Menu

Peter Pellenaars

vrijetijdsblogger

Zoals het klokje in de roman tikt...

Of het klopt weet ik niet, maar in mijn bele­ving ben ik pas echt strip­ver­ha­len gaan lezen gedu­ren­de de bezoek­jes die we brach­ten aan de broer van mijn vader. Ik kwam daar graag, niet alleen om dat het een gezel­lig huis­hou­den was maar ook omdat ze een gro­te ver­za­me­ling Sus­ke en Wis­ke had­den. Mee naar huis nemen mocht ik niet, maar blij­ven loge­ren om zo meer te kun­nen lezen was geen pro­bleem. Op een dag las ik De tuf-tuf-club waar­in de Tele­tijd­ma­chi­ne zijn intre­de deed. Wat een gewel­di­ge uit­vin­ding! Hoe graag had ik er zelf een­tje gehad om mijn eigen trip­jes door de tijd te maken. Van alle the­o­re­ti­sche, natuur­kun­di­ge en filo­so­fi­sche vraag­stuk­ken die zo'n avon­tuur met zich mee­brengt had ik van­zelf­spre­kend geen flauw benul. Lees ver­der...

en alles staat stil...

Natuur­lijk kon ik het niet laten van­daag naar de site van Mart­ha te gaan om de eer­ste #50books vraag van 2014 te lezen:

Als je mocht rui­len, met welk per­so­na­ge uit welk boek zou dit dan zijn? En waar­om?

Al mijn goe­de bedoe­lin­gen en blog­plan­nen ten spijt heb ik toch maar beslo­ten met­een al een ant­woord op deze vraag te schrij­ven. Het was me name­lijk direct dui­de­lijk welk per­so­na­ge hier­voor in mijn geval in aan­mer­king zou komen: Arno Stri­ne uit het boek De fer­ma­te, geschre­ven door Nichol­son Baker. Lees ver­der...