De achterkant van mezelf

De man zat enkele rijen schuin voor me. Aan de andere kant van het gangpad. Hij was in gesprek met zijn buurvrouw. Er werd af en toe gelachen. Ik las verder in mijn boek.

Een kleine twee uur later waren we bijna op onze bestemming. Mijn collega lag onderuitgezakt te slapen. Tussen ons in was een lege stoel. Ik las het hoofdstuk uit waarin ik bezig was en borg het boek toen op in de tas die bij mijn voeten lag.

Nadat de stewardes had gecontroleerd of we allemaal onze stoel weer rechtop hadden staan en de tafeltjes waren ingeklapt ging zij zelf ook zitten. De landing werd ingezet. Mijn collega sliep nog steeds. Ik keek wat om me heen.

De man zat nog steeds enkele rijen schuin voor me. Het leek alsof ook zijn buurvrouw lag te slapen. Hij zelf zat wat door een tijdschrift te bladeren. Ik keek naar zijn achterhoofd.

Hij had grijs haar. Ook had hij een bril op. Meer kon ik niet zien. Nou ja, zijn linkeroor natuurlijk, en heel soms het topje van zijn neus. Ik had genoeg gezien totdat ik plots iets geheel anders zag.

Het leek alsof zijn hoofd lichtjes vervormde. Zijn haar was nog steeds grijs maar anders. Hij had nog steeds een bril maar anders. Zijn linkeroor was niet langer zijn linkeroor. En het topje van zijn neus was de mijne. Ik keek naar mezelf zonder mezelf te zien.

Hoe kon ik kennis hebben van mijn achterhoofd? Bij mijn weten kijk ik er nooit naar. Toch wist ik zeker dat ik er zo vanachter uit zag. Sterker, ik zat daar gewoon enkele rijen voor me. Ik bladerde in een tijdschrift.

Een vage onrust maakte zich van mij meester. Wie zat daar in die stoel schuin voor mij? Wie zat me van achter in mijn nek te staren? Ik wilde opstaan maar de veiligheidsriem hield me op mijn plaats.

Todat het moment voorbij was. De man keek naar links en ik was uit zijn gezicht verdwenen. Alsof hij iets gevoeld had. Hij draaide zich nog wat verder om. Ik keek naar mijn handen.

Bij de douane zag ik hem weer. Hij leek niet in het minst op mij. Niet van achter en niet van voor. Ik vroeg me af wat het te betekenen had.

~ ~ ~

TOEN OP 10 NOVEMBER

Mexico, Mexicohoo… – 10 november 2014

Iedere keer weer wanneer ik lees over de vele moorden die gepleegd worden in Mexico kan ik er met mijn verstand niet bij hoe dit kan gebeuren. En net als je denkt dat je het ergste wel hebt gehoord komt er nieuw bericht dat het vorige weet te overtreffen in gruwelijkheid.

50books – Vraag 44 – 10 november 2013

Welk boek heeft je onlangs nog hardop aan het lachen gebracht?

Context – 3 – 10 november 2012

Wanneer mijn inlichtingen mij niet bedriegen dan gaat er achter de uiterlijke schijn weer een hoop innerlijke schijnheiligheid schuil. Of zoiets.

~ ~ ~