Zoals het klokje in de roman tikt…

Of het klopt weet ik niet, maar in mijn┬ábeleving ben ik pas echt stripverhalen gaan lezen gedurende de bezoekjes die we brachten aan de broer van mijn vader. Ik kwam daar graag, niet alleen om dat het een gezellig huishouden was maar ook omdat ze een grote verzameling Suske en Wiske hadden. Mee naar huis nemen mocht ik niet, maar blijven logeren om zo meer te kunnen lezen was geen probleem. Op een dag las ik De tuf-tuf-club waarin de Teletijdmachine zijn intrede deed. Wat een geweldige uitvinding! Hoe graag had ik er zelf eentje gehad om mijn eigen tripjes door de tijd te maken.┬áVan alle theoretische, natuurkundige en filosofische vraagstukken die zo’n avontuur met zich meebrengt had ik vanzelfsprekend geen flauw benul. Lees verder...

Lionel Asbo – Martin Amis

Bij elk boek waarin je begint te lezen heb je bepaalde verwachtingen. Ik tenminste wel. Het komt maar heel zelden voor dat ik me niet van te voren heb verdiept in auteur en/of (onderwerp van) het boek waar ik de komende dagen kostbare tijd in ga investeren. Dat wil niet zeggen dat het soms toch anders uitpakt dan ik verwacht had. Zo ook bij Lionel Asbo – State of England. Lees verder...