Peter Pellenaars

De beste wensen voor 2018

Nog een paar uurtjes en dan zit 2017 er alweer op. Het jaar is voorbij gevlogen. Zeker de eerste helft die geheel in het teken stond van de verbouwing en verhuizing hebben we als in een rollercoaster beleefd. Geen moment van rust zo leek het. Dat kwam pas midden in de zomer toen we enkele weken vakantie hadden.

Niet dat we stil zaten. Wel dat we ‘officieel’ de verbouwing als afgerond beschouwden. Vanuit mentaal oogpunt een verstandige beslissing. Nu was ineens de grote klus achter de rug en hadden we alleen nog een redelijk lange to-do lijst, maar die hadden we altijd al gehad. Het gaf ons wat lucht, want de tijd sinds we het huis een jaar eerder te koop hadden zien staan tot aan de zomer van 2017 was ons niet in de koude kleren gaan zitten.

En zo kwam er in de tweede helft van het jaar toch weer wat ruimte voor andere zaken, zoals (in mijn geval) sporten en lezen. Iets wat ik best wel gemist had. Jammer alleen dat ik al snel een blessure opliep die me de rest van het jaar parten bleef spelen. Met het lezen had ik er minder last van waardoor ik na een aarzelend begin toch enkele uitgelezen boeken op mijn leeslijst heb kunnen zetten. Eens zien of ik dat volgend jaar kan vasthouden en uitbouwen.

Al met al kan ik terugkijken op een uitermate geslaagd jaar. Natuurlijk ging er hier en daar heus wel iets mis, maar over de gehele linie bekeken weegt het niet op tegen alles wat goed ging. Zo zag ik in mijn slechtste dromen tijdens de verbouwing het gehele huis ineen storten vanwege een verkeerde constructie van het nieuwe dak. We zitten nu in ons droomhuis en bovendien ook nog eens op een fantastische plek waar we ons vanaf de eerste dag helemaal thuis voelen. Als het aan ons ligt gaan we hier nooit meer weg.

Maar tegelijkertijd beseffen we ons dat 2017 niet voor iedereen gebracht heeft wat men ervan gehoopt had. In die zin zijn we erg dankbaar voor het geluk en de voorspoed die ons ten deel is gevallen. Daarom wensen we bij deze voor iedereen opnieuw het allerbeste voor 2018 en dat het in allerlei opzichten beter zal zijn dan 2017.

PS. Doe vannacht voorzichtig met vuurwerk. De wind kan een lelijke spelbreker zijn.

~ ~ ~

TOEN OP 31 DECEMBER

De 75-jarige vrouw die over de schutting klom (en niet verdween) – 31 december 2016

Een sterk verhaal met mijn moeder in de hoofdrol. Heb ik dat survivalgedoe toch niet van een vreemde.

Het bleef nog lang rustig – 31 december 2015

Ik maakte me voor niets zorgen om het welzijn van mijn ouders.

Tot volgend jaar! – 31 december 2014

Wij zijn er even niet meer voor de rest van dit jaar

Ik zie sterretjes – 31 december 2013

Einde – 31 december 2012

Gelukkig Nieuwjaar – 31 december 2011

Oud en Nieuw – 31 december 2010

~ ~ ~

PETEPEL gaat commercieel

We zijn dan wel groter gaan wonen, maar dat betekent niet automatisch dat ik meer ruimte voor mijn boekverzameling heb. Eerder het omgekeerde. Mijn studeerkamer heeft minder kastruimte en verder zijn de plekken ofwel niet echt handig (de zolder van het huis) of niet geschikt (de zolder van de schuur). Er zit dus niets anders op dan afscheid te nemen van een gedeelte van mijn boeken. Met pijn in het hart, dat wel.

De vraag is nu wat de beste manier is om de boeken elders onder te brengen. Bij het oud papier zetten is me wat te gortig. Om ze bij de kringloop in te leveren zie ik ook niet meteen zitten. Ik heb het idee dat ze dan waarschijnlijk niet bij echte boekliefhebbers terechtkomen. Een beter alternatief is om ermee op een boekenmarkt of rommelmarkt te gaan staan. Laat ik daar echter een bloedhekel aan hebben. Dan nog liever digitaal via Marktplaats.

Alleen vind ik Marktplaats een verschrikkelijke site. Een aantal keer hebben wij er spullen aangeboden en hoewel het meeste uiteindelijk verkocht is, waren sommige contacten met potentiële kopers ronduit vervelend te noemen. Eerst blijven doorvragen over allerlei details, dan een tijd niets meer laten horen, om dan na een aantal herinneringen alsnog een afspraak te maken en het dan uiteindelijk toch niet komen opdagen. Daar heb ik geen zin meer in. Ook denk ik dat boeken niet echt goed verkopen op Marktplaats.

Waar dan wel? Vandaag heb ik de knoop doorgehakt en heb besloten om het eens te proberen via bol.com. Via mijn koopaccount heb ik nu een verkoopaccount aangemaakt. Dat ging erg gemakkelijk. Vervolgens heb ik als test twee boeken te koop gezet. Ook dat was zo gedaan. De komende weken ga ik in mijn vrije uurtjes wat meer titels toevoegen. Of het gaat werken weet ik natuurlijk niet, maar nuchter beschouwd zouden er voldoende kopers langs moeten komen op deze site. Of ze mijn boeken weten te vinden is weer iets anders. Laat staan of ze tot koop zullen overgaan.

Omdat ik toch bezig was heb ik meteen een account aangemaakt op het partnerprogramma. Daarmee kan ik ‘sponsored links’ naar bol.com op mijn site zetten (zie bijvoorbeeld onder aan deze blogpost). Klikt een bezoeker daar dan op en leidt dit daadwerkelijk tot een aankoop, dan krijg ik daar een klein percentage van. Ik heb geen enkele illusie dat ik hier rijk van ga worden. De enige reden is dat ik het als een soort van compensatie zie voor de bijdrage die ik aan bol.com dien te betalen bij elke verkoop van een boek uit mijn eigen assortiment via hun site. Of het allemaal de moeite waard is laat ik jullie over een jaartje weten.

~ ~ ~

[Update 3 februari 2018] Het experiment is voorbij. Welgeteld één boek heb ik tot nu toe weten te verkopen. En ik heb het idee dat er met alle aftrek van commissie naar bol.com ook niet echt veel overblijft. Dan maar gewoon op de ouderwetse manier via deze site proberen te verkopen of naar de kringloop brengen. Neem een kijkje in mijn boekenkast of er misschien iets voor jou tussen zit.

~ ~ ~

Toen op 29 december

Mijn geluksmomentjes –  29 december 2015

Dat ik het iedere dag bloggen heb opgegeven wil niet zeggen dat ik helemaal ben gestopt. Over 2015 het respectable aantal van 238 nieuwe blogposts. Een gemiddelde van bijna 5 blogposts per week. Niet slecht al zeg ik het zelf.

Met de pen in de hand – 29 december 2014

Naar aanleiding van een eerder blogpost ditmaal eens een boek ter hand genomen met in de andere een pen. Wat me opviel waren de vele typefouten.

Mijn Moment 2013 – 29 december 2013

Ik mocht dit jaar meedoen aan #mijnmoment. Om mijn bijdrage te lezen dien je door te klikken naar de site van Punkmedia (aka Henk-Jan Winkeldermaat).

Dik – 29 december 2012

Al lezend in Makers van Cory Doctorow moest ik aan een voorval denken van jaren geleden en hoe ik dat nooit goed een plaats heb weten te geven.

Persoonlijk – 29 december 2011

Het verhaal van de krantenbezorgers gaat nog steeds door. En opnieuw een andere wending. Wat is hier toch aan de hand, en waar gaat het naar toe?

OK, geen echte kok, maar schuilt er dan wel een echte vader in mij? – 29 december 2008

Ietje (Wie? Ietje Heybroek! Oh, die…) had een (voor mij) intrigerende vraag: “Hoe stel ik mijn hart open voor deze vreemde kinderen?” Het ging hier over stiefouders en stiefgrootouders. En beide ben ik.

~ ~ ~

Voorspoed

Het begon met mijn nieuwe brillenglazen. Pas toen ik ze besteld, ontvangen en betaald had kwam ik erachter dat mijn verzekering alleen een vergoeding uitkeert indien ik naar de bij hun aangesloten opticien was gegaan. Niet veel later reed Inge met haar auto tegen een andere auto aan waarbij gelukkig de schade alleen materieel was. Wel spijtig dat we net onze all-risk hadden opgezegd.

Een volgende teleurstelling was de vochtschade die we ontdekten bij een hoop spullen die we tijdelijk op de zolderschuur hadden opgeslagen. Ook sommige delen van de schuur zelf vertoonden tekenen van lichte lekkage. Dat betekent dat we eerder dan gepland een begin moeten maken met het verder laten afbouwen van de schuur. Iets wat we gezien de uitgaven van dit jaar die we al gemaakt hadden liever naar eind volgend jaar hadden uitgesteld.

Toen stond plots in het kastje onder de wasbak in de keuken een laagje water. Ook in het stopcontact zonder dat dit voor kortsluiting had gezorgd. De stop was er tijdig uitgeknald. De monteur van de kraan die kwam kijken gaf aan dat het niet aan de kraan zelf lag, maar aan hoe de loodgieter alle verschillende leidingen op elkaar had aangesloten. Erg kundig, dat moest gezegd worden. Alleen had er wat hoogteverschil tussen twee aansluitingen moeten zitten om overloop te voorkomen. Dat kon hij niet verhelpen, dus de voorrijdkosten waren we kwijt zonder dat we iets opgeschoten waren.

Vanmiddag leek het of ook de nieuwe wasmachine het ging begeven. Maar het bleef bij veel kabaal tijdens het centrifugeren. Een tweede keer ging alles weer op de vertrouwde manier. Misschien dat de spreuk in het gelukskoekje dat ik met tweede kerstdag in mijn dessert tegenkwam eindelijk begint te werken. Jammer alleen dat het van korte duur zal zijn:

Dit jaar zal u veel voorspoed brengen.

~ ~ ~

Toen op 28 december

Opruimgeluk – 28 december 2016

Ook ik ben besmet geraakt met het opruimvirus. Mijn studeerkamer ga ik als eerste onder handen nemen.

50booksboomerang – 28 december 2015

Ik gaf het stokje aan het eind van 2014 door aan DrsPee om iedere week een nieuwe #50books vraag te posten. Aan het eind van dit jaar neem ik het stokje weer over.

Vuurwerk – 28 december 2013

Het jaarlijks terugkerende geknal is weer begonnen. Hopelijk blijven de ongelukken beperkt.

Park – 28 december 2012

Een wandeling bij daglicht door het parkje bij ons om de hoek deed me een hoop nieuwe dingen ontdekken die ik anders nooit zag wanneer ik ‘s avonds ging hardlopen.

Fictie – 28 december 2011

Een nieuwe wending aan het krantenbezorgers verhaal van een dag eerder dat nogal wat wenkbrauwen omhoog deed kruipen.

~ ~ ~

Onverslaanbare strategie

Bij mijn ouders thuis speelden we vaak tijdens de kerstvakantie allerlei bordspellen. Natuurlijk was Mens Erger Je Niet een jaarlijks terugkerende favoriet, maar ook Stratego stond hoog op het lijstje. Een nadeel was alleen dat je het slechts met twee personen kunt spelen. Dus minder geschikt als we met z’n vieren iets wilden doen. Uiteindelijk kwam dan altijd de sjoelbak tevoorschijn.

Tot nu toe hebben we geen sjoelbak in huis, en gelukkig hebben de kleinkinderen er ook nog nooit naar gevraagd. Misschien iets voor later. Waar ze de laatste tijd wel regelmatig naar vragen is Stratego. Dat hebben we wel, het probleem is alleen dat we niet weten waar het spel is opgeslagen. Op de zolderschuur of op zolder in huis? Of toch in de externe opslag die we binnenkort eens moeten gaan leeghalen?

Gister werd er opnieuw naar gevraagd. Tweede kerstdag werd bij ons gevierd en het was tijd voor een spelletje. We hadden van alles klaargezet, maar geen Stratego. Ik vertelde het tegen Inge die toen alsof het de normaalste zaak was verkondigde dat ze dit bordspel eerder deze week had zien staan op zolder. Ze had het nog niet gezegd of Noah en Milan stonden al onder aan de vlisotrap te wachten. Samen met Inge klauterden ze naar boven, op zoek naar het spel.

Het duurde niet lang voordat er een overwinningskreet weerklonk. Triomfantelijk liepen ze met de doos opgeheven boven hun hoofd de woonkamer binnen. Gevonden!

Bij het controleren of de inhoud van de doos compleet was viel er uit het boekje met de spelregels ook een velletje ruitjespapier. Er stond een opstelling uitgewerkt met daaronder in blokletters:

ONVERSLAANBARE
STRATEGIE
VAN
MAARSCHALK
PETER
PELLENAARS

Het was mijn eigen handschrift uit lang vervlogen tijden. En een opstelling waarmee ik menig tegenstander had verslagen. Ongeacht hoe goed iemand was, wanneer ik de stukken volgens de tekening op het bord positioneerde dan kon ik gewoonweg niet verliezen. Ik had de code gekraakt.

Dit alles deelde ik hen op samenzweerderige toon mee. Mijn kleinkinderen luisterden ademloos en vroegen of ze dit geheime wapen mochten inzetten tegen Tristan, die gewend is elke spelletje te (willen) winnen. Vanzelfsprekend gaf ik toestemming.

Niet veel later kreeg ik te horen dat mijn onverslaanbare strategie toch iets minder onverslaanbaar was dan gedacht.

~ ~ ~

Toen op 27 december

50books – jaar 2015 – vraag 49 – 27 december 2015

Wat is jouw top-3 van mooiste boeken uit 2015?

Derde kerstdag – 27 december 2014

Napraten over een gezellige tweede kerstdag.

Alle 60 goed – 27 december 2013

Ruud vroeg om een lijstje. Je favoriete 10 muziekalbums aller tijden. Nou die kan hij krijgen. En niet een keer, maar wel zes keer!

Terug – 27 december 2012

Beleven we hier de come-back van De Man Van Hout?

Fijne feestdagen – 27 december 2017

Nee is Nee! Zelfs met de feestdagen.

~ ~ ~

Een nieuwe Game of Thrones

Met eerste kerstdag hadden we geen plannen. En geen verplichtingen. Alle tijd voor lezen en tv kijken. Eindelijk tijd voor Game of Thrones. De boeken heb ik weer teruggevonden en ondanks alle goede voornemens van ruim een jaar geleden ben ik pas gevorderd tot deel 3 – A Storm of Swords. Met de dvd’s zijn we een stuk verder. Op kerstavond hadden we al een begin gemaakt en gister zijn we vrolijk verder gegaan met seizoen 7.

Het was aangenaam verpozen. Maarrr… aan het eind van de avond, toen we tijdens de aftiteling bij zaten te komen van de laatste ontwikkelingen begon het al een beetje te knagen. Waar zat ‘m dat in?

Vooropgesteld, het was fantastische televisie. De vele intriges, onverwachte plotwendingen en groots opgezette veldslagen hielden ons van de eerste tot de laatste minuut in spanning. Omdat het ditmaal slechts zeven afleveringen betrof was het helaas ook weer heel snel voorbij. Als bij een rollercoaster in een pretpark waar je ook langer in de rij staat dan dat de daadwerkelijke attractie duurt.

Was het hoge tempo de reden dat het me uiteindelijk wat tegenviel? Veel kijkers hadden bijvoorbeeld kritiek op hoe de hoofdrolspelers plots in staat waren grote afstanden te overbruggen in onrealistisch korte tijd. Dat viel in vergelijking met de voorgaande seizoenen zeker op.

Het speelde wel mee, denk ik. De charme van de eerste seizoenen, en zeker bij de boeken is dat sommige verhaallijnen alle tijd krijgen om uitgewerkt te worden. Dat was nu wel anders. Ergens heb ik gelezen dat een groot deel van het beschikbare budget is opgegaan aan de special effects, die inderdaad geweldig zijn. Jammer genoeg was de consequentie dat er daarom minder geld en ruimte overbleef waardoor er veel meer in veel minder afleveringen gepropt moest worden. Hierdoor leek het eerder alsof je naar een ordinaire actiefilm zat te kijken.

Toch was dit niet wat mij het meeste parten speelde. Vanochtend las ik in een recensie op Vulture een uitleg die in mijn ogen veel meer de kern raakt:

[…] even the most loyal and affectionate viewers seem aware that something basic has changed and might never change back, and that it has everything to do with the fact that George R.R. Martin, who keeps swearing he’ll finish the books at some point, is not the show’s guiding light anymore.
[Game of Thrones Is Not What It Once Was, Matt Zoller Seitz]

Ik kan het alleen maar onderschrijven.

Doordat de producenten van de tv-serie het stokje van George R.R. Martin hebben overgenomen ben ik nu in hùn versie van GoT terecht gekomen. Die ervaar ik anders dan het universum dat Martin heeft geschapen. Hoe kan het ook anders.

Natuurlijk kun je vanuit de personages en de verhaallijnen verder schrijven om er zo een vervolg aan te geven. Iedereen heeft wel een bepaald idee of verwachting hoe het zou kunnen aflopen met de strijd in Westeros en het oprukkende zombieleger uit het Noorden. Met een flinke dosis fantasie kom je een heel eind.

Wat echter veel moeilijker is, of misschien zelfs wel onmogelijk, is om de wereld van GoT zoals George R.R. Martin die in zijn hoofd heeft opgebouwd te reproduceren. De sfeer die zijn boeken ademen, zijn humor, de op z’n tijd geweldige dialogen, de aandacht voor detail die hij heeft, dat alles valt misschien nog wel te copiëeren. Maar al deze individuele elementen opgeteld zullen één belangrijk aspect missen, en dat is de oorspronkelijke bedenker zelf.

Bij elke kunstzinnige creatie is een deel onlosmakelijk verbonden met de maker. Je kunt misschien de Nachtwacht naschilderen, maar stel voor dat je een halve Nachtwacht had gehad, wie zou dan in staat zijn om dit schilderij af te maken precies zoals Rembrandt dat voor ogen had gehad? Neem het personage Cersei. Alleen George R.R. Martin heeft een volledig beeld van haar karakter. Wij kunnen slechts interpreteren op basis van wat we over haar gelezen hebben hoe zij in elkaar zit. Maar zeker weten doen we dit nooit omdat we waarschijnlijk essentiële informatie missen die Martin wel heeft.

In die lijn geredeneerd is de tv-serie GoT vanaf het moment dat men verder ging (zonder hulp van Martin) waar de boeken (voorlopig) stopten een wezenlijk andere GoT is geworden die losstaat van wat George R.R. Martin voor ogen had. Dat staat los van het feit dat mocht Martin ooit nog met een eigen vervolg komen, de tv-serie in een vergelijking er beter of slechter uitkomt. Het zijn twee aparte entiteiten die alleen in naam hetzelfde zijn.

Vooralsnog kijk ik met evenveel spanning uit naar het laatste seizoen van de tv-serie als naar de beloofde twee boekdelen die Martin ons al verschillende malen heeft toegezegd. Ze kunnen mij allebei ieder op hun eigen manier bekoren.

~ ~ ~

Toen op 26 december

Mijn Moment 2014 – 26 december 2014

In het jaar 2013 kreeg ik een uitnodiging voor #mijnmoment. Dit jaar niet. Maar toch had ik mijn moment in 2014.

Blogplannen – 26 december 2013

(Bijna) een nieuw jaar. Dus tijd om mijn blogplannen te ontvouwen die ik voor ogen heb. Lees ze aandachtig door en vergeet ze meteen weer, want hé! je kent me ondertussen goed genoeg om te weten dat er weinig van terecht zal komen.

Wennen – 26 december 2012

Sinds tijden blog ik weer. Maar het blijft zoeken naar mijn stem.

Passende straf – 26 december 2011

Een zoveelste nachtmerrie. Ditmaal naar aanleiding van 1984. Dat boek vraagt erom.

Kerstmis – 26 december 2010

Gezellig! Het jaarlijks terugkerende ritueel om met de hele familie samen kerstmis te vieren. Ik kijk er elk jaar weer naar uit.

~ ~ ~

Eerste kerst

Ik zit hier heel alleen kerstfeest te vieren. Iedereen in huis (Inge en de poezen) is in diepe slaap verzonken. Voorlopig laat ik dat zo, het is nog erg vroeg tenslotte.

Buiten is het donker. De straatlantaarn werpt een flauw schijnsel over de straat die er verlaten bij ligt. Aan de overkant weet ik water maar zien doe ik het niet. Heel af en toe hoor ik een schrille kreet van een vogel die er de nacht doorbrengt. Misschien een meerkoet, of een aalscholver. Veel verschillende soorten huizen hier. Niet dat ik ze allemaal uit elkaar kan houden.

Straks, als de duisternis verdrongen wordt door daglicht zal ik heel in de verte de Eusebiuskerk in hartje Arnhem kunnen ontwaren. Mits het niet al te mistig wordt. Geen sneeuw in ieder geval. Die heb ik gemist omdat ik in Cluj zat rond die tijd. Ergens wel jammer.

Naast de stoel waarin ik zit staat een tafeltje met daarop een kop koffie en een stapeltje leesvoer. Iets wat ik prefereer boven een ongelimiteerd vreetfestijn tijdens deze dagen. Omdat het kan, wordt gezegd. En waarom het dus niet hoeft, vul ik in gedachten aan.

Het is de eerste kerst in ons nieuwe huis terwijl het tegelijkertijd voelt alsof we hier al jaren wonen. Zelden heb ik zoveel rust gevoeld als op deze plek. Me zo thuis gevoeld. Is het de (betrekkelijke) afstand tot alles en iedereen? Dat je een heel eind weg kunt kijken zonder dat je uitzicht geblokkeerd wordt door andere huizen of flatgebouwen? Wie zal het zeggen?

Een van de poezen is ontwaakt en komt bij me op schoot liggen om daar verder te dommelen. Ik pak het bovenste boek van de stapel, sla het open waar ik gisteravond gebleven ben en begin te lezen. Opnieuw laat een vogel van zich horen. De poes spitst haar oren maar aan mij gaat het voorbij, verdiept als ik ben in een fictieve wereld waar de op handen zijnde winter wel gepaard gaat met lichte sneeuwval.

Bij deze wens ik iedereen fijne kerstdagen.

~ ~ ~

Toen op 25 december

Eerste kerstdag – 25 december 2016

Zij zit daar heel alleen kerstfeest te vieren.

De voorlezer – 25 december 2014

Wat is lezen? En is voorlezen iets anders dan gewoon (in stilte) lezen? Een nieuw vervolg in mijn zoektocht naar het begrijpen van lezen.

Jouw moment – 25 december 2013

Ik wil mijn moment graag delen met een bijzonder persoon die zo ook de kans krijgt haar moment te delen.

Gevaar – 25 december 2012

Over ‘De zwarte kant van sociale media’.

Making the Difference – 7 – 25 december 2011

Een poging om mijn drang tot regelmatig bloggen wat beter te begrijpen. Zou het misschien gekoppeld kunnen worden aan principe 6 – I give and take / The fairness-principle in negotiation, selling and in life?

~ ~ ~

Feest onder ouderlijk toezicht

Zomaar van die herinneringen die plots opkomen wanneer je een boek leest. In dit geval moest ik denken aan een verjaardagsfeest bij een klasgenoot tijdens mijn middelbare schooltijd. Dat kwam vanwege De tolk van Java door Alfred Birney. Daarin zoekt een Indische jongeman rond 1950 zijn correspondentievriendin op in Helmond of all places. Haar ouders hebben er een schoenwinkel in de Heistraat.

Ook de ouders van mijn klasgenoot hadden een schoenwinkel in de Heistraat. Op de uitnodiging stond dat het een Amerikaanse fuif zou gaan worden dus we werden geacht allemaal iets te eten of drinken mee te nemen. Ik wist niets beters te verzinnen dan een fles wijn thuis uit de drankvoorraad te pikken. Het bleek bij toeval een nogal dure en goede keus te zijn zo kreeg ik veel later te horen, maar dat terzijde.

Vooraf deden de wildste verhalen de ronde over het feest. Het klasgenootje had een aantal vriendinnen die op z’n zachts gezegd nogal losbandig waren. Ze speelden allen hockey en waren nogal makkelijk in de omgang, althans volgens enkele vage kennissen die lid waren van dezelfde hockeyclub. Een klasgenootje waar ik toendertijd een oogje op had zou ook van de partij zijn, dus ik had al met al hoge verwachtingen van de avond.

Groot was mijn teleurstelling toen we de huiskamer boven de winkel betraden. Als een stel kampbewaarders zat de familie van de jarige job in een hoek aan tafel zonder hun plaats ook maar voor een minuut te verlaten. Al het andere meubilair was tijdelijk verwijderd of aan de kant geschoven zodat er voldoende ruimte was om te dansen. Verder stonden er alleen nog wat hoge tafeltjes waarop we onze drankjes en hapjes konden zetten. De lichten waren zelfs gedempt om een intieme sfeer te creëeren, maar de stemming kwam er nooit echt in zolang we gadegeslagen werden door het groepje stilzwijgende volwassenen die iedere beweging van ons nauwlettend in de gaten hield.

Veel eerder dan gedacht verlieten de eerste klasgenoten vroeg in de avond het feestje. Ook ikzelf bood algauw excuses aan dat ik de volgende dag ‘s ochtends moest voetballen en en mijn nachtrust nodig had. Eenmaal buiten vertrok ik linea recta richting binnenstad van Helmond en zocht een aantal vrienden op om alsnog flink te gaan feesten. Hoe dat afgelopen is staat me verder niets meer van bij.

Voor een Helmondse schoenmakersdochter, een Indische voormalige oorlogstolk en hun zoon bestaat er geen heden. Alleen een belast verleden. De zoon achtervolgt zijn ouders met vragen over de oorlog in Nederlands-Indië die doorwoedt in het gezin. Hun verhalen zijn spannend, hilarisch, gruwelijk, niet te bevatten, rauw, maar niet zonder humor.

De tolk van Java
Alfred Birney
Uitgever De Geus
ISBN 9789044538502

~ ~ ~

Toen op 23 december

Wintertijd – 23 december 2015

De winter is aangebroken. Gelukkig niet qua winterse omstandigheden zodat ik lekker kan blijven doortrainen buiten. Binnen daarentegen is de winter in aantocht via Game of Thrones waar wij nu eindelijk ook aan begonnen zijn.

Wat weet ik over lezen? – 23 december 2014

Lezen als een vorm van ontsnapping. Of hoort daar een vraagteken achter?

Uitdaging – 23 december 2013

Tegen beter weten in ga ik de uitdaging aan mijn bloglayout voor een langere periode niet te veranderen.

Uitdaging – 23 december 2012

Aan het begin van 2012 heb ik mezelf een doel gesteld voor het aantal boeken dat ik wilde lezen. Nu is het tijd de balans op te maken.

Iedere dag bloglezen – 23 december 2011

Iedere dag bloggen is waar we het momenteel veel over hebben, maar het lezen van de blogs bij anderen, steken we daar wel voldoende tijd en energie in?

~ ~ ~

Geef niet toe aan de verleiding

Vandaag zat de dvd-box van Game of Thrones bij de post. Eindelijk is nu ook seizoen 7 voor ons beschikbaar. We hadden de serie als hardcore fans natuurlijk al veel eerder kunnen downloaden of met een tijdelijk abonnement op HBO kunnen kijken, maar omdat we ooit met dvd’s begonnen zijn gaan we daar nu netjes mee door. En als ik het goed begrijp dan volgt er hierna nog een laatste seizoen en dan is het over voor wat betreft de tv-serie.

Ik ben op een gegeven moment ook de boeken van George R.R. Martin gaan lezen, maar daarmee lig ik hopeloos achter. Door (de voorbereidingen voor) de verhuizing had ik er steeds minder tijd voor en toen we eenmaal een klein beetje gesetteld waren zaten veel van mijn boeken nog steeds in dozen verpakt. Onlangs heb ik ze gevonden en staan ze weer in de boekenkast op mijn kamer. Misschien dat ik er binnenkort weer in verder ga.

Toen Inge de dvd-box zag liggen was ik even bang dat ze al meteen deze avond de eerste aflevering wilde afspelen. Haar kennende zou het daar niet bij blijven. Toen ze het tussen neus en lippen opperde hield ik echter de boot af. Hoeveel zin ik ook heb om nu zelf te ervaren hoe het verder gaat, mijn hoofd staat er nog niet naar. Onlangs heb ik op het werk een andere functie gekregen en in die overgang gaat veel tijd zitten. Dit gecombineerd met een directe collega die ons gaat verlaten en een nieuwe manager die ingewerkt moet worden maakt dat ik het momenteel wat drukker heb dan normaal.

Wat mij betreft houden we dus de spanning erin totdat de kerstvakantie is aangebroken. Dan vind ik het prima om een aantal afleveringen achter elkaar te kijken. Want dat is het gevaar dat ik nu zie wanneer we niet aan de verleiding kunnen weerstaan om met de eerste aflevering te beginnen. Iedereen weet hoe dat afloopt. Met een cliffhanger. Zodat je automatisch doorgaat met de volgende aflevering. Enzovoorts. Je bent gevangen in een binge-watching cirkel.

Toevallig las ik er afgelopen weekend over in Irrestible van Adam Atler:

Assuming you enjoy the show, if you obey the structure of the episodes laid out by the writers, you’ll struggle to escape the binge-viewing process. What you can do instead, though, is to short-circuit the cliffhangers either before they’re introduced or after they’re resolved.
[p.288]

Met andere woorden, stop met kijken op het moment dat de cliffhanger zich aandient (meestal zie je die wel aankomen), of ga door met de volgende aflevering om te zien hoe de cliffhanger in elkaar zit en stop dan. Zo is het ietsjes makkelijker om uit de binge-watching cirkel te stappen. Maar vooralsnog wil ik de kat niet op het spek binden. Het lijkt me verstandiger om voorlopig helemaal niet te beginnen om te voorkomen dat ondanks alle goede bedoelingen en tips we ergens midden in de nacht gefrustreerd alsnog moeten stoppen met kijken omdat ‘s ochtends vroeg de wekker onverbiddelijk een nieuwe werkdag aankondigt.

~ ~ ~

Toen op 20 december

Minutenwerk – 20 december 2016

Hoe het volgen van een vaste routine zo z’n nadelen kan hebben wanneer je niet meer goed oplet.

50books – jaar 2015 – vraag 48 – 20 december 2015

Merk je verschil in wat (en hoe) je leest tijdens deze ‘donkere dagen’ aan het eind van het jaar?

~ ~ ~

Gelukkig hebben we het boek nog

Er is me de afgelopen weken verschillende malen verteld dat ik mijn best moest doen om vanuit Dortmund tijdig te arriveren op de eindejaarsbijeenkomst in Veenendaal. Aangezien ik pas tegen drie uur ‘s middags kon vertrekken en de bijeenkomst om half vier van start zou gaan vond ik het een optimistische gedachte.

Maar ja, ik kon altijd zeggen dat ik het ging proberen. Wat ik dus ook elke keer braaf deed wanneer iemand me weer voorhield dat het echt belangrijk was dat ik er deze keer bij moest zijn.

Nieuwsgierig geworden vroeg ik dan waarom het zo belangrijk was dat ik de editie van dit jaar niet mocht missen. Andere jaren werd daar immers niet zo moeilijk over gedaan. Men hulde zich in geheimzinnig stilzwijgen. Dat zou ik wel zien indien ik op tijd zou zijn.

Met mijn auto bleef de poging echter steken in goede bedoelingen. Er was dan wel geen snelheidslimiet op grote gedeeltes snelweg vanaf Dortmund naar Nederland, dat wilde nog niet zeggen dat mijn auto ineens beduidend sneller kon.

Verder werkte het weer ook niet echt mee. De felle rukwinden die de landing al een spannende aangelegenheid hadden gemaakt zorgden, gepaard met overvloedige regenval voor veel vertraging op de weg. En dan zou ik de wegwerkzaamheden bijna vergeten. Het lijkt wel of die permanent aanwezig zijn waar je ook rijdt op de Duitse snelwegen.

Al met al was ik niet eerder dan vijf uur bij de Nederlandse grens. Volgens afspraak belde ik een collega om te vragen of het nog de moeite was om door te rijden naar Veenendaal. Hij nam niet op. Ook een tweede keer bellen had geen resultaat.

Ter hoogte van Arnhem kwam er een berichtje binnen. Ze hadden een mystery guest op bezoek gehad die een boeiende presentatie had verzorgd: André Kuipers. De ruimtereiziger.

Teleurgesteld nam ik de eerste afslag naar huis. Eten kon ik thuis ook wel. Maar die presentatie, die had ik willen bijwonen. Hoe vaak krijg je nu de gelegenheid om uit de eerste hand verhalen te horen over iemand die zelf in de ruimte is geweest?

De volgende ochtend lag een exemplaar van het fotoboek dat André Kuipers samengesteld heeft van zijn expeditie op mijn bureau. Een schrale troost, maar ik ben er evenzogoed blij mee.

Expeditie 30/31 – De ruimtereis in beeld is het unieke fotoverslag van de ruimtereis van André Kuipers. Dit door Kuipers zelf samengestelde boek bevat de mooiste beelden van de missie naar het internationale ruimtestation ISS, aangevuld met exclusief fotomateriaal van de lancering en landing.

Expeditie 30/31
André Kuipers
Uitgeverij Carrera
ISBN 9789048816583

~ ~ ~

Toen op 14 december

Jubileumrun 10 jaar Survivalrun trainingsgroep Arnhem – 14 december 2015

Het zou mijn eerste survivalrun worden, maar een blessure gooide roet in het eten. Wat over bleef was vrijwilligerswerk. En dat smaakte goed en naar meer.

Drie loopdips voor de beginnende halve marathon loper – 14 december 2014

Geen tips maar dips om te delen. Want gedeelde smart is halve smart. Ook voor de halve marathon loper.

~ ~ ~

Feestje

Vrijdag was vandaag een belangrijke dag voor ons. Ik was onder andere in Cluj voor de zogenaamde ‘site review’. Dit betekent dat hoger management de locatie bezoekt en een update krijgt over de plannen voor de komende jaren. Ook Business Systems waarvoor ik werkzaam ben zou aan de beurt komen.

De afgelopen tijd hadden we er een hoop tijd ingestoken en nu was het dan bijna zover.

Maar voor de meeste medewerkers op de Emerson campus in Cluj was het om geheel andere redenen een minstens even zo belangrijke dag. Deze vrijdagavond stond het eindejaarsfeest gepland. En in Cluj is dat niet zomaar een feestje. Hier wordt nog steeds flink uitgepakt vergeleken met de veelal meer formele bijeenkomst die wij in Ede gewend zijn. Niks geen presentaties of anderszins werkgerelateerde activiteiten. Alles draait om één ding: feesten tot je erbij neer valt.

Ook voor mij lag er een entreekaartje klaar plus de benodigde consumptiebonnen. Het zou de eerste keer zijn dat ik het mocht meemaken. Inmiddels had ik al heel wat verhalen gehoord van hoe wild het er soms aan toe kon gaan. En met meer dan duizend veelal jonge bezoekers leek me dat niet meer dan normaal. Maar of ik er nu zelf zoveel te zoeken had?

Lang twijfelde ik of ik er naar toe zou gaan. Zeker op het eind van de werkdag toen de site review voor ons nogal met een anti-climax was geëindigd1 had ik alleen maar zin om op m’n hotelkamer vroeg naar bed te gaan.

Ik liet me echter overhalen. Om kwart over negen stond de taxi voor het hotel en zaterdagochtend verliet ik het feest rond 5 uur in de ochtend met piepende oren en een stuk in mijn kraag. Maar ik had het voor geen geld willen missen. Alle verhalen die ik gehoord had bleken waar te zijn.

Volgend jaar ben ik weer van de partij. Wie weet doe ik dan ook wel mee aan de wedstrijd wie zich het mooist of origineelst verkleed had.

~ ~ ~

Toen op 9 december

The pros and cons van mooi wonen – 9 december 2016

Van kabel naar glasvezel terug naar VDSL. Het kan langzaam gaan in het buitengebied.

A Radiostar is Born! – 9 december 2014

Hoe lang zal het nog duren voordat ik kan zeggen dat ik samenwoon met een BN’er? De eerste stap is in ieder geval gezet.

Net als in de film – 9 december 2013

In ‘t echt ging het anders dan zoals het in de film zou zijn gegaan.

~ ~ ~


  1. Eerst werd de presentatie verschoven, toen ingekort, en nog later uit het programma gehaald, om op het eind van de dag toch weer op de agenda te verschijnen, maar toen werd de update niet meer door ons verzorgd maar door een van de aanwezigen in de groep omdat wij alweer in andere meetings zaten.