard werd als een tactische zet vanuit het Trump-kamp. Om het harde beleid een zachter, menselijker gezicht te geven.

I don’t believe it’s an accident that the face of these horrific detentions has been overwhelmingly female. It’s an attempt to try to soften what this policy is doing to families – one that failed miserably.
[The Trump administration is using women to defend a horrible policy, Jessica Valentie, The Guardian]

Het zou kunnen. Maar wat ik veel meer geneigd ben te denken is dat deze vrouwen (Sarah Sanders. Kirstjen Nielsen. Ivanka. Melania.) zich helemaal niet zien als pionnen in een schaakspel die naar voren geschoven kunnen worden wanneer de situatie dat vraagt. Ik ben bang dat zij het in grote lijnen eens zijn met de politiek die Trump bedrijft.

Door ze alleen te zien als ja-knikkers of ‘menselijk schild’ voor Trump doe je ze in mijn ogen tekort. En ben je geneigd de ogen te sluiten voor hoe hard en nietsontziend zij zelf in bepaalde opzichten zijn.

~ ~ ~

Toen op 23 juni

De eerste weerstand – 23 juni 2015

Huizen van plezier – 23 juni 2014

50books – vraag 24 – 23 juni 2013

Hoop – 23 juni 2012

She’s the one – 23 juni 2009

~ ~ ~

Huisje, boompje, duifje

Al een aantal weken zijn we een van onze kippen kwijt. We hadden drie kippen en een haan. Ze zaten bij de inboedel van ons nieuwe huis. De vorige eigenaar liet ze altijd los rondlopen en dat kon niet meer op de locatie waar zij naar toe verhuisden. En om ze dan maar op te sluiten vond hij sneu. Dus kregen we ze er gratis en voor niks bij.

Kort nadat we overgehuisd waren wist de buurman te vertellen dat er een vos in onze buurt rondscharrelde. Misschien dat we beter de kippen een tijdje in hun hok konden houden was zijn advies. Maar ja, dan hadden we ze net zo goed met hun oude eigenaar mee kunnen geven. We gokten erop dat het allemaal wel zou meevallen. Tenslotte waren het niet van die kleine krielkipjes.

Maanden gingen voorbij zonder dat er iets noemenswaardigs gebeurde. Totdat we, opnieuw via de buurman, op de hoogte werden gebracht dat het ditmaal roofvogels waren die onze omgeving onveilig maakten. Bij een aantal huizen verderop hadden ze al netten en gaas boven de tuinen gespannen. Wellicht iets wat wij ook konden overwegen?

Het is er niet van gekomen. En eigenlijk vonden we het ook wel wat overdreven. Wat voor roofvogel zou onze kippen kunnen bedreigen?

Roofvogel? Vos? Feit is dat we inmiddels een kip kwijt zijn. Het kan natuurlijk ook dat ze gewoon is meegenomen door een voorbijganger.

Eén kip verdwenen. Van de vier die we er hadden rondlopen. Dat is toch 25% van de populatie in onze achtertuin. Mij hoor je desondanks niet klagen. Shit happens.

Duivenmelkers doen dat wel.

Met op de achtergrond een mooi huisje waar de postduiven lekker kunnen zitten en broeden, klaagt een atypische vertegenwoordiger van deze snel vergrijzende hobbygroep dat roofvogels als beschermde diersoort te veel in de watten worden gelegd. Ze krijgen bijvoorbeeld een mooi huisje waar ze lekker in kunnen zitten en broeden… Tja, waar hebben we dat nog meer gezien? Hoe sneu het voor de duifjes ook is, ik moest er smakelijk om lachen.

~ ~ ~

Toen op 19 juni

Harreveld was geen run, wel eindhindernis te ver – 19 juni 2016

Oefenen onder dwang – 19 juni 2015

Kersen – 19 juni 2013

Talisman – 19 juni 2012

Boom – 19 juni 2011

~ ~ ~

De man de vrouw

Er is ophef in boekenland zo lees ik de NRC. Dit naar aanleiding van het Boekenweekthema 2019: ‘De moeder de vrouw’. Een groep schrijfster vraagt zich in een open brief af waarom er enkel mannen zijn geselecteerd om hierover, maar ook:

Waarom, zo vragen wij, koos de CPNB voor dit thema waarin de vrouw wordt geïdentificeerd met de moeder (en niet met bijvoorbeeld de huisarts of de postbode)?
[Mogen vrouwen ook iets zeggen als het over vrouwen gaat? NRC]

Dit laatste spreekt me meer aan. Vanuit literair oogpunt valt nog te verdedigen dat het niet zou moeten uitmaken wie er over een bepaald onderwerp zou moeten schrijven, hoewel ik het een gemiste kans vind dat het juist in het huidig tijdsbestek van #metoo en genderongelijkheid toch weer alleen mannen zijn. Maar een thema als ‘De moeder de vrouw’ lijkt me wat oubollig of in ieder geval een redelijk uitgekauwd onderwerp.

Waarom inderdaad niet gekozen voor ‘De huisarts de vrouw’ of ‘De postbode de vrouw’? Vrouwen zijn zoveel meer dan moeders.

Vanochtend werd ik wel minimaal tien keer agressief naar de rechterrijbaan gedwongen door snelheidsovertredende vrouwen. Terwijl ik zelf ook tegen de maximum snelheid van 130 km aanzat die op dat traject was toegestaan. Een thema als ‘De wegmisbruikster de vrouw’ zou dus in mijn ogen ook helemaal niet misstaan.

‘s Avonds op het tv-journaal kwamen de schrijnende omstandigheden voorbij aan de grens tussen Mexico en de VS waar jonge kinderen gescheiden worden opgesloten van hun moeders. Een aantal vrouwen deed vervolgens erg hun best om dit inhumane beleid te verdedigen tegenover de pers. Zij kwamen niet echt over als moeders, eerder als meedogenloze ambtenaren met een ‘Befehl ist Befehl’-mentaliteit.

Ik moet de laatste tijd geregeld denken aan de opmerkingen van een docent aan de middelbare school die van mening was dat de mensheid veel beter af zou zijn wanneer vrouwen op alle posties in de maatschappijn beter vertegenwoordigd waren. Of zelfs de overhand zouden hebben.

Maar ik waag dat te betwijfelen. Volgens mij is het met vrouwen aan het roer gewoon meer van hetzelfde. De mensheid wordt er niet beter of slechter van.

~ ~ ~

TOEN OP 18 JUNI

Het zijn niet de resultaten die tellen – 18 juni 2015

Hypnotiserend – 18 juni 2014

Witbalans – 18 juni 2013

Vrede – 18 juni 2012

Eitje – 18 juni 2008

~ ~ ~

Iedere dag bloggen?

Ja, ik ben deze avond gaan hardlopen. Met m’n nieuwe draadloze headsetje op, dat inderdaad vandaag netjes bezorgd werd, heb ik kort na een fikse regenbui aan mijn verplichting voldaan. Zonder dat het als een ‘moetje’ aanvoelt overigens. Ik had er echt zin in.

Het bewijs kun je hier vinden. En sla de link meteen op onder je favorieten, want op deze plek ga ik er niet meer iedere dag over bloggen. Natuurlijk zal het onderwerp regelmatig terug komen maar hier op mijn site wil ik ook andere zaken de revue laten passeren voor de broodnodige afwisseling.

Of dat iedere dag gaat gebeuren is weer een andere vraag. Ik bedoel natuurlijk het iedere dag bloggen, niet joggen. Wie de moeite neemt om de linkjes te volgen die ik onder mijn blogposts plaats, zal gemerkt hebben dat een aantal jaar geleden rond deze tijd ik midden in een blogserie zat naar aanleiding van het boek Zen Habits door Leo Babauta.

Dat boek neemt je aan de hand wanneer je probeert een nieuwe gewoonte aan te leren. Via kleine hoofdstukjes die je dagelijks moet doornemen wordt je stapje voor stapje aan de hand meegenomen om je poging tot positieve verandering meer kans van slagen te geven. Eén van de grondregels is dat je jezelf moet beperken tot slechts één enkele nieuwe gewoonte per keer. Pas als deze opgenomen is in je dagelijkse routine kan je aan een volgende nieuwe gewoonte gaan denken.

Dus op deze wijze bekeken is het nog te vroeg om naast het dagelijks joggen ook weer te beginnen met dagelijks bloggen. Het zij me vergeven.

~ ~ ~

Toen op 17 juni

Het waren vijf hilarische jaren – 17 juni 2016

Weg met die idealen! – 17 juni 2015

Afwijking – 17 juni 2013

Wonder – 17 juni 2012

Boodschappenlijstje – Willem II – 17 juni 2011

~ ~ ~