In het bos waarin ik al mijn hele leven vertoef staat een boom. Een heel grote boom. Tegenwoordig leef ik in een gedeelte van het bos waar ik hem wat minder goed kan zien. Maar ik weet dat hij er is. Soms zoek ik ‘m op. Dan maak ik een plekje vrij tussen de grove wortels die gaandeweg de jaren meer bloot zijn komen te liggen. Het verontrust me altijd weer wanneer ik dat zie, maar het lijkt alsof de boom nog even krachtig is. De wind die de spaarzame bladeren in de hoge kruin doet ruisen stelt me gerust. Vooralsnog krijgen de elementen nog geen vat op deze woudreus. Met mijn rug tegen de stevige stam gezeten voel ik me veilig. Als vanzelf keer ik terug naar mijn kinderjaren. Ook toen bevond ik me vaak in de schaduw van deze grote boom. Vanwege de beschutting die hij bood. Maar er ging ook een dreiging uit van zijn imposante gestalte. Die zorgde er voor dat ik nooit te ver uit de buurt ging. Pas veel later, toen ik begreep dat ik niet bang hoefde te zijn durfde ik er verder op uit te trekken. Er was nooit dreiging geweest, slechts zijn manier om me te behoeden voor uitstapjes waar ik nog niet aan toe was. Of waarvan hij wist dat zijn reikwijdte niet ver genoeg ging om mij te begeleiden. Dat kwam met de jaren. Toen ik er aan toe was. Hij werd mijn baken tijdens de tijd van ontdekkingen. Mijn kompas. Ik leerde al snel dat ik het allemaal zelf zou moeten doen. De boom oordeelde niet. De boom veroordeelde niet. Hij was er gewoon. In mij. En door er zo te zijn bepaalde hij mijn toekomst. En doet dat nog steeds.

Vandaag eer ik die boom.

En graag zou ik ook zo’n boom willen zijn.

boom

~ ~ ~

9 thoughts on “Boom

  1. Mooi blog. Interpreteren staat voorop in dit verhaal. Mijn perceptie: wanneer ik dit lees denk ik aan mijn vader die voor mij het middelpunt is geweest tijdens mijn opvoeding.

  2. Geborgenheid, een boom kan dat bieden, een schuilplaats zoals jij ook jezelf kunt verschuilen diep in jou. Dan ben jij eventjes die boom uit je kindertijd. Mooi Peter!

Comments are closed.