Peter Pellenaars

The internet of Humans

Alle gekheid op een stokje, de tijd dat machines de heerschappij overnemen mag wat mij betreft nog even op zich laten wachten. Zelf voel ik me ondanks mijn afwijkende sterrenbeeld in de dierenriem meer mens/dier dan machine. Maar vandaag las ik een artikel over ‘transhumanisten’ die het machine-zijn wel degelijk ambiëren:

„Ze geloven zo sterk in technologische vooruitgang dat ze ervan overtuigd zijn dat we de natuurlijke grenzen van de mens, inclusief zijn sterfelijkheid, moeten oprekken en uiteindelijk doorbreken. Ze willen letterlijk machines worden.”
[Het verlangen een machine te worden, Christel Don, nrc.nl]

Aan het woord is Mark O’Connell die onderzoek deed naar deze subcultuur die zich voornamelijk ophoudt in Silicon Valley en er het boek To be a Machine over schreef dat deze week in een Nederlandse vertaling beschikbaar komt. Een algemeen kenmerk wat hen bindt is een onvoorwaardelijk geloof in het oplossend vermogen van technologie gekoppeld aan de hoop op onsterfelijkheid. In de woorden van O’Connell: “Je kunt het transhumanisme ook zien als een moderne opleving van religieuze ideeën”.

Het lijkt me een ontwikkeling met risico’s. Zo experimenteert men volop met allerlei implantaten in het menselijk lichaam die de beperkingen van het mens-zijn in hun ogen heeft probeert op te heffen. Wat te denken van het voorbeeld dat O’Connell beschrijft van een ingebouwde thermometer met bluetooth die de cv in huis regelt op basis van lichaamswarmte. Klinkt onschuldig totdat de link gelegd wordt met de vele waarschuwingen die steeds meer gedaan worden rondom de kwetsbaarheid van ‘The internet of Things’.  Je moet er niet aan denken wanneer een hack plaatsvindt op zo’n implantaat. Iets wat al jaren onderkend wordt in relatie tot medische toepassingen zoals pacemakers en bekend staat onder de term ‘Hacking Humans’.

Ongetwijfeld zullen deze fanatieke transhumanistische nerds daar afdoende beveiliging omheen gebouwd hebben in tegenstelling tot wat je vandaag ziet bij de argeloze consument die een ‘slimme thermostaat’ in huis gehaald heeft. Maar zodra ‘The Internet of Humans’ salonfähig gaat worden zullen er ongetwijfeld goedkope varianten op de markt komen die lang niet zo goed afgeschermd zijn voor hackers dan de duurdere exemplaren. Ik hou m’n hart vast.

In To Be a Machine, Mark O’Connell presents us with the first full-length exploration of transhumanism: its philosophical and scientific roots, its key players and possible futures. From charismatic techies seeking to enhance the body to immortalists who believe in the possibility of ‘solving’ death; from computer programmers quietly re-designing the world to vast competitive robotics conventions; To Be a Machine is an Adventure in Wonderland for our time.

To Be a Machine
Mark O’Connell
Uitgever: Granta Books
ISBN: 9781783781966

~ ~ ~

Toen op 20 januari

En zodoende – 20 januari 2017

Zeist en Oldenzaal, here we come! – 20 januari 2016

Konijn is weg – 20 januari 2015

50books – vraag 2 – 20 januari 2014

Boom – 3 – 20 januari 2012

Cut Like a Buffalo – 20 januari 2010

~ ~ ~

De toekomst is aan mij!

Zo las ik deze avond:

De astrologen kampten met een gat tussen Maagd en Schorpioen. Ze misten een soepele overgang tussen beide tekens en hebben er toen Weegschaal tussen gezet. Dat is natuurlijk een vreemd teken, als je erover nadenkt. Weegschaal valt met Waterman en Tweelingen onder de luchttekens. Nou zijn Waterman en Tweelingen als mensen nog wel te plaatsen in de twaalf tekens van de dierenriem, maar Weegschaal heeft niets menselijks, laat staan iets dierlijks in de dierenriem. Weegschaal is een werktuig, een machine, een ding! De weegschaal als perfect instrument dat domweg luister naar commando’s.
[De tolk van Java, p.496, Alfred Birney]

Ik ben een weegschaal. Hoewel ik op de hoogte ben van het bestaan van een dierenriem heb ik me daar verder nooit in verdiept. Vraag me dus niet om de twaalf tekens op te noemen. Grote kans dat ik ergens halverwege blijf steken. Het boeit me verder ook niet. Enig geloof hechten aan de voorspellende (of erger, lotsbepalende) rol die de constellatie van sterren tijdens je geboorte zou hebben op je verdere leven doe ik niet.

Toch deed me deze passage wel de wenkbrauwen fronsen. Is het werkelijk waar dat de weegschaal het enige teken in de dierenriem is dat geen dier of mens is? Hoe vreemd is dat? Omdat de uitspraken gedaan worden door een fictief personage in een roman heb ik het voor de zekerheid opgezocht. En het klopt. Alle andere elf tekens zijn ofwel dierlijk ofwel menselijk. Blijft over, de weegschaal.

Wat moet ik daar nu weer van vinden? Ergens heeft het wel iets. Je zou het kunnen interpreteren als een unieke rol binnen het geheel. Onderdeel van, maar tegelijkertijd anders dan de rest. Ik vermoed dat er boeken volgeschreven zijn over deze uitzonderingspositie binnen de dierenriem plus de verschillende interpretaties over de betekenis hiervan. Die ga ik echter niet lezen.

Mooier lijkt het me hier mijn eigen invulling te geven. Want het bleef me nog een tijdje bezighouden nadat ik De tolk van Java niet veel later uitgelezen had. Zoals ik het nu zie staat de weegschaal symbool voor de volgende en laatste fase van leven op aarde, en wel de kunstmatige intelligentie. Na de dieren en de mensen zijn de machines aan de beurt om te heersen. En dat zal eerder het geval zijn dan men pakweg een eeuw geleden had kunnen voorzien.

Veel mensen (van dieren weet ik het eerlijk gezegd niet) zijn huiverig voor de robotisering van de samenleving, maar ze kunnen gerust zijn gezien het feit dat juist de weegschaal hiervoor in de dierenriem is opgenomen. Want zeg nou zelf, met de meeste kenmerken in de popastrologie (ja, ik beken, ik heb me een klein beetje ingelezen in de materie) voor wat betreft weegschaal kan de toekomst alleen maar beter worden:

diplomatiek, bereid tot het sluiten van compromissen, maar mogelijk wel manipulatief, kan goed samenwerken, eerlijk, gebalanceerd, onpartijdig, idealistisch (in relaties), charmant, rustig in omgang, sociaal sterk, last met het nemen van beslissingen, veranderlijk, houdt van vrede, goedgelovig, beïnvloedbaar, elegant, artistiek, heeft een goede smaak, houdt van plezier, zachtaardig, gevoelig tegenover anderen, analytisch, aardig, vrolijk, romantisch
[wikipedia]

Het is slechts een kwestie van tijd voordat ik en mijn mede-weegschalen de hegemonie van de wereld zullen overnemen en er een ‘better place’ van gaan maken. Moeilijk zal dat niet zijn.

En met die inspirerende gedachte ga ik nu naar bed.

~ ~ ~

Toen op 17 januari

Mij ontbreekt het aan enig koopjesjagersinstinct – 17 januari 2016

Diep in mijn hart lonkt nog altijd die brommer – 17 januari 2015

Het achteruit – 17 januari 2012

~ ~ ~

Keizer Karel, mag ik oversteken?

Na de voorstelling liepen we terug naar de parkeerplaats waar we onze auto hadden achtergelaten. Dat had dichterbij gekund, maar dan hadden we waarschijnlijk moeten betalen. Nu was het gratis omdat we het geluk hadden dat een terugkerend stel uit de binnenstad zo attent was hun dagkaartje aan ons te schenken.

Dat was nog eens vriendelijk. Veel vriendelijker dan de vele wegbruikers die ons op alle mogelijke manieren probeerden het leven zuur te maken. Of meer precies, zij probeerden het oversteken van de vele op- en afritten die het Keizer Karelplein in Nijmegen rijk is zo goed als onmogelijk te maken. Het was totaal niet duidelijk wie er op sommige plaatsen waar verkeerslichten ontbraken voorrang had. Hoewel het ook met verkeerslichten regelmatig een gok bleef.

We vroegen ons af of het aan ons zou liggen. Zo vaak komen we niet in Nijmegen en iedere keer weer lijkt het wel of deze rotonde almaar onoverzichtelijker is geworden. Van alle kanten snellen de fietsen, scooters en auto’s je voorbij, ogenschijnlijk zonder enige logica. De twee kleinkinderen die we bij ons hadden maakten het er niet gemakkelijker op om telkens weer veilig een nieuwe hindernis te nemen.

We slaakten een zucht van verlichting toen we deze chaos zonder kleerscheuren achter ons hadden gelaten. Dat dit niet een vanzelfsprekende gebeurtenis is, las ik vandaag op de nieuwssite van de NOS:

Het Keizer Karelplein in Nijmegen is de gevaarlijkste verkeerslocatie van Nederland. Dat concludeert RTL Nieuws op basis van cijfers van de politie en Rijkswaterstaat.

Later kwam daar een rectificatie overheen dat RTL Nieuws het onderzoek gaat overdoen omdat

de gehanteerde onderzoeksmethode niet correct was. Daardoor kan het aantal ongelukken per locatie niet met zekerheid worden vastgesteld. Het aantal kan hoger, maar ook lager liggen dan de genoemde cijfers.

Volgens RTL kan op basis van het onderzoek wel worden vastgesteld dat het Keizer Karelplein een van de meest verkeersonveilige locaties is, maar niet dat het ook de meest onveilige is.

Het zal mij niet verbazen dat ook het nieuwe onderzoek zal uitwijzen dat het Keizer Karelplein alsnog het meest onveilig is in Nederland. Zo voelde het in ieder geval wel.

~ ~ ~

Toen op 15 januari

Het jaar 2017 – week 2 – 15 januari 2017

Rondje PR – 15 januari 2016

Opgesloten in schuld – 15 januari 2015

Record – 15 januari 2013

Making the Difference – 10 – 15 januari 2012

Comeback – 15 januari

~ ~ ~

Impeachment (7+)

Na een lange reis en veel avonturen arriveert de Reuzenperzik in de Verenigde Staten. Op het dak van een wolkenkrabber nog wel. James en zijn vrienden stappen uit in de volle overtuiging dat zij vriendelijk welkom worden geheten in het land van de onbegrensde mogelijkheden na hun doorstane ontberingen.

Hoe anders is de realiteit. Ze hebben de pech om juist Trump Tower als hun landingsplaats te kiezen. Daar worden ze opgewacht door een man die voor de oplettende toeschouwer de huidige president in hoogst eigen persoon blijkt te zijn. Met angst en beven ziet hij deze reuzenperzik, this big peach! als acute dreiging die zijn leventje overhoop kan gooien. In een laatste wanhoopsdaad beschuldigt hij de nieuwkomers van terrorisme, maar de reuzenperzik grijpt in voordat de zaken gierend uit de hand lopen.

Het duurt dan ook niet lang voordat de president van het toneel is verdwenen. De impeachment heeft zijn werk gedaan. Een jongetje op de eerste rij neemt de honneurs tijdelijk waar als burgemeester en het gevaar is weer voor even geweken.

Onze oudste kleinzoon zit gefascineerd op het puntje van zijn stoel de voorstelling te volgen. “Snap je het een beetje?”, fluister ik zachtjes. “Nee”, vertrouwt hij me toe, “ik begrijp echt niet hoe die zijderups zo’n lang touw uit zijn mond kan spinnen.”

~ ~ ~

We bezochten De Reuzenperzik (naar het boek van Roald Dahl) in de Stadsschouwburg van Nijmegen, uitgevoerd door Matzer Theaterproducties. De doelgroep was kinderen vanaf 7 jaar (vandaar dat we er met onze kleinkinderen zaten), maar er was voor volwassenen ook volop te genieten. Dus ga dat zien met de hele familie!

Hier vind je de speellijst.

Credits:

Tekst: Roald Dahl
Bewerking en regie: Madeleine Matzer
Spel: Marijn Klaver, Stijn Westenend, Margo Verhoeven, Jasper Boeke/Niels Gooijer
Muziek: Helge Slikker
Decorontwerp: Sanne Danz
Kostuumontwerp: Ilse Vermeulen, Marieke Hendriks
Lichtontwerp: Catharina Scholten
Techniek: Casper Vriens, Marianne van Andel, Christian Verschuuren
Illustratie: Quentin Blake

~ ~ ~

Toen op 13 januari

All in the family… – 13 januari 2016

Iets met of bij zijn kaak – 13 januari 2015

Niets dan de waarheid – David Baldacci – 13 januari 2014

50books – vraag 1 – 13 januari 2013

Rat – 13 januari 2012

Notulen Evaluatie Vlucht AZ454 – 13 januari 2009

~ ~ ~

Oude koeien in de wei

De man aan de andere kant van de tafel legde opnieuw alles nog eens helder uit. Maar ik raakte afgeleid door de koeien achter hem.

We zaten weer bij de notaris. De laatste keer was ruim een jaar geleden. Eindelijk hadden we toen de tijd genomen en gekregen om een uiterst gedetailleerd testament op te laten stellen. Alleen zat er een aanname in versleuteld waar we wel iets voor moesten doen.

Dat kwam er maar niet van. Genoeg excuses en uitvluchten wisten we te verzinnen om de stap nog niet te zetten. Ook vergaten we het soms. Natuurlijk wanneer dat ons het beste uitkwam. En zo ging de ene maand van uitstel over in de volgende van afstel.

Het was dat de notaris zelf ons tot actie dwong anders was het bij een testament in ontwerp gebleven. We kregen namelijk een herinnering in de vorm van een mail plus een duw in de goede richting via een rekening voor reeds gemaakte kosten.

Tja, toen was de rekensom snel gemaakt. Door een klein beetje extra geld uit te geven, de uitgestelde stap alsnog te zetten en vervolgens nog eens een laatste maal op en neer naar de Achterhoek te rijden zouden we definitief alle voor ons belangrijke zaken op de juiste manier geregeld hebben en ons daar verder geen zorgen meer over hoeven te maken.

Terug naar de koeien. Die stonden geschilderd aan de wand over de schouders van de notaris mij aan te staren. Het leek of ze me iets wilden zeggen. Maar hoe goed ik mijn best ook deed ik hoorde niets. Wel dat de notaris zei dat door een handtekening te zetten al het voorgaande kwam te vervallen.

Dat vond ik erg omineus klinken. Totdat een van de oudere koeien fluisterde dat men ze dan ook nooit meer uit de sloot kon halen. Met een gerust hart zette ik met een zwierig gebaar mijn signatuur onder aan het document.

~ ~ ~

Toen op 12 januari

Blijven sporten valt niet mee wanneer het gaan al niet lukt – 12 januari 2017

Rondje opnieuw van start met hardlopen – 12 januari 2016

Free Raif Badawi – 12 januari 2015

Werken aan kunstwerken – 12 januari 2014

30books – 12 januari 2013

Tegen beter weten in – 12 januari 2012

Pad – 12 januari 2011

~ ~ ~

Kantoor-22

Kan iemand een systeem noemen dat nog niet op de lijst staat?

We kijken elkaar aan.

Dan weer naar de lijst op het scherm. Die lijkt aardig compleet. Toch schiet mij er plots eentje te binnen die ik niet zie staan. Net voordat ik het wil zeggen is iemand anders me voor. Maar goed ook want inmiddels zie ik dat de inbreng die ik in gedachten had toch al vermeld staat.

De collega die me te snel af was komt daarentegen wel met een aanvulling die voldoet aan de opdracht. De naam herken ik. Of het gebruikt wordt binnen onze organisatie weet ik dan weer niet.

Een andere collega is beter op de hoogte:

Dit systeem wordt wel degelijk door ons gebruikt. Het is de vervanger voor de emails die we tot voor kort gebruikten om bij onze fabriek in de VS zendingen te bespoedigen.

Dat mag niet meer.

Met het nieuwe systeem is het de bedoeling om tickets aan te maken, die dan bij dezelfde groep mensen in de fabriek terechtkomen om er actie op te ondernemen. 

Het probleem is alleen dat er nooit op die tickets gereageerd wordt. Dus versturen we dan ten einde raad alsnog emails. Die worden wel gelezen blijkbaar, want vaak binnen korte tijd komt er een antwoord via email terug.

Dat als we klachten hebben we daarvoor een ticket aan moeten maken in het eerder genoemde systeem.

We kijken elkaar aan. Dan schieten we allemaal in de lach. Het is het startsein voor een hilarische uitwisseling van soortgelijke verhalen. Daar hadden we ook een mooie lijst van kunnen maken.

~ ~ ~

Toen op 10 januari

Geen platte icoontjes op een niet bestaande plank – 10 januari 2016

Ken je ouders – 10 januari 2015

Twee jaargetijden minder – 10 januari 2014

Lekker – 10 januari 2013

City of Life and Death – 10 januari 2012

Flitsscheiding – 10 januari 2011

Dislocated – 10 januari 2010

~ ~ ~

We hebben een koper!

De eerste bestelling is een feit. Vanmiddag kreeg ik een email van bol.com dat er een koper was voor een van mijn boeken die ik in de etalage heb gezet. Er was niemand in huis die zag dat ik een klein vreugdesprongetje maakte. Waarom? Geen idee, misschien omdat Inge de afgelopen dagen het ene na het andere product via marktplaats wist te verpatsen. Terwijl ikzelf geen enkel teken van leven zag in mijn bolmarktkraam hield zij me enthousiast om het uur op de hoogte over de vele ‘views’ die haar assortiment ten deel viel.

Nu was het dan eindelijk mijn beurt. Jammer dat ze niet thuis was om het heuglijke nieuws aan te horen. Dan maar begonnen met op te zoeken wat de vervolgstappen waren. Allereerst het bewuste boek terug zien te vinden in de onoverzichtelijke chaos die mijn studeerkamer momenteel is.

Gevonden! Dat viel nog niet mee. Meteen een aandachtspuntje om alle boeken die ik te koop heb gezet ergens apart op te slaan. Scheelt weer wat tijd bij het zoeken. Want ondertussen had ik in de email het volgende gelezen => De klant verwacht de bestelling uiterlijk 15 januari 2018.

Oeps, het is maar goed dat ik niet in het buitenland zit voor mijn werk1. Zul je net zien dat er dan een hoop bestellingen geplaatst worden. En dat Inge elke dag weg is om trainingen te verzorgen. Gelukkig is dat deze week niet het geval en zou ik zonder al te veel problemen in staat moeten zijn om het boek ruimschoots op tijd te laten bezorgen.

Een volgend probleem dient zich aan. Hoe verpak ik het boek? Na wat rondneuzen tussen de spullen van Inge vind ik stevig inpakpapier en plakband. Er komt stiekum toch nog heel wat bij kijken. Inmiddels ben ik al ruim een half uur bezig. Mijn inpakkunsten zijn niet meer wat ze geweest zijn. Ook hier valt een hoop te verbeteren.

Maar ik ben zo ver dat ik de bestelling kan gaan verwerken op de website.

Hmm, laat ik toch vergeten zijn de pakbon uit te printen om deze mee te verpakken. Kan ik weer opnieuw beginnen. Op deze manier wordt het alsnog krap aan om 15 januari te halen.

De volgende stap is om het pakketje digitaal aan te bieden bij een verzender. Daarvoor geeft bol je de keus uit drie partijen waarmee ze zaken doen. Ik kies de goedkoopste want ik was vergeten dat de verzendkosten voor mijn rekening zijn. Geen wonder dat de koper bij mij is terecht gekomen. Met de gestegen posttarieven blijft er weinig marge over. Dat betekent dat ik later vandaag snel mijn boekenaanbod in prijs moet gaan verhogen wil ik er überhaupt nog wat geld aan overhouden. Zal ik in de tussentijd de boeken offline zetten?

Aan de andere kant is het misschien marketingtechnisch wel slim om even wat onder de marktprijs te gaan zitten. Wie weet krijg ik dan wel wat positieve recensies. En dan geleidelijk een prijsverhoging doorvoeren. Maar is dat ethisch verantwoord? Het is wel duidelijk dat ik er de boll.. euh, de ballen verstand van heb. Laat ik eerst maar eens zien om deze bestelling de deur uit te krijgen.

Jammer genoeg is het meest nabij gelegen afleverpunt van de verzender die ik uitgekozen heb al gesloten. Verder gaan rijden om het pakketje vandaag te versturen is gezien de toch al krappe marge geen optie meer. Het lijkt me dat ik de benzinekosten niet kan verhalen op de koper. Met een dubbel gevoel leg ik het pakketje op mijn bureau net op het moment dat Inge binnen komt.

“Ongelooflijk!”, roept ze uit. “Ik ben nog geen twee uurtjes weggeweest en ik heb alweer wat verkocht. De koper wil het zodadelijk komen ophalen. Help jij even met inpakken! Hé, wat ligt daar op je bureau? Heb je een boek verkocht? En? Beetje voor een goede prijs weten te verkopen?”

“Nee, nee, euh, het is een cadeautje voor een collega.”

~ ~ ~

Toen op 7 januari

Gendringen, here I come! – 7 januari 2016

JE NE SUIS PAS BATTU – 7 januari 2015

Diezelfde avond groeide er een bos – 7 januari 2014

Nietszeggend – 7 januari 2013

Boom – 2 – 7 januari 2012

De schreeuw van de spreeuw – 7 januari 2009

~ ~ ~


  1. Inmiddels heb ik op de website van bol gezien dat je de mogelijkheid hebt om je winkel tijdelijk te sluiten. 

De poes ging ondergronds

De poes was verdwenen. Niet onze seldom seen cat, maar die andere. Degene die denkt dat het hele huis van haar is. En wij haar personeel. Eigenlijk een heel gewone doorsnee poes wat dat betreft, maar wee degene die haar dat durft te vertellen.

Afijn, die poes was dus verdwenen.

Niet dat we het door hadden. Ook zij heeft de gewoonte om zich langere tijd niet te laten zien als het haar uitkomt. Waar ze dan uithangt, niemand die het weet. Vroeger zochten we haar dan nog wel eens. Tevergeefs. Ontelbaar zijn de plekken waar een poes zich kan verstoppen in een verder niet spectaculair groot huis.

Wat ook heel irritant is dat een poes verdomd goed doorheeft dat je haar zoekt. En geen haar op haar lijf die er dan aan denkt om tevoorschijn te komen. Zelfs niet als jij steeds ongeruster door het huis dwaalt en elke mogelijke verstopplaats voor een zoveelste keer opnieuw onderzoekt voor het geval dat je alle voorgaande keren de poes over het hoofd hebt gezien.

Nee, pas als je verslagen neerzakt op de bank en de hoop volledig hebt opgegeven zul je merken dat iets of iemand je gadeslaat. Inderdaad, de poes waarnaar je steeds wanhopiger naar op zoek was. Die zit daar doodgemoedeerd naar je te kijken in afwachting van het avondeten wat je geacht wordt voor haar neer te zetten.

Zoeken doen we daarom niet meer.

Tot gisteravond dan. Net toen we naar bed wilden gaan viel me op dat ik een van de poezen de hele avond niet meer had gezien. Dat was vreemd voor haar. Ik liep wat door het huis en riep haar naam. Niets. Ook Inge voegde zich nu bij mij om te zoeken. Het had geen resultaat. De poes bleef weg.

Nu is het zo dat we in ons nieuwe huis slechts de begane grond hebben waar ze zich kan verstoppen. De zolder is alleen bereikbaar via de vlisotrap en hoewel we het idee hebben dat poezen tot veel in staat zijn waren we van mening dat dit geen optie was. Toch konden we haar niet vinden. Zelfs de seldom seen cat liep ongerust rond. Zou het kunnen dat we de buitendeur hadden open laten staan en dat ze naar buiten was geglipt? We konden het ons niet voorstellen. Maar tegelijkertijd keken we elkaar verschrikt aan.

Eerder die avond hadden we bezoek gehad van de aannemer. Die was komen kijken omdat we een lek hadden in de keuken waarbij het onduidelijk was waardoor het veroorzaakt werd. Niet dat we dachten dat hij de deur had laten openstaan. Wel dat hij in de kruipruimte was geweest.

Bij de voordeur haalde ik het luik weg. Er gebeurde niets. We riepen haar naam. Nog steeds geen enkele reactie. Ik pakte er een zaklantaarn bij en liet me half in de kruipruimte zakken. Een paar meter verderop keken twee ogen me strak aan. Onbewogen zat ze daar. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was.

We hebben nog flink ons best moeten doen om de poes met allerlei lekkers te lokken voordat ze dichtbij genoeg was zodat ik haar kon oppakken. Daarna liep ze regelrecht naar onze slaapkamer en maakte zich klaar voor de nacht. Ik was ondertussen weer klaarwakker.

~ ~ ~

Toen op 4 januari

Nieuwjaarsduik – 4 januari 2016

De break is over – 4 januari 2015

Plunjebaal – 4 januari 2014

Waar zeggen kan iedereen – 4 januari 2012

Hypnotize U – 4 januari 2011

~ ~ ~

Het goede voorbeeld

Het was vandaag mijn eerste werkdag van het nieuwe jaar. Gelukkig hadden de meeste van mijn collega’s nog vakantie. Ideaal om ongestoord de achterstand in mail weg te werken. Plus dat de verplichte nieuwjaarswensen tot een minimum beperkt bleven.

Toch viel het niet te vermijden dat er zo af en toe iemand langskwam die het niet kon laten om mij het allerbeste te wensen. Zo ook een collega die bij toeval de afbeelding op mijn bureaublad zag.

“Is dat een hindernis bij de survivalrun?”, wilde hij weten.

Ik knikte bevestigend. Wat voor hem het startsein was om te vertellen hoe geweldig hij het vond dat ik aan deze sport deed en dat ik bovendien ook zo gezond bezig was met eten. Naast mijn laptop lagen twee appels, een banaan en vier mandarijnen. Hij maakte nog wat meer complimenten voordat hij doorliep naar zijn werkplek.

Het is ruim vijf weken geleden dat ik voor het laatst naar de training van survivalrun ben geweest. Misschien wel langer. Het fruit op mijn bureau heb ik vanochtend meegenomen. Samen met een groot stuk kerststol en nog wat andere zoetigheid die we over hadden van de afgelopen periode. Maar dat had ik allemaal ‘s ochtends al opgegeten bij mijn eerste en tweede kop koffie.

Een uurtje later was het tijd voor lunch. Normaal gesproken gaan we dan eerst met een klein groepje collega’s wat rek- en strekoefeningen doen. Er was echter slechts één collega van dat groepje aanwezig. Voor de vorm plankten we wat en gingen toe snel naar de kantine. Ik twijfelde tussen een broodje verse worst en een soort van loempia. De keuze viel op de worst, en als compensatie nam ik er een schaaltje rauwkost bij.

Net toen ik het broodje, rijkelijk versierd met mayonaise en ketchup had weggewerkt, kwam de collega van de complimenten bij ons aan tafel zitten. Wijzend op de portie rauwkost die op mijn bord lag begon hij zich te verontschuldigen voor zijn broodje worst.

“Jij bent mijn goede voorbeeld! Morgen begin ik alsnog met mijn voornemens om gezonder te eten en meer aan sport te doen! Iedereen hier aan tafel is getuige!”

Morgen zal ik zelf ook maar eens beginnen mijn goede voorbeeld te volgen.

~ ~ ~

TOEN OP 3 JANUARI

Shaker’s Law – 3 januari 2017

Het project Kosinski – 3 januari 2016

Ouderlijk huis – 3 januari 2015

De kraai – 3 januari 2014

Mensen – 3 januari 2013

Open einde van de wereld – 3 januari 2012

De verschrikkelijke sneeuwpop – 3 januari 2011

~ ~ ~

Een nieuw jaar, een nieuwe traditie

We waren gistermiddag bij mijn ouders. Tegen alle tradities in deze keer niet op Oudjaarsdag. Op het allerlaatste moment kwam daar iets tussen. Een spoedklus die Inge alleen maar tijdig zou afkrijgen wanneer ze thuis zou blijven.

“Waarom”, zo gaf ik aan, “gaan we niet een dag later?”

Daar had ze niet aan gedacht. Op Nieuwjaarsdag kon ze wel mee. En mijn ouders lieten weten er helemaal geen probleem mee te hebben. Die vonden het veel belangrijker dat we allebei konden komen dan dat het per se op Oudjaarsdag moest plaatsvinden.

Aldus geschiedde en zo begonnen we al meteen op de eerste dag van het nieuwe jaar met het breken van tradities en routines. Dat belooft nog wat.

Wat ook anders dan anders was op de laatste dag van het oude jaar, is dat de kleinkinderen zelf vuurwerk wilden afsteken. In eerste instantie hadden ze niet zoveel animo om dit te doen. Het vuurwerkpakket dat ik had gehaald vonden ze dan wel mooi, maar om er nu zelf mee aan de slag te gaaan dat zagen ze niet zitten. Pas toen we de hele dag bezig waren geweest om een hoop oud papier en bladeren in een grote olieton te verbranden veranderde hun instelling.

Bij het invallen van de duisternis zijn ze hun eerste vuurpijlen af gaan steken. In het begin vonden ze het zo spannend dat ze alle richtingen op renden wanneer het lontje ging branden van een vuurpijl, waarbij de oudste bijna de vijver in liep. We hadden een hoop lol achter het huis en volgend jaar zal er wel opnieuw vuurwerk aan te pas komen om het nieuwe jaar in te luiden.

Vanuit onze woonkamer hadden we later een goed uitzicht op de ‘skyline’ van Arnhem. Nu pas konden we zien hoeveel vuurwerk er op zo’n avond de lucht in gaat. Onvoorstelbaar. Rond twee uur hielden we het voor gezien en zochten we ons bed op. Een nieuw jaar was van start gegaan.

~ ~ ~

TOEN OP 1 JANUARI

Voor de verandering een lijstje met goede voornemens – 1 januari 2017

Mijn goede voornemen – 1 januari 2016

Mijn goede voornemens voor 2015 (niet allemaal) – 1 januari 2015

#25books – 1 januari 2014

Context 4 – 1 januari 2013

Making the Difference 8 – 1 januari 2012

The amazing adventures of Kavalier & Klay – Michael Chabon – 1 januari 2011

~ ~ ~