Peter Pellenaars

Broederliefde

Soms lees ik een boek waarin vanalles voorbij komt maar waar één scene blijft napruttelen in mijn hoofd en dat al het andere geleidelijk naar de achtergrond brengt. Vaak hoeft dat niet eens een onderwerp te zijn dat de schrijver nadrukkelijk in zijn roman heeft verwerkt. Het kan een schijnbaar1 willekeurige passage zijn waar de meeste lezers overheen lezen maar die bij mij iets in werking zet zonder dat ik het zelf meteen in de gaten heb. Terwijl ik nietsvermoedend doorlees en probeer te achterhalen hoe het verhaal in elkaar steekt is er tegelijkertijd een proces in gang gezet dat achteraf bezien voor mijn beeldvorming het belangrijkste blijkt te zijn. Zo las ik ooit een toekomstverhaal over 3D printing maar raakte ik vooral gefascineerd hoe een van de personages hierover verslag deed op haar website waardoor mijn enthousiasme voor het bloggen verder werd aangewakkerd. Wellicht zal iedere lezer iets dergelijks herkennen. Lees verder...


  1. Maar pas op! Je kunt ze nooit vertrouwen, die schrijvers. 

Mindfuck in de donkere kamer van de Noor

Prologen staan vaak buiten de structuur van de roman, of horen dat in ieder geval te staan, anders hadden ze immers gewoon hoofdstuk 1 moeten heten.
[p.13, Schrijven is schrappen, Hans Hogenkamp]

De proloog van Alles hiervoor, een fascinerende debuutroman door Andreé Platteel vond ik ijzersterk. Het is mysterieus, de spanning wordt al flink opgebouwd en het taalgebruik is van een poëtische schoonheid. Wie is die persoon ‘de Noor’ waarvoor de ik-persoon (Jonathan) helemaal naar Moddergat afreist, en de die we later leren kennen als iemand die een overweldigende invloed op Jonathan zal hebben? De laatste alinea eindigt ook nog eens met een cliffhanger van jewelste. Ik kon niet wachten om meteen verder te lezen en had spijt als haren op mijn hoofd dat ik er in begonnen was bij het ontbijt voordat ik naar mijn werk moest. Lees verder...

Einde bijtelling dreigt

Hoe of waar ik er tegenaan gelopen ben weet ik niet meer, maar sinds ik Vox ontdekt heb ga ik er bijna dagelijks wel een kijkje nemen. Ondanks dat de artikelen veelal over zaken gaan die zich in de VS afspelen (of waarin de VS een rol van betekenis speelt), is er ook genoeg te lezen voor mensen die misschien wat minder VS-gericht zijn. Vooral de manier waarop het nieuws gepresenteerd wordt (door veel gebruik te maken van overzichtelijke kaarten, tabellen of grafieken) spreekt mij erg aan. Ik heb al enkele keren tevreden geconstateerd dat ik eindelijk een bepaald onderwerp beter begreep door de manier waarop Vox het in kaart bracht. Voorbeeld? Zie 40 maps that explain the internet. Lees verder...