Wat we (denken te) zien (en te horen, en te voelen, en te ruiken, en te denken) als we lezen

‘Waar denk je aan?’ is een vraag die me regelmatig gesteld wordt als ik weer eens voor me uit zit te staren. Ik moet het antwoord dan meestal schuldig blijven want het is eerder dat ik bewegende beelden voor me zie dan dat ik aan iets specifieks denk. Voor mijn geestesoog spelen zich hele scene’s af waarbij het mij niet gegeven is, net als in het echte leven, er enige richting aan te geven. Ik zie dingen gebeuren in plaats van dat ik dingen (be)denk. Of valt dit ook onder denken? En wat is dat eigenlijk, denken? Lees verder...

Dwaalwegen

Een roman stimuleert ons interpretatievermogen, maar stimuleert ook onze geest om te gaan dwalen.
[p.294, Wat we zien als we lezen, Peter Mendelsund]

Klopt.

Zo las ik gister:

“According to Chekhov,” Tamaru said, rising from his chair, “once a gun appears in a story, it has to be fired.”
“Meaning what?”
Tamaru stood facing Aomame directly. He was only an inch or two taller than she was. “Meaning, don’t bring unnecessary props into a story. If a pistol appears, it has to be fired at some point. Chekhov liked to write stories that did away with all useless ornamentation.”
Aomame straightened the sleeves of her dress and slung her bag over her shoulder. “And that wories you – if a pistol comes on the scene, it’s sure to be fired at some point.”
“In Chekhov’s view, yes.”
[p.407, 1q84, Haruki Murakami] Lees verder...

In de overgang

Als je een boek voor het eerst openslaat, ga je een transitieruimte binnen, Je bent niet in deze wereld, de wereld waarin je een boek vasthoudt (bijvoorbeeld, dit boek), nòch in die wereld (de metafysische ruimte waar de woorden naartoe wijzen). Deze polydimensionaliteit beschrijft tot op zekere hoogte het algemene leesgevoel – iemand bevindt zich op veel plekken tegelijk.
[p.61, Wat we zien als we lezen, Peter Mendelsund] Lees verder...

50books – jaar 2015 – vraag 28

On a sunny Monday in June, Mae stopped in front of the main door, standing below the logo etched into the glass above. Though the company was less than six years old, it’s name and logo – a circle surrounding a knitted grid, with a small ‘c’ in the center – were already among the best-known in the world. There were over ten thousand employees on this, the main campus, but the Circle had offices all over the globe, and was hiring hundreds of gifted young minds every week. It had been voted the world’s most admired company four years running.
[p.2, The Circle, Dave Eggers] Lees verder...