Hup Zoetemelk!

by Peter Pellenaars


De laat­ste jaren is het een stuk min­der gewor­den, maar er waren tij­den dat ik mijn naam niet ergens kon noe­men of de reac­tie was: 

"Pel­le­naars?
Ben de gij d’r een­tje van den Pel?"

En dan knik­te ik beves­ti­gend. Want ja, ik was er een­tje van den Pel.
Ten­slot­te riep ieder­een bij ons in het dorp dat tegen mijn vader. Ikzelf werd door de eige­naar van de plaat­se­lij­ke die­ren­zaak (een klein dik man­ne­tje die altijd in een stof­jas liep, en die me vaak op een kruk­je zet­te zodat ik met mijn han­den door al dat ver­schil­len­de vogel­zaad kon gaan) aan­ge­spro­ken met Pel­le­ke Pete­naars.
Dus ja, vol­gens mij was ik er een­tje van den Pel! Lees ver­der...