Peter Pellenaars

The art of walking

Kun je lopen verleren? Of anders geformuleerd, is het mogelijk dat je kwijt bent hoe je ook alweer je voet moet neerzetten om een fatsoenlijke stap te maken? Ik vraag dit omdat het mij namelijk niet meer lukt.

De afgelopen dagen is de pijn in mijn achillespees minder geworden (het herstel na de survivalrun op zondag ging bijna nog sneller dan na de midweekse training) maar ik blijf op dezelfde verkrampte manier lopen als toen ik van de pijn niet anders kon. In het beste geval kom ik in de buurt van wat een normale pas zou kunnen zijn ware het niet dat ik er toch elke keer een zwabberbeweging met m’n voet bij maak. Lees verder...

50books – jaar 2015 – vraag 34

Onderweg naar Minneapolis lees ik 1q84 van Haruki Murakami. Ik heb getwijfeld of ik Zen and the Art of Motorcycle Maintenance mee zou nemen, maar dat boek wil ik eigenlijk lezen in een langzaam tempo van elke dag een paar bladzijdes en er dan over bloggen. In het vliegtuig zou ik er waarschijnlijk meteen weer in verdiept raken en het in één ruk uitlezen. Iets wat ik nu niet wil doen. Lees verder...

#25books

Hallo lieve lezer! Fijn dat jij ook in het nieuwe jaar mijn site weer met een bezoekje vereert. Bij deze wens ik oprecht dat het een jaar mag worden nog mooier dan je jezelf gewenst hebt toen je afgelopen nacht om 12 uur de ogen heel even sloot en een kijkje nam in het nieuwe jaar. Zelf zie ik mijn bijdrage in het streven naar een liefde- en respectvolle omgang met alles wat leeft en bloeit. Daar kan ik mezelf nog heel wat in verbeteren en zal het ook niet nalaten om dat te doen. Verder wil ik proberen minder te klagen en te zeuren. Want om heel eerlijk te zijn, ik heb weinig reden om te klagen en te zeuren. In die zin ben ik een gezegend mens. Dus laat ik daar blij om zijn. Wat niet wil zeggen dat ik groot leed en persoonlijke drama’s bij anderen bagatelliseer. Integendeel. Door mijzelf wat bescheidener op te stellen hoop ik dat de aandacht gaat naar diegenen die echt reden tot klagen hebben (en het vaak niet doen). Dan gaat misschien tevens de hulp hun kant op. Lees verder...

Vluchten kan niet meer

Gisteravond had ik blijkbaar de koelkast niet handig ingeruimd na het eten want deze ochtend viel er een bakje uit wat ik nog maar net kon opvangen. Er zat een stuk sparerib in wat overgebleven was van het avondeten. Met een dubbel gevoel zette ik het bakje weer terug. Ja, ik had het tijdig weten te vangen voordat het op de grond zou zijn gevallen. Nee, ik zou het hoogstwaarschijnlijk niet meer opeten. Tussen gisteravond en vanmorgen zat namelijk weer een stuk tekst van Jonathan Safran Foer wat ik gelezen had. De titel was ‘Slices of Paradise / Pieces of Shit’, en vormt het zesde hoofdstuk in Eating Animals. Lees verder...

Norwegian Wood – the movie

All we can do is watch that movie through to the end and learn something from it, but what we learn will be no help in facing the next disappointing movie that comes without warning…

OK, toegegeven. Misschien iets te zwaar aangezet, maar om nou te zeggen dat ik de film ‘Norwegian Wood’ echt goed vond. Nee. Een heleboel wel. Zoals. De jaren ’60 muziek. De dito kledij. Langdurige close-ups van de hoofdpersonen. Afgewisseld door overweldigende natuurbeelden. Dat alles prachtig belicht.
Hoe zeggen ze dat? Een cinematografisch hoogstandje. Maar voor mijn gevoel zonder bezieling. Het bleef aan de oppervlakte. Lees verder...

Norwegian Wood – Haruki Murakami

Norwegian Wood is mijn eerste kennismaking geweest met Haruki Murakami. Ergens heb ik al gelezen dat dit boek niet helemaal typerend is voor zijn schrijfstijl, maar dat heeft me niet belet al weer een volgend boek (after the quake) van hem te bestellen. Mocht het tegenvallen, wat ik me eigenlijk niet kan voorstellen, dan lees ik gewoon Norwegian Wood nog een keer. Of ik bestel een ander boek van hem (keuze genoeg). Want het lijkt me stug dat iemand die een boek als Norwegian Wood geschreven heeft, niet in staat zou zijn een ander, even goed, boek te schrijven. Lees verder...

Aan de oevers van de tijd

Eerder deze week stuitte ik op de volgende passage:

“I lay there for a long time, letting my mind wander from one memory to another.
For some strange reason, lying in this room seemed to bring back old memories that I had rarely if ever recalled before. Some of them were pleasant, but others carried a trace of sadness.”
[p.135 Norwegian Wood, Haruki Murakami] Lees verder...