Referendum

Inge wilde het nieuws van acht uur zien. Daar heb je toch een app voor, probeerde ik nog maar ze was onverbiddelijk: de tv moest aan. Ik keek op de klok. Kwart voor. Zullen we nog eventjes wachten? Nee.

Met een zucht (‘een zucht geeft lucht, zei een collega vandaag’) legde ik mijn boek weg en pakte de afstandsbediening. Via het menu zocht ik contact met de digitenne, want kabel dat kennen ze hier niet in het buitengebied. Aarzelend vertoonde het beeldscherm de contouren van Matthijs van Nieuwkerk. We keken elkaar aan. Goh, de wereld draait door. Nog steeds. Lees verder...

Op zoek naar (boeken van) Barbara

Ik ben op zoek naar Barbara Hodgson. Zij is de schrijver en illustrator van het boek The Sensualist dat ik momenteel lees. Zowel over het boek als over de schrijfster is bar weinig te vinden op het internet. Wat ik tot nu toe weet is dat zij in Canada woont en naast geïllustreerde romans ook non-fictie werk op haar naam heeft staan. Maar helaas heeft ze geen eigen website of social media-accounts. Lees verder...

Guilty pleasure

De driemansband begon aan een nieuw nummer. De zanger knipte in zijn vingers om het juiste ritme te vinden en een gedeelte van het publiek haakte in. Het was voor de zanger aanleiding om een waarschuwing uit te doen gaan. Mocht iemand het misschien niet weten, het nummer duurde ruim vier minuten en eenmaal begonnen met het vingerknippen zag hij wel graag dat niemand voortijdig afhaakte. Zonder op antwoord te wachten zette hij het lied Benny in. Lees verder...

Zoektocht

De taxi stopte voor hotel Capitolina. Er stond een kleine cementmolen bij de ingang en een container vol puin. In de receptie waren alle lichten uit. Het was bijna twaalf uur. Middernacht.

Ik pakte mijn rugzak van de achterbank en maakte aanstalten om uit te stappen. De chauffeur keek me aan. Hij sprak slechts enkele woorden Engels. Ik nog minder Roemeens. Met wat gebaren gaf ik aan dat het goed was. Lol et Lola, voegde ik eraan toe en wees naar een bord wat ietsjes verderop aan een gevel hing. Lees verder...

Een select clubje

Drie kasten met elk acht planken van 46 cm breed. Dat maakt iets meer dan 11 meter ruimte om boeken neer te zetten. In ons vorige huis had ik de beschikking over een vier kasten, waarvan de vierde (die nu weg is) ook nog eens een plankbreedte had van 70 cm. Verder had ik de planken iets dichter op elkaar staan zodat er negen stuks in een kast pasten. Daardoor had ik dus bijna 20 meter tot mijn beschikking. Lees verder...

De Mannen

Voor mij zat een man. Een aantal stoelen verderop nog een man. Ertussenin een stel. De ene man boog zich voorover en sprak de andere man aan. Ze kenden elkaar. Een geanimeerd gesprek begon.

Ik kon niet verstaan wat ze zeiden. Wel begreep ik dat op een gegeven moment de vraag aan het stel gesteld werd of er van plaats gewisseld kon worden. Dat kon. Lees verder...

De toekomst is aan mij!

Zo las ik deze avond:

De astrologen kampten met een gat tussen Maagd en Schorpioen. Ze misten een soepele overgang tussen beide tekens en hebben er toen Weegschaal tussen gezet. Dat is natuurlijk een vreemd teken, als je erover nadenkt. Weegschaal valt met Waterman en Tweelingen onder de luchttekens. Nou zijn Waterman en Tweelingen als mensen nog wel te plaatsen in de twaalf tekens van de dierenriem, maar Weegschaal heeft niets menselijks, laat staan iets dierlijks in de dierenriem. Weegschaal is een werktuig, een machine, een ding! De weegschaal als perfect instrument dat domweg luister naar commando’s.
[De tolk van Java, p.496, Alfred Birney] Lees verder...