Toen op 3 maart

Alle­maal din­gen die je niet wilt, snap je? – 3 maart 2016

Is het je nooit opge­val­len dat er geen knuf­fels zijn van Hob­bes? Ter­wijl Hob­bes toch de ultie­me knuf­fel voor kin­de­ren is.

Ik tweet het weer – 3 maart 2014

Nog geen twee weken heb ik het vol­ge­hou­den. De der­tig dagen opzeg­ter­mijn is me fataal gewor­den.

Dit is nog maar het begin – 3 maart 2013

"Waar ga je naar­toe?"

"Waar kom je van­daan?"

"Waar­om ben je hier?"

"Weet je zeker dat je alleen ver­der wilt gaan?"

50books – vraag 8 – 3 maart 2013

Hoe­veel tijd lees je gemid­deld per week?

~ ~ ~

0
Geen reacties

Een echt wespennest

Dat we een vier­tal kip­pen aan­ge­bo­den kre­gen tij­dens de sleu­tel­over­dracht was natuur­lijk een aan­ge­na­me ver­ras­sing (mits je kip­pen leuk vindt ten­min­ste). Inmid­dels zijn ze al hele­maal gewend aan alle bezig­he­den op het erf die gepaard gaan met de ver­bou­wing van huis en schuur. Zozeer zelfs dat we al ver­schei­de­ne eitjes heb­ben gevon­den.

Waar we niet zo blij mee waren was de rat die plots tevoor­schijn kwam uit het kip­pen­hok toen we dat aan het afbre­ken waren. Dach­ten we eer­st nog dat we een eek­hoorn in de tuin had­den van­we­ge de ver­za­me­ling wal­no­ten die goed ver­stopt zat tus­sen de bin­nen- en bui­ten­wand, een pot­je rat­ten­gif ver­stoor­de die illu­sie. Mijn zwa­ger pro­beer­de de weg­vluch­ten­de rat uit te scha­ke­len door er een hamer ach­ter­aan te gooi­en maar zon­der resul­taat.

Ver­der zien we met de dag meer vogels in onze tuin neer­strij­ken als­ook een ver­dwaal­de fazant. Nu het 's avonds wat lan­ger licht blijft lijkt het of ze gedul­dig wach­ten tot de bouw­vak­kers ver­trok­ken zijn om nog even op hun gemak te zoe­ken naar wat eet­baars in de omge­woel­de aar­de. Bin­nen­kort zal ik er toch eens een vogel­boek bij moe­ten pak­ken om alle ver­schil­len­de soor­ten te her­lei­den op basis van hun vorm en getjilp.

Het is kort­om een gezel­li­ge bees­ten­ben­de aan het wor­den ach­ter het huis.

En van­daag kre­gen we te horen dat het aan de voor­kant onder de nok van het dak ook raak is. Bij het ver­wij­de­ren van de onder­ste dak­pla­ten vie­len er een hand­vol wes­pen naar bene­den. Reden om iets voor­zich­ti­ger te werk te gaan. Uit­ein­de­lijk bleek er een (tij­de­lijk?) ver­la­ten wes­pen­nest te zit­ten. We heb­ber er maar voor geko­zen om het niet te laten zit­ten.

~ ~ ~

0
Geen reacties

House on the hill

Op papier zag het er voor­af erg mooi uit. En nog steeds zijn we erg blij met het ont­werp van de tuin zoals we dat samen in goed over­leg met de tuin­ar­chi­tect heb­ben opge­steld. Nu het rooi­en, snoei­en en grond­werk voor het groot­ste deel ach­ter de rug is begin­nen de con­tour­en van de nieu­we tuin lang­zaam vorm te krij­gen.

Alleen heb­ben we ons ver­gist in de hoog­te van de taxus die als haag moe­ten die­nen ter afschei­ding van ons huis met dat van de buur­man.

We begon­nen nat­tig­heid te voe­len zon­der pre­cies te weten waar­om toen de tuin­man aan­g­af dat voor het nieu­we ter­ras ach­ter het huis er een extra tre­de moest komen in het trap­je naar bene­den. Hij had de daad­wer­ke­lij­ke hoog­te pas kun­nen opme­ten nadat we de sleu­tel van het huis had­den gekre­gen en die bleek toch iets meer te zijn dan onze schat­ting. Niet getreurd, er was nog ruim­te in het bud­get.

Een vol­gen­de aan­wij­zing werd een paar dagen later gege­ven door een van onze ken­nis­sen. Op bezoek met man en kin­de­ren wees ze naar het huis van de buur­ma. Als­of het op een terp was gebouwd, zo gaf ze aan. Net als ons huis.

Daar had het inder­daad alle ken­mer­ken van. We keken elkaar aan en vroe­gen ons af waar­om dit een pro­bleem zou kun­nen zijn.

Van­daag zijn we erach­ter geko­men. Deze och­tend is er een taxus­haag geplaatst De buur­man had tij­dens het ken­nis­ma­kings­ge­sprek aan­ge­ge­ven dat hij nogal op z'n pri­va­cy was gesteld. Hij had er geen pro­ble­men mee dat we de vele coni­fe­ren zou­den ver­wij­de­ren maar hope­lijk kwam er wel iets anders voor in de plaats. We kon­den hem gerust­stel­len door te belo­ven dat er een mooie hoge haag zou komen.

De taxus is 1,80 meter hoog. Dat leek ons een paar weken gele­den meer dan vol­doen­de. Hoger was ook duur­der. En vol­doen­de groei­en doen ze toch wel werd ons beloofd.

Laat ons hopen dat ze een beet­je haast maken met dat groei­en.

~ ~ ~

0
Geen reacties

Open huis

Het was een mooi voor­uit­zicht dat ons geschetst werd door de aan­ne­mer. Als wij gedu­ren­de het week­end flink zou­den door­wer­ken aan het ont­man­te­len van de bad­ka­mer en boven­dien de hou­ten vloe­ren uit twee kamers wis­ten te ver­wij­de­ren, dan kon hij zich deze week gaan rich­ten op opbouw- in plaats van afbraak­werk. Ten­slot­te was op don­der­dag­mid­dag de fun­de­ring gelegd voor de uit­bouw van onze slaap­ka­mer en ser­re.

Zo gezegd, zo gesloopt.

Trots stuur­den we op zon­dag­avond de foto's van onze ver­rich­tin­gen. Op wat klei­ne pun­ten na was alles klaar. We had­den zelfs al het puin net­jes opge­ruimd. De plan­ken die fat­soen­lijk waren los­ge­ko­men lagen opge­sta­peld ach­ter op het erf voor 'je-weet-maar-nooit'.

De aan­ne­mer was gema­tigd tevre­den. Waar­om we de bal­ken onder de hou­ten vloer niet ver­wij­derd had­den? Wis­ten wij veel! Moest dat dan?

Maar niet getreurd. Dat zou zijn hulp­je wel even doen voor­dat ze dan ein­de­lijk kon­den begin­nen met het vorm­ge­ven van ons toe­kom­sti­ge huis. Hij zou later op de dag wel een foto van de eer­ste resul­ta­ten door­stu­ren omdat we niet in de gele­gen­heid waren om zelf te gaan kij­ken.

Om 12 uur kre­gen we de vol­gen­de foto bin­nen:

We waren gema­tigd tevre­den.

~ ~ ~

0
2 reacties

Ze doen 't!

We kre­gen ze er gra­tis bij. Maar we wis­ten niet of ze het wel deden. Ze kre­gen het voor­deel van de twij­fel. Want natuur­lijk kijk je een gege­ven kip niet in de sna­vel.

Van­och­tend werd ons ver­trou­wen beloond. De eer­ste eitjes lagen pan­klaar op ons te wach­ten!

~ ~ ~

1
Geen reacties

Connect the filter bubbles

Ik werk voor een Ame­ri­kaans beurs­ge­no­teerd bedrijf. Dage­lijks heb ik veel­vul­dig con­tact met mijn Ame­ri­kaan­se collega's. Meest­al gaat dat via email of con­fe­ren­ce calls. Dan beperkt de con­ver­sa­tie zich gro­ten­deels tot werk­ge­re­la­teer­de zaken. Maar daar­naast maken we ook volop gebruik van de chat­func­ti­o­na­li­teit die bin­nen ons bedrijf door ieder­een gebruikt kan wor­den. Omdat dit in veel geval­len 1-op-1 gesprek­ken zijn ligt het voor de hand dat je dan veel meer bespreekt dan alleen werk.

Het is wel­haast onver­mij­de­lijk dat het onder­werp 'Trump' voor­bij komt. En het kan niet anders dat ook onder mijn collega's zowel voor- als tegen­stan­ders van de nieu­we pre­si­dent te vin­den zijn. Zelf schaar ik me onder de tegen­stan­ders van deze in mijn ogen totaal onbe­kwa­me man voor deze posi­tie. Lie­ver stapt hij van­daag nog op dan mor­gen.

Tot nu toe heeft dat (nog) niet tot ver­stoor­de rela­ties geleidt. Spreek ik iemand waar­van ik het ver­moe­den krijg dat hij of zij op Trump heeft gestemd of in ieder geval geen moei­te heeft met deze man als pre­si­dent, dan laat ik wel dege­lijk mer­ken dat ik er heel anders over denk. Meest­al blijft het dan daar­bij. We halen hoog­uit ieder voor zich wat voor­beel­den aan waar­bij we wil­len laten zien hoe de ander zich ver­gist, maar ver­der dan dat gaat het niet.

Omdat we com­pleet ande­re nieuws­bron­nen vol­gen1 die de gebeur­te­nis­sen van de dag (en dat zijn er nogal wat) geheel anders inter­pre­te­ren (of in veel geval­len negeren) pra­ten we langs elkaar heen. Het blijkt heel moei­lijk om toe­na­de­ring tot elkaar te vin­den. In het begin dacht ik nog (van­uit mijn eigen gelijk (of beter: infor­ma­tie­bub­bel) gere­de­neerd) dat een Trump-aan­han­ger de ogen sluit voor zaken die wat mij betreft haar­fijn aan­to­nen dat deze man com­pleet ver­keerd bezig is. Zo werkt het helaas niet. Het omge­keer­de geldt name­lijk ook.

There's so many dif­fe­rent worlds
So many dif­fe­rent suns
And we have just one world
But we live in dif­fe­rent ones.
[Bro­thers in Arms – Dire Straits]

We zit­ten bei­den opge­slo­ten in onze eigen waar­heid waar­door we onbe­reik­baar voor elkaar zijn gewor­den. Het gaat niet om wie er gelijk heeft. Het gaat erom dat we over bepaal­de zaken niet meer diep­gaand met elkaar kun­nen pra­ten wan­neer we niet bereid zijn uit de eigen com­fort zone te tre­den. Maar hoe doe je dat?

Van­daag las ik op nos.nl over de Poli­tie­ke 'anti-Tin­der' die men­sen uit hun fil­ter­bub­bel moet halen. Op de site wordt je op basis van je par­tij­voor­keur in con­tact gebracht met iemand aan de ande­re kant van het poli­tie­ke spec­trum.

Het gesprek wordt inge­leid met een stel­ling, om het ijs te bre­ken. "Daar­na kun je uit­leg­gen waar­om je er zo over denkt", aldus Hou­ben. Bevalt de dis­cus­sie niet, dan kun­nen ze met een druk op de knop een ande­re gespreks­part­ner kie­zen, ver­ge­lijk­baar met sites als Cha­t­rou­let­te.

Gezien de erva­rin­gen met mijn Ame­ri­kaan­se (maar ook met ande­re collega's of wie dan ook) ben ik voor­lo­pig nog wat scep­tisch. Ik denk dat ofwel de dis­cus­sie aan de opper­vlak­te blijft, ofwel men ver­zandt in wel­les-nie­tes uit­wis­se­lin­gen die hope­lijk niet lei­den tot al te grof taal­ge­bruik wan­neer men elkaars stand­pun­ten niet kan waar­de­ren. In het laat­ste geval kun je met een swi­pe de dis­cus­sie beëin­di­gen en in het eer­ste heeft het waar­schijn­lijk niet tot meer begrip voor elkaar gezorgt.

Maar ik kan het mis heb­ben. Er is natuur­lijk een manier om erach­ter te komen.

[Klik op de afbeel­ding om naar de site van Waaromkiesjij.nl te gaan.]

~ ~ ~

Toen op 15 februari

Waar bleef de (vrije) tijd van 8 t/m 14 febru­a­ri? – 15 febru­a­ri 2016

Een week van alles een beet­je min­der maar wel elke dag blog­gen en een mooie docu­men­tai­re geke­ken.

Geen draai­boek – 15 febru­a­ri 2015

Ik las Levels of Life door Juli­an Bar­nes en was het voor de ver­an­de­ring eens hele­maal eens met de aan­be­ve­ling ach­ter­op: An unres­trai­ned, affec­ting pie­ce of wri­ting, raw and hone­st... Any­o­ne who has loved and suf­fe­red loss, or just suf­fe­red, should read this book, and re-read it, and re-read it.

Duel­le­ren rond­om paard – 15 febru­a­ri 2014

Hier zou, moest, of had iets kun­nen gebeu­ren. Over de moge­lijk­heid van een paard dat kan reke­nen.

Lang­zaam – 15 febru­a­ri 2013

"Je loopt, je rent, je leeft, je doet!" zei Moni­que. En dat klopt.

Stel – 15 febru­a­ri 2012

Stel, jij bent mij
En ik, ik ben jou

Hfst. 1 – 15 febru­a­ri 2011

Mijn niet seri­eus te nemen Hoofd­stuk 1 bij­dra­ge voor Neder­land schrijft een boek op Youzzle.nl

Sur­vi­val of the ARBO fit­test – 15 febru­a­ri 2009

Tij­dens het Dar­win-jaar zorg­de Emiel voor ver­war­ring.

0

  1. In mijn geval is dat bij­voor­beeld de 100 dagen upda­te die The Guar­di­an ver­zorgt en de web­si­te What The Fuck Just Hap­pe­ned Today door Matt Kiser 

2 reacties

Waar rook is was gelukkig geen vuur

De hove­nier die bij ons nieu­we huis bezig is met orde in de tuin te schep­pen (en een hoop troep eruit) schijnt ook lid te zijn van de vrij­wil­li­ge brand­weer. Dat hoor­den wij vori­ge week. En blijk­baar is het voor hen erg moei­lijk om aan geschik­te loca­ties te komen waar zij kun­nen oefe­nen. Daar­om de vraag of zij ons leeg­staan­de huis een keer­tje moch­ten gebrui­ken nu de ver­bou­wing toch nog moet begin­nen.

Toen we ons ervan ver­ze­kerd had­den dat daar­bij de woning niet in de fik werd gesto­ken of com­pleet onder water zou wor­den gezet stem­den we van­zelf­spre­kend in met dit ver­zoek. Het belang van goed getrain­de brand­weer­lie­den lijkt me evi­dent en daar wil­len we graag een bij­dra­ge aan leveren.

Deze avond was het zover. Voor­dat het team vrij­wil­lers zou arri­ve­ren werd ons huis door de hove­nier-die-nu-brand­weer­man-was hele­maal onder han­den geno­men. Samen met een col­le­ga sjouw­den ze vier rook­ma­chi­nes naar bin­nen die bin­nen de kort­ste keren ervoor zorg­den dat je in geen enke­le kamer nog een hand voor ogen zag. Enke­le fel­le rode lam­pen gaven aan waar een hit­te­bron was. Ook wer­den er twee pop­pen gevuld met zand in de woon­ka­mer en in de bad­ka­mer geplaatst. Dit waren de bewo­ners die gered moesten wor­den. Een geluids­band die afge­speeld werd waar­op iemand con­ti­nu om hulp riep gaf dit alles een sinis­ter sfeer­tje. Het was niet moei­lijk voor te stel­len dat hier echt iets aan de hand was.

Om te voor­ko­men dat voor­bij­gan­gers of nabije buren 112 zou­den gaan bel­len was de oefe­ning natuur­lijk voor­af bekend gemaakt en stond er een bord in de tuin. Zon­der dat zou je zwe­ren dat ons ver­la­ten huis door van­da­len in de hens was gezet want de rook stroom­de op ver­schil­len­de plaat­sen in dik­ke wol­ken naar bui­ten. Heel vreemd om je nieu­we huis er zo bij te zien staan.

Voor de vrij­wil­li­ge brand­weer die inmid­dels was gear­ri­veerd bleek het een gewel­di­ge plek te zijn om te oefe­nen. Omdat de loca­ties zoals gezegd spaar­zaam zijn weten de mees­te leden vaak al waar ze naar toe gaan of hoe het huis van bin­nen in elkaar zit. Nu was het voor hun alle­maal nieuw. Na afloop kwam er daar­om al snel een ver­zoek of ze bin­nen­kort nog een keer met een ander team kon­den langs­ko­men. Ook hier heb­ben we ja tegen gezegd. Laat ze ons huis en de weg er naar toe maar goed leren ken­nen. Je hoopt dat het nooit nodig is, maar kwaad kan het niet.

~ ~ ~

Toen op 13 februari

Heeft u het bon­ne­tje nog? Nee, wel de blog­post – 13 febru­a­ri 2016

Ook mijn twee­de paar sur­vi­val­schoe­nen ver­toont scheu­ren. Zou ik ze nog kun­nen rui­len?

Ont­span­ning – 13 febru­a­ri 2015

De tv-serie is de roman van nu. Zo las ik ergens.

Snel – 13 febru­a­ri 2013

Een nieu­we (her/door)start op het hard­loop­front. Maar heeft dit nog wel nut op mijn ver­ge­vor­der­de leef­tijd?

Making the Dif­fe­ren­ce – 14a – 13 febru­a­ri 2012

De terug­kom­dag was aan­ge­bro­ken waar­op we reken­schap moesten afleg­gen over ons 100 dagen plan nu er 98 dagen van ver­stre­ken waren.

CITO-toets 2012 – 13 febru­a­ri 2011

Per toe­val kreeg ik een uit­ge­lek­te ver­sie van een CITO vraag over soci­al media gebruik in han­den. Fas­ci­ne­rend om te lezen.

0
2 reacties