Een huis op de groei

Het was lunchtijd en we zaten tegenover elkaar aan tafel. Nog slechts enkele weken voordat ze met zwangerschapsverlof zou gaan. Ik vroeg hoe het ervoor stond met de kinderkamer.

Niet goed.

Er was geen kinderkamer. Te weinig ruimte in hun huisje. Het plan was nu om de baby met wieg en al in hun slaapkamer te plaatsen.

Een collega naast mij gaf aan dat dit een slecht idee was. Als ervaringsdeskundige deed ze omstandig uit de doeken hoe belangrijk privacy voor de ouders was. Een kind erbij, hoe klein ook, zou alleen maar problemen opleveren.

De aanstaande moeder zakte wat verder onderuit in haar stoel. Natuurlijk had ze liever de ouderlijke slaapkamer voor haarzelf en haar man gehouden. De enige andere optie was de woonkamer maar die was nu eigenlijk al te klein. En als je niet meer kamers hebt, wat moet je dan? De huizenprijs in Cluj was de afgelopen jaren schrikbarend gestegen en hen ontbrak het geld om te verhuizen.

Het leek alsof met elke minuut haar toekomst er somberder uitzag. Onbewust wreef ze over haar buik terwijl haar lunch onaangeroerd koud stond te worden.

Ik probeerde wat luchtigheid in het gesprek te brengen en vroeg me hardop af of je een huis niet kon laten groeien. Door het wat mest en water te geven. Ze moest lachen. Ja, dat zou wat zijn. Een huis op maat dat meegroeit met de familieuitbreiding. Het leek ons een gat in de markt.

‘s Avonds in het hotel na een zoveelste etentje besloot ik nog wat te gaan lezen. Na enkele bladzijdes kwam ik bij deze passage:

Even seen from a distance, he looked nearly the same as he had in high school. He’d grown a little bigger, that was all, like a house with an addition when the family grows.
[p.126, Colorless Tsukuru Tazaki]

Het was een mooi idee. Maar niet echt uniek.

~ ~ ~

Toen op 6 juni

Overdosis – 6 juni 2016

Love moved me to write this for you – 6 juni 2015

We zijn er bijna – 6 juni 2014

Backup – 6 juni 2011

~ ~ ~