Vallen en (een stukje) doorgaan

Deze blogpost is deel 52 van 53 in de reeks Survivalrun
[Foto: StormRun Deest]

Het leek alsof er geen eind aan kwam. Misschien omdat het een tijdlang ging als in slow-motion. Althans het begin.

Ik zag hoe mijn voet heel even bleef haken in het net. Zou ik erin slagen om te blijven hangen? En dan mijn buikspieren aanspreken om mezelf omhoog te hijsen? Zodat ik met mijn handen alsnog grip kon krijgen op het net?

Deze gedachten gingen door mijn hoofd terwijl mijn voet tergend langzaam loskwam van het net. Daarna zette zich de val in.

Wat zou het zijn geweest? Vijf meter?

De eerste meter duurde in ieder geval voor mijn gevoel een volle minuut. Ik had alle tijd om rondom me heen te kijken.

Zag aan het andere eind van de hindernis snellere deelnemers al aan land gaan. Zag vrijwilligers van de organisatie bezig met een van de touwen te repareren. Zag de hijskraan hoog boven alles en iedereen uittorenen. Zag mezelf vallen en vallen en vallen.

Toen kwam er plots een versnelling en voor ik het wist raakte ik het wateroppervlak. Hoe lang ik onder ben geweest weet ik niet maar toen ik eenmaal weer boven water kwam viel het me moeilijk mijn ademhaling onder controle te krijgen vanwege de kou. Er was een duiker die mijn richting uitgezwommen kwam. Of alles onder controle was? Ik keek naar boven waar ik eigenlijk had moeten zijn. Niet hier beneden in het water. Maar ik knikte van ja, om niet te gaan klappertanden.

Langzaam zwom ik naar de kant totdat ik kon staan. De duiker vroeg of ik het erg koud had. Ik probeerde het woord ja. Het kwam er redelijk verstaanbaar uit. Dacht ik en besloot het daar bij te houden. Maar wat nu te doen? Terug naar de start om droge kleren aan te trekken? Of het nog een keer opnieuw proberen? Tenslotte was de (perfect georganiseerde en zeer uitdagende) StormRun voor mij pas net begonnen. Dit was een van de eerste hindernissen. Stoppen kon altijd nog.

De tweede keer lukte het zonder val- of zwempartij. Warm kreeg ik het echter niet meer. Er stond een gemene koude wind die zeker op de dijk me tot op het bot verkleumde. Of het daardoor kwam of juist door de val in het water waarbij ik toch wat ongelukkig terecht kwam zal ik nooit weten maar halverwege de run op het terrein van StormRun waar twee flinke combi’s achter elkaar kwamen lukte het me niet meer het laatste stukje te volbrengen. De regenbui die ons juist op dat moment ook nog trof zal zeker niet geholpen hebben.

Nu zit ik thuis. Warm en droog. Drie runs dit seizoen gelopen. Slechts één keer het bandje weten te behouden. Net zoals vorig seizoen.

Mijn nek voelt pijnlijk. Misschien toch niet helemaal goed terechtgekomen in het water. Mijn enkel ligt open. Een hindernis iets te enthousiast genomen. Mijn onderarmen zijn gezwollen en vol krassen en blauwe plekken. Gevolg van de vele klim- en klauterpartijen tijdens de run.

En ik voel me heerlijk. Natuurlijk ben ik teleurgesteld dat ik mijn bandje niet wist te behouden. Maar verder? Gewoon uithuilen en door blijven trainen op die aspecten waarop het misging. Net zolang totdat het wel goed gaat. Want survivalrun is geweldig! Ik zou het voor geen geld meer willen missen ook al gaat het dan de meeste keren niet zoals ik wil.

Ik bekijk het gewoon van de positieve kant. Met mijn 54 jaar heb ik nog zes jaar de tijd om vanaf dat moment hoge ogen te gooien in de 60+ categorie. Mij krijgen ze niet klein!

~ ~ ~

Hier nog wat foto’s van mijn tweede poging bij de kraanhindernis. Op de eerste foto ben ik rechts onderaan te zien met nummer 183, verscholen achter het logo van de onovertroffen fotograaf van deze serie, Kees Bakker:

~ ~ ~

Iets voor jou, dat survivalrunnen? Kom dan eens een keertje kijken bij Survivalrun Trainingsgroep Arnhem. Of check voor een vereniging bij jou in de buurt.

~ ~ ~

Toen op 29 oktober

Weer thuis – 29 oktober 2011

Geen pardon voor de kinderen. Nederland is te vol (van zichzelf).

Niets is zo belangrijk – oktober 2009

Op z’n tijd moet mijn batterij opgeladen met helemaal niets. Want wat is er meer?

~ ~ ~

navigeer door deze serie<< Een droom kwam uit