Schrijver

Laat ik beginnen om (voor de zoveelste keer) een fragment aan te halen uit het inmiddels door mij stukgelezen Bird by Bird door Anne Lamott:

All right, let’s talk about publication. Let’s talk about the myth of publication.
[…]
Many nonwriters assume that publication is a thunderously joyous event in the writer’s life, and it is certainly the biggest and brightest carrot dangling before the eyes of my students. They believe that if they themselves were to get something published, their lives would change instantly, dramatically, and for the better. Their self-esteem would flourish; all self-doubt would be erased like a typo. Entire paragraphs and manuscripts of disappointment and rejection and lack of faith would be wiped out by one push of a psychic delete button and replaced by a quiet, tender sense of worth and belonging. Then they could wrap the world in flame.
But this is not exactly what happens.1

Waarom dit fragment? Simpel. Ik moest er aan denken toen ik de dertigste vraag uit de #50books serie van Drs Pee onder ogen kreeg:

Zou jij een boek willen schrijven?

Ja. Ik zou wel een boek willen schrijven. Niet zozeer vanwege de roem die me dan hopelijk staat te wachten. Hoewel dat schijnbaar ergens wel op de achtergrond meespeelt, want waarom zou anders het eerdere fragment mij als eerste te binnen schieten? Laat ik er niet moeilijk over doen. Ook ik heb als ‘nonwriter’2 het idee dat met de publicatie van een helemaal door mijzelf met bloed en tranen geschreven boek er veel in positieve zin zal gaan veranderen.

En toch.

En toch is dat niet waar het mij uiteindelijk om gaat wanneer ik de vraag of ik een boek zou willen schrijven verder op mij laat inwerken. Uiteindelijk lijkt me voldoening het echte antwoord. De voldoening een taak te hebben volbracht die ik al sinds mensenheugenis met me meedraag maar tot nu toe niet weet te volbrengen. Ook eind 2013 ben ik weer aan een nieuwe poging begonnen, maar vooralsnog met weinig succes. Voorlopig kom ik niet verder dan goedbedoelde opzetjes of een incidentele uitwerking van enkele personages en verhaallijnen.

De echte vraag is niet zozeer of ik een boek zou willen schrijven. De echte vraag is waarom ik nog steeds geen boek heb geschreven terwijl ik dit beschouw als belangrijk voor mij om te doen. Wat houdt mij tegen?

Kan de ‘Five Times Why’ techniek3 meer inzicht verschaffen?

Waarom heb ik nog steeds geen boek geschreven?

  1. Ik heb te weinig tijd naast mijn werk en andere activiteiten.
  2. Wanneer ik meer tijd zou vrijmaken door minder te werken en andere activiteiten te minderen dan zou het nog niet voldoende zijn.
  3. Want ik wil een literaire roman schrijven waar ik een langere periode onafgebroken aan zou kunnen werken zodat ik me volledig in kan leven in de personages.
  4. Omdat ik denk dat dit voor mij de beste manier is om er iets van te maken waar ik helemaal achter kan staan.
  5. Het moet meteen de eerste keer goed zijn.

Ik heb mijzelf wijs gemaakt dat die roman er alleen kan komen wanneer ik een soort van sabbatical kan nemen om weg van de dagelijkse werkelijkheid ongestoord enkele weken (maanden?) te kunnen schrijven. Dan komt alles goed. Alleen lukt het me niet om die sabbatical daadwerkelijk op te nemen. En, wat nog belangrijker is, ik heb geen enkele zekerheid dat het dan wel goed gaat komen met mijn schrijversambities. Misschien is het wel een mythe die ik met me meedraag. De mythe van een in afzondering levende schrijver die de dagen (en nachten?) vult met niets anders dan schrijven en nadenken. Wat nu als dit helemaal niet bij mij past? Er is natuurlijk een manier om daar achter te komen. Alsnog werk maken van die sabbatical.

Maar ik kan ook proberen mijn ambities en de beschikbare tijd meer op elkaar af te stemmen. Me minder laten afleiden door hoogdravende verwachtingen over wat ik denk te kunnen schrijven indien ik onbeperkt de tijd heb tegenover ruimte vrijmaken in mijn agenda door zaken weg te strepen die me van het schrijven weerhouden en die ik ook bereid ben ervoor op te offeren. Wie weet wat me dit kan opleveren? Misschien is het geen slecht plan om wat structuur in mijn schrijfactiviteiten te brengen. Net zoals ik dat momenteel met mijn hardloopactiviteiten doe. Tenslotte heb ik gemerkt dat een halve marathon lopen ook niet vanzelf gaat. Een goed begin zou al zijn om vaste momenten in te plannen die ik aan het schrijven ga wijden. Ook iets wat ik bij Lamott heb gelezen. Dus.

~ ~ ~

Gebruikte afbeelding door Leonid Pasternak – Throes of creation

~ ~ ~

TOEN OP 17 AUGUSTUS

Duwtje – 17 augustus 2013

We mochten onze kleinkinderen van school ophalen zodat ze een middagje bij ons konden doorbrengen. Niks vergeten? vroegen we nog voordat we naar huis liepen. Nee hoor, zeiden ze eensgezind. Echt wel, zei hun moeder later die avond.

Stokje – 17 augustus 2011

Werd ik onlangs nog (op afstand) geïnterviewd door Mary Sjabbens, eerder viel me die eer ook al te beurt door het stokje wat me aangereikt werd via Karin Ramaker. Dus wil je meer weten over hoe ik in medio 2011 in het leven stond, lees dan de antwoorden op de acht gestelde vragen.

~ ~ ~


  1. p.208-211, Bird by Bird, Anne Lamott 

  2. De korte verhalen die in verscheidene bundels zijn gepubliceerd laat ik hier buiten beschouwing 

  3. Voor een uitleg over deze simpele maar zeer krachtige techniek om snel tot de kern van een probleem te geraken zie bijvoorbeeld de wikipedia pagina