In huis staan de meeste spullen op hun plek voor wat betreft woonkamer, keuken en slaapkamer. Maar het gaat nog wel wat tijd kosten voordat het kantoor van Inge en mijn werkkamer helemaal op orde zijn. Die tijd gaat momenteel verloren aan het dagelijks sproeien van het nieuw aangelegde gazon. De graszoden moeten flink natgehouden worden zodat de wortels kunnen aanslaan op de klei. En natuurlijk is er geen spat regen gevallen sinds die graszoden er liggen. Omdat we geen sproeiinstallatie hebben betekent dit dat we iedere avond vanaf een uur of zeven tot tegen middernacht bezig zijn om de sproeiers regelmatig te verzetten. Natuurlijk doen we dit wel met grondwater en niet met water uit de kraan. De rest van de tijd gaat ‘verloren’ aan het verwijderen van onkruid dat welig tiert door al het water ’s avonds en overdag volop zon.

Nu het deze ochtend eindelijk eens lekker regent (en gisteravond ook lichtjes) kunnen we ons voor de verandering eens richten op onze werkkamers. Misschien blijft er zelfs wat tijd vrij om te lezen. Komt er ook nog te weinig van.

Er stond een bericht op de voicemail dat een bloemstuk voor mij was bezorgd op ons oude adres. We zijn nu een maand geleden verhuisd en sindsdien ben ik slechts één keer teruggeweest. Dat was met een collega uit Roemenië die het vorige huis wel eens wilde zien voordat we naar het nieuwe zouden gaan. Ik herkende de buurt en ik herkende het huis. Maar het voelde of ik er jaren geleden ooit voor een korte tijd gewoond had. Alsof ik veel niet meer kon herinneren omdat het zo lang geleden was. Heel vreemd.

Deze avond belde ik aan bij de voordeur. Binnen stond alles propvol met spullen die het zicht ontnamen op de kamer. Er hing een geur die ik niet kon thuisbrengen. Tien minuten later stond ik weer buiten en liep met het bloemstuk plus nog wat poststukken door de straat waar we meer dan vijftien jaar hadden gewoond. Het begon te miezeren. Bij de auto keek ik een laatste keer rond. Daarna reed ik snel naar huis.

Sinds kort volg ik het blog Scripting News van Dave Winer. Wat ik er leuk aan vind (behalve de onderwerpen waar hij over schrijft) is dat het eerder een doorlopende stroom van updates is in plaats van afgeronde, doordachte blogposts. De mogelijkheid tot reageren heeft hij uitgezet met de volgende onderbouwing:

Here I’ve set it up so there is no response mechanism. I want to learn to write that way. I hope to write a book at some point. And that is mostly an exercise in writing for yourself. There’s no engagement until you’re done. A book is like a freezer for ideas. Blogging is more like a dandelion spreading its seed in the wind.

Dit blijft door mijn hoofd spelen.

Momenteel lukt het me niet om te bloggen. Volgens mij heb ik niet zozeer een writer’s block maar eerder niet de rust (en de tijd) om lang bezig te zijn met iets fatsoenlijk op papier te krijgen. Misschien is het een idee om ook korte updates te posten die meer dienen om mijn hoofd leeg te krijgen en tegelijkertijd niet verloren gaan. En ik het schrijven blijf oefenen ook al is het dan in deze losse vorm.

Ik weet niet of het hiervoor geschikt is maar voor deze updates ga ik het berichttype Aside zoals dat met WordPress geleverd wordt gebruiken. In je blogpagina verschijnen ze zonder titel (althans, dit is het geval bij het huidige thema Themalia), maar als je op het linkicoontje aan het eind klikt om het individuele bericht te openen dan wordt de titel wel zichtbaar. Klik je op het paginasymbook aan het begin van de update dan krijg je alle Aside updates te zien.

De mogelijkheid tot reageren zet ik uit.

The Great and Secret Show. Het eerste en enige boek van Clive Barker dat ik ooit las. Ik heb het nog steeds. Net als de atlas.

Omdat ik het boek las tijdens een vakantie die in meerdere opzichten nogal gedenkwaardig was ben ik het zicht op de clou van het verhaal geleidelijk verloren. Verschillende keren ben ik daarom van plan geweest om het nog eens opnieuw te lezen. Maar ergens durfde ik het niet aan. Bang misschien dat er samen met het verhaal ook een hoop herinneringen naar boven zouden komen die me te veel zouden afleiden.

Het is er aldus nooit van gekomen. Wat ik wel gedaan heb is een ander boek van Clive Barker aanschaffen. Ik las ergens dat The Great and Secret Show het eerste deel van een trilogie was. Bij toeval stuitte ik rond diezelfde tijd op een boekenmarkt op Imajica. Zonder me goed te verdiepen liet ik me misleiden door de vermelding van The Great and Secret Show op de boekomslag en dacht dat ik het tweede deel van de trilogie in handen had.

Eenmaal thuis kwam ik erachter dat dit niet het geval was. Imajica is zelf weer een eerste deel van een trilogie1. Een echte veelschrijver blijkt Clive Barker te zijn. Teleurgesteld dat ik niet het vervolg van The Great and Secret Show gekocht had verdween Imajica in de kast om er pas naar aanleiding van onze verhuizing uit te komen.

Vandaag opende ik een willekeurige doos in de schuur en het was Imajica dat bovenop lag. Volgens de afspraak die ik met mezelf gemaakt heb ga ik dit boek de komende tijd lezen. Gezien het aantal pagina’s (880) en het formaat letter (klein) ben ik er wel even mee bezig.

Imajica is an epic beyond compare: vast in conception, obsessively detailed in execution, and apocalyptic in its resolution. At its heart lies the sensualist and master art forger, Gentle, whose life unravels when he encounters Judith Odell, whose powers to influence the destinies of men is vaster than she knows, and Pie ‘oh’ pah, an alien assassin who comes from a hidden dimension.

That dimension is one of five in the great system called Imajica. They are worlds that are utterly unlike our own, but are ruled, peopled, and haunted by species whose lives are intricately connected with ours. As Gentle, Judith, and Pie ‘oh’ pah travel the Imajica, they uncover a trail of crimes and intimate betrayals, leading them to a revelation so startling that it changes reality forever.

Imajica
Clive Barker
Uitgeverij Perennial
ISBN 9780060937263


  1. update 23 juni: Dat Imajica het eerste deel van een trilogie is klopt niet. Ik heb me hierin vergist. Vanwege de lengte wordt Imajica soms in twee delen uitgegeven maar het is dus geen trilogie. 

Wat ook prettig is, is dat ik vanavond weer eens een boek heb uitgelezen. Ondanks dat we vele uren in het huis en de tuin hebben doorgebracht blijkt het zo goed als social medialoos door het leven te gaan me toch nog extra tijd op te leveren. Daarvan heb ik dankbaar gebruik gemaakt om in de late uurtjes op ons bijna affe terras als dagafsluiting nog wat te lezen.

En zie daar, Zo begint de ziener van Coen Simon is het eerste boek dat ik in ons nieuwe huis ben begonnen en heb uitgelezen. Een primeur!

Ik heb het lezen van deze ‘filosofische ontdekking van de wereld’ als bijzonder aangenaam ervaren. Nergens hoogdravende taal, maar in een erg toegankelijke taal beschrijft Simon allerlei momenten uit zijn vroegste jeugd tot na afloop van zijn studietijd en gebruikt hij die op een tweeledige manier.

Ze dienen zowel als een vorm van reflectie op zijn eigen groei als filosoof, maar tegelijkertijd worden ze in een bredere context geplaatst om de voornaamste stelling uit zijn boek te onderbouwen, dat we in onze hedendaagse moderne wereld het gevaar lopen de eigen persoonlijke ervaring te negeren en dat zelfs geloof of een spirituele tegenbeweging geen soelaas biedt:

Zo relativeert de theoretische blik van de wetenschap de betekenis van iedere ervaring achteraf, en de pseudowetenschappelijke theorie van het bewuste leven ontneemt je zelfs de mogelijkheid tot een ervaring. Het gevaar van iedere theorie is dat zij alleen zichzelf terug wil zien. Zij staart zich blind op de eigen verwachte resultaten.
[p.144-145, Zo begint iedere ziener, Coen Simon]

Wat me opviel is hoe gedetailleerd Coen Simon deze gebeurtenissen uit zijn jeugd tot in detail weet te herinneren. Ik kan daar erg jaloers op zijn. Mij lukt het slechts bij hoge uitzondering om me (al dan niet bepalende) momenten uit mijn jeugd voor de geest te halen. En zelfs dan vraag ik me vaak af in hoeverre die herinnering van mij bezijden de waarheid is. Regelmatig verschillen mijn jongere broer en mijn ouders van mening over hoe een en ander is gegaan wanneer we menen over hetzelfde te praten.

Interessant in dit verband is dat Simon zelf het geheugen als onbetrouwbaar kenmerkt:

[…] het is het geheugen misschien helemaal niet te doen om objectieve waarheid, maar alleen om het kunnen waarnemen van een subjectief gevoel.
[p.68]

Om daar even verder uit te concluderen:

Het bestaan bevindt zich voor de uiteenlopende leeftijden en generaties in telkens een andere tijd en een andere ruimte. En wie hierover nadenkt komt in een venijnig cirkeltje terecht: kijk ik anders tegen de aard van ons bestaan aan, waardoor mijn ervaring verandert, of verandert eerst mijn innerlijke ervaring, en kijk ik daardoor anders naar het bestaan?
[p.69]

Het doet me vermoeden dat Simon er geen moeite mee heeft om daar waar nodig de ervaringen uit zijn jeugd zodanig vorm te geven dat ze beter passen in het verhaal dat hij heeft te vertellen. Ik zie daar (gedetailleerd putten uit het geheugen om te onderbouwen hoe onbetrouwbaar het geheugen is) een parallel in naar het voorbeeld dat hij aanhaalt van Plato die middels een verhalende dialoog betoogt dat dichters verbannen zouden moeten worden ‘omdat zij het volk zouden stimuleren in gevoelens die de rede vijandig zijn, en omdat de kunst in het algemeen een onvolmaakte nabootsing van de echte werkelijkheid is’. De dialoog valt ook hieronder.

Zoals gezegd, prettig leesvoer dat regelmatig tot (door)denken aanzet.

Eindoordeel: mag blijven

~ ~ ~

Ga naar mijn boekenkast om alle tot dusverre besproken boeken te vinden en wie weet zit er eentje tussen die weg mag en waar jij al tijden naar op zoek bent. 

~ ~ ~

In Zo begint iedere ziener waarschuwt filosoof Coen Simon dat het hedendaagse gevecht om de waarheid tussen geloof en wetenschap uiteindelijk de ondergang zal betekenen van het belangrijkste wat de mens bezit: zijn persoonlijke ervaring.

In een terugblik op de fantasierijke jaren van zijn eigen jeugd legt Simon de lucide krachten van de menselijke verbeelding bloot. Zijn zoektocht langs de randen van het denken geeft zó’n onverwachte kijk op geheugen, tijd, geluk, vriendschap, gevoel, droom en magie, dat niemand nog verlangt naar een andere werkelijkheid dan de onze.

Zo begint iedere ziener
Coen Simon
Uitgeverij Ambo
ISBN 9789026323904

Vandaag ben ik eindelijk sinds lange tijd (vier maanden!) naar de training gegaan voor survivalrun. Door een gelukkige samenloop van omstandigheden was de training verplaatst naar maandagochtend in verband met Pinksteren wat mij erg goed uitkwam. Want ik zag de bui alweer hangen dat het ook dit weekend niet zou lukken.

Op zaterdag en zondag hadden we namelijk de kleinkinderen te logeren. Dat was vanwege alle drukte rondom de verhuizing lang uitgesteld en het leek me geen goed idee om dan op de zondagochtend enkele uren er tussenuit te knijpen. Daarvoor is het ook nog eens veel te gezellig.

De enige consequentie was dat ik de training aan mijn neus voorbij zag gaan. Normaal gesproken worden die niet verplaats. Maar misschien dat Eerste Pinksterdag een uitzondering op de regel was. Dat bleek zo te zijn en daarom kon ik vanochtend alsnog mezelf in mijn nieuwe tenue van survivalmaterialen.nl hijsen om eens aan den lijve te voelen hoe het met mijn conditie gesteld was.

Dat bleek reuze mee te vallen. Het vele sloop-, bouw- en sjouwwerk hadden vruchten afgeworpen. Ik had het gevoel zelf ietsjes sterker te zijn dan voorheen. Alleen mijn buikspieren lieten het afweten. Daar moet ik de komende tijd gericht op gaan oefenen. Ik heb mezelf drie maanden de tijd gegeven vooraleer ik me weer aan een survivalrun ga wagen. Op 10 september staat de Niersdal Survivalrun gepland in Gennep. De eerste van het nieuwe seizoen 2017-2018.

Vorig jaar heb ik ‘m ook al gelopen. Het was mijn kennismaking met de wedstrijdcategorie Korte Afstand (in dit geval 8 km). Op de club hadden ze gezegd dat het een lekkere run was om erin te komen. Niet al te moeilijk of zwaar. Dat klopte tot aan de allerlaatste hindernis. Daar ging het helaas op de valreep mis.

Afijn, dat was toen. Nu heb ik wat meer ervaring en lukt het me wellicht om revanche te nemen. Goed mijn best doen de eerstvolgende drie maanden.

Hoewel we nu al ruim een week in ons nieuwe huis wonen staan al mijn boeken nog ingepakt in dozen ergens op de zolder van de schuur. Ik dacht dat de boeken die vooraf aan de verhuizing op mijn nachtkastje lagen in een aparte doos zaten die ergens op mijn werkkamer zou moeten staan. Tot nu toe heb ik ‘m niet weten te vinden.

Omdat ik zondagochtend in alle vroegte zin had om wat in de tuin te gaan lezen voordat het al te warm zou worden ging ik naar de schuur en opende aldaar de eerste doos waar ik bij kon en nam er het bovenste boek uit. Ik had me voorgenomen om niet moeilijk te doen. Wat ik tevoorschijn zou halen zou ik gaan lezen. Geen bedenkingen. Niet eventjes kijken of het boek wat er onder lag misschien aantrekkelijker kon zijn.

Wat ik me later ook bedacht is dat ik misschien mijn boeken voorlopig ingepakt moet laten. De werkkamer die ik nu heb is weliswaar van gelijke grootte als in ons oude huis maar de indeling is zodanig dat ik er minder boekenkasten op kwijt kan. Vooraf was ik van plan al een opdeling te maken van welke boeken ik in de kasten zou gaan zetten. Het is er alleen niet van gekomen. Het nieuwe plan is beetje bij beetje boeken uit te pakken, deze (opnieuw) te lezen en dan te besluiten of ik ze (in de boekenkast) wil bewaren.

Je zou kunnen zeggen dat het een nieuwe invulling is van mijn oude ‘boekenkast-initiatief‘ waar ik een poging deed om mijn boekverzameling in kaart te brengen door boeken te lezen en vervolgens te bepalen of ze mochten blijven. Alleen stonden ze toen al in de kast en liepen aldus het gevaar hun plekje kwijt te raken. Ditmaal staat er geen enkele in de kast en moeten ze één voor één bewijzen dat ze er wel degelijk thuishoren.

Het spits wordt afgebeten door Coen Simon met Zo begint iedere ziener. Ergens vind ik het wel een toepasselijke titel. Maar of dat voldoende is?

In Zo begint iedere ziener waarschuwt filosoof Coen Simon dat het hedendaagse gevecht om de waarheid tussen geloof en wetenschap uiteindelijk de ondergang zal betekenen van het belangrijkste wat de mens bezit: zijn persoonlijke ervaring.

In een terugblik op de fantasierijke jaren van zijn eigen jeugd legt Simon de lucide krachten van de menselijke verbeelding bloot. Zijn zoektocht langs de randen van het denken geeft zó’n onverwachte kijk op geheugen, tijd, geluk, vriendschap, gevoel, droom en magie, dat niemand nog verlangt naar een andere werkelijkheid dan de onze.

Zo begint iedere ziener
Coen Simon
Uitgeverij Ambo
ISBN 9789026323904