Peter Pellenaars

Mensen

Niet dat jullie nu denken dat Mao’s massamoord over mussen gaat. Het gaat wel degelijk over mensen. Chinezen. Met name diegenen die tijdens de zogenaamde ‘Grote Sprong Voorwaarts’ (de inhaalslag op instigatie van partijleider Mao Zedong ingezet om van China een wereldmacht te maken) in de periode van 1958-1962 voortijdig kwamen te overlijden. Zo’n 45 miljoen volgens de laatste schattingen. Lees verder...

Mus

In het dorp waar ik opgroeide hadden de meesten van ons bijnamen. Vaak waren het subtiele veranderingen van iemands voor- of achternaam. Nog vaker had het te maken met een (on)opvallende fysieke eigenaardigheid, die door ons voor het juiste effect prominent uitvergroot werd. Maar in een enkel geval stond de bijnaam helemaal op zichzelf en was het niet geheel duidelijk hoe iemand er aan gekomen was. Lees verder...

City of Life and Death

Afgelopen weekend nam ik eindelijk de tijd om de opgenomen film City of Life and Death te kijken. Ik was er na afloop redelijk kapot van. Over het onderwerp van de film, het bloedbad in Nanjing gedurende de wintermaanden van 1937 door de Japanners, was ik na mijn bezoek aan deze Chinese voormalige hoofdstad inmiddels goed op de hoogte. Het lezen van enkele boeken, vele internet-artikelen en het zien van de John Rabe dagboekverfilming hadden me mentaal voorbereid op de gruwelen die ik ongetwijfeld zou gaan zien. Toch greep het me meer naar de keel dan ik verwacht had. Of misschien anders dan ik verwacht. Maar ik kon het niet precies duiden. Lees verder...

The Fat Years – Chan Koonchung

Begin 1989 werkte ik als logistiek medewerker voor Philips. Dat kan ik me nog goed herinneren. Later dat jaar zou ik Geschiedenis gaan studeren aan de Universiteit van Utrecht. Ik had namelijk de knoop doorgehakt en besloten een vast dienstverband op te zeggen dat in 1986 begonnen was. Wat ik me ook goed herinner.
Die eerste dag waarop ik samen met een twee andere nieuwe collega’s onder de hoede werd genomen door oude rotten in het logistieke vak staat me nog steeds bij. Al na een halve dag zaten we uitgeput door wat we nu ‘Information Overload’ zouden noemen, elkaar aan te kijken in de kantine boven onze gesmeerde boterhammen. Het was pas maandag. Nog in dezelfde week werden we elk toegedeeld aan een andere afdeling. Maar we bleven elkaar trouw in de middagpauze opzoeken. Lees verder...