Broedgetij

De merel die zo slim is geweest om een nestje onder onze carport te bouwen was vanochtend weg. We vreesden het ergste. Zou het de eksters of vlaamse gaaien gelukt zijn de eitjes weg te roven?

Inge kon het niet laten om een kijkje te nemen. En ja hoor, de eitjes waren verdwenen. Maar daarvoor in de plaats lagen er een viertal oerlelijke babymerels te pitten. Niet lang daarna kwamen de vader- en moedermerel al aangevlogen. Hun bek vol met pieren en insekten. Op het dak zaten enkele eksters de boel nauwlettend in de gaten te houden. Zouden ze zo slim zijn om hun prooi eerst nog wat in gewicht te laten groeien voordat ze de aanval inzetten?

Bij ons nieuwe huis hebben ook nestjes onder het dak van de schuur. Van zwaluwen. Alleen hadden we die nog niet gezien dit voorjaar. Vandaag was het dan eindelijk zover. Terwijl we in ‘de schaftkeet’ een kop koffie zaten te drinken hoorden we ineens een hoop gekwetter. De kippen konden het niet zijn. Die maken een ander soort kabaal. Maar wat was het dan?

Nieuwsgierig liepen we naar buiten om bijna omver gevlogen te worden door vele zwaluwen die pijlsnel langs ons heen scheerden.

Op dit filmpje lijkt het of er slechts eentje is, maar als je goed kijkt zie je er ook twee naast elkaar op zo’n stalen spant zitten. En verder vlogen er continu zwaluwen af en aan op zoek naar hun nestje van vorig seizoen. Het is een gezellige drukte.

PS. Om het broedverhaal compleet te maken zit er ook nog een kip al een paar weken lang op twee eieren. Daar hopen we binnenkort goed nieuws over te mogen delen.

~ ~ ~

Eitjes leggen, niemand zeggen

Binnenkort is het pasen. Dat weet ik omdat er op kantoor de afgelopen tijd steeds vaker paaseitjes opdoken. Ze lagen plots in de koffiehoek, rolden voorbij tijdens vergaderingen, stonden in de aanbieding bij de kassa in het bedrijfsrestaurant, of zaten te kijk in schaaltjes op de afdeling. Net als pepernoten in de maanden vooraf aan Sinterklaas vormden ze al snel een ware plaag.

Wat me opviel toen ik vorige week in onze tot schaftkeet omgebouwde schuur kwam was dat daar geen eitje te bekennen viel. Ja, die van de kippen zo af en toe, maar geen van chocolade. Blijkbaar houden bouwvakkers er niet van, of komt het niet in hen op om ze te gaan halen.

Ik vertelde Inge dat het misschien wel lachen was om er een hoop te verstoppen in en rondom ons halfverbouwde huis. Natuurlijk niet tijdens de paasdagen, want dan wordt er niet gewerkt. Dus dan maar vanavond zodat ze zich er op goede vrijdag aan te goed kunnen doen.

Mits ze de lekkernijen weten te vinden.

~ ~ ~

Kantoorburgerlijke ongehoorzaamheid

Vanochtend vroeg zag ik op kantoor een collega van de facilitaire dienst bezig om pennenbakjes onder de bureau’s op onze afdeling te monteren. Ik vroeg hoe het met hem ging. Naar omstandigheden goed, kreeg ik als antwoord. Hij was sinds kort weer aan het werk. Op therapeutische basis.

Dat kon ik begrijpen.

In december vorig jaar was hij van een ladder gevallen en had daarbij van het ene been de enkel gebroken en van het andere de knie. Of daaromtrent. De details weet ik niet precies maar wat ik ervan onthouden heb had hij geprobeerd om staande op de ladder iets verder te reiken dan handig was waardoor de ladder onder hem was weggegleden. Gevolg: met kerstmis thuis in het gips.

Ik had dit jaar eens geen zin om rond oud en nieuw te werken, grapte hij. Hoewel ik een volgende keer toch liever beide armen breek.

Ondertussen had hij het laatste bakje bevestigd. Tijd voor de volgende afdeling. Maar eerst een kopje koffie. Ik werk tenslotte op therapeutische basis.

Niet veel later kwamen de collega’s van mijn afdeling binnengedruppeld. Verbaasd vroegen ze zich af wat dat idiote ding onder hun bureau deed, om het daarna met veel gemopper te verwijderen.

Over therapeutische bezigheid gesproken.

~ ~ ~

Schuilbroedplaats

 

Het uitbroeden van eieren en grootbrengen van jonge vogels is een zware taak. Al meerdere keren hebben we in onze tuin gezien dat vooral eksters een nest wisten leeg te roven dat heel even verlaten was.

Meestal kon dit gebeuren omdat het nest niet al te goed was afgeschermd. Maar zelfs bij een nest diep weggestopt in een conifeer of achter het bladerdek van een klimop waren de eieren in sommige gevallen niet veilig.

Dit jaar heeft een merel er daarom voor gekozen een nest te bouwen onder onze carport vlak bij de deur naar de schuur.

Niet echt een rustig plekje omdat we daar zeker nu met alle verbouw- en verhuisbedrijvigheid vaak moeten zijn. Maar blijkbaar wordt onze aanwezigheid als minder bedreigend ervaren dan de eksters die de omgeving onveilig maken. De merel blijft in ieder geval rustig zitten terwijl wij aan en aflopen met allerlei spullen die verhuisd of ingepakt moeten worden.

Nu maar hopen dat de eksters er geen lucht van krijgen.

~ ~ ~

Met z’n vieren

De zolder in de schuur bij ons nieuwe huis is klaar. Alleen ontbreekt nog een vaste trap. We kunnen daarom nog niet al te grote of zware voorwerpen naar boven brengen, maar er staan voldoende dozen ingepakt die overgehuisd kunnen worden.

Bovendien moeten we noodgedwonen al wat eerder spullen gaan overhuizen om het huidige huis wat minder rommelig te laten overkomen. We krijgen namelijk bezoek van potentiële kopers.

En dat terwijl ons huis al verkocht is. Helaas is de koopster kort geleden overleden.

Het was een tijdje onduidelijk wat er zou gaan gebeuren. Zouden de erfgenamen afzien van de koop en accepteren dat ze een boetebedrag moesten betalen? Dat klinkt misschien vanuit financieel oogpunt als iets lucratiefs, maar eerlijk gezegd zitten we niet te wachten om vervolgens weer met het huis in verkoop te gaan. We willen het liefst zo snel mogelijk verhuizen en niet meer bezig hoeven te zijn met dit huis.

Op vrijdag kregen we te horen van de makelaar dat ze niet afzien van de koop. Wel gaan ze proberen om het huis meteen weer van de hand te doen.

Zodoende komen volgende week al de eerste kijkers. Misschien wat lastig voor onze planning, maar wij willen er graag aan meewerken omdat het misschien voor ons positief kan uitpakken indien we op deze manier een week of twee langer zouden kunnen blijven zitten. Dat zou ons net wat ruimte geven om de verbouwing zonder haastwerk en druk op een goede manier af te ronden.

Voor vandaag had ik daarom een aanhangwagen gereserveerd. Daarmee gingen we allereerst voor onze dochter bij een collega van haar een vaatwasser ophalen. Onze zoon had aangeboden mee te helpen tillen. Daarna reden we met z’n drietjes naar ons huis om de eerste lading dozen en andere spullen in te laden. Toen dat klaar was reden we met z’n vieren (Inge was er nu ook bij) naar het nieuwe huis.

Onderweg viel het ons op dat het een hele tijd geleden was dat we met z’n vieren in één auto hadden gezeten. Binnen de kortste keren werden er allerlei herinneringen uitgewisseld over ‘vroeger’. Zo werd een dagje verplicht dozen sjouwen toch ook nog een heel gezellige dag.

~ ~ ~

Verandering van auto doet krassen

Op mijn vrije woensdag kreeg ik een telefoontje. Op het display verscheen een mij onbekend 06 nummer. Aan de lijn iemand die vroeg of hij contact had met opkoopservice boerderij.nl in Bemmel. Het bleek een collega van mijn werk te zijn die wat materiaal in de aanbieding had. Ze weten me inmiddels goed te vinden.

Natuurlijk had ik op voorhand al interesse. Voor de zekerheid ging ik donderdag even kijken en waar ik al bang voor was klopte. Het zou niet allemaal in mijn Ford Ka passen.

Vanochtend pakte ik daarom Inge’s auto (eigenlijk ook mijn auto, net als de Ka, maar ik rijd er eigenlijk nooit in). Die heeft meer laadvermogen.

Ook een grotere draaicirkel.

Om drie uur ’s middags schoot me te binnen dat ik de spullen nog van de werkvloer moest oppikken voordat het magazijn gesloten zou worden. Ik reed Inge’s auto uit de parkeergarage en parkeerde bij de laad- en losruimte.

Daarna keerde ik weer terug naar het gebouw.

Even overwoog ik om de auto buiten te laten staan. Er waren al wat collega’s vertrokken om voor de files uit aan het weekend te beginnen en er was voldoende plaats om te parkeren.

Routinematig stuurde ik echter de parkeergarage in.

Even overwoog ik om de auto op een plek te parkeren waar wat meer ruimte was omdat ook hier al wat collega’s vertrokken waren.

Routinematig draaide ik echter met een kort bochtje naar mijn vaste plek.

De blauwe Audi die naast mijn vaste plek geparkeerd stond merkte als eerste dat ik de grotere draaicirkel niet goed had ingeschat. Zijn vaste chauffeur die toevalligerwijs net een sigaret stond te roken bij de ingang naar het trappenhuis had het als goede tweede door. Ikzelf was afgeleid door het piepende geluid in Inge’s auto die aangaf dat ik bezig was iets te raken.

Niet veel later was ik bezig om het schadeformulier in te vullen zodat de lichte lakschade aan het rechterportier van de Audi via mijn verzekering kan worden gerepareerd.

~ ~ ~

Veel beweging, weinig conditie

Eerder deze week kwam ik thuis van het werk en zag een kaart liggen op de keukentafel die ik nog op de post moest gooien. Hoe laat de lichting tegenwoordig gedaan wordt is mij niet duidelijk maar voor de zekerheid besloot ik een sprintje te trekken om mezelf het gevoel te geven dat ik er alles aan gedaan had mocht de kaart te laat afgeleverd worden.

Voordat ik bij de brievenbus was had ik mijn niet zo snelle spurt al afgebroken. Buiten adem liet ik de kaart door de overige bestemmingen gleuf glijden.

Niet sporten begint zijn tol te eisen. Ondanks dat ik sinds eind januari volop in de weer ben met klussen en sjouwen heeft dit een negatief effect op de conditie die ik dacht opgebouwd te hebben door minimaal twee keer per week naar survivaltraining te gaan of een rondje te hardlopen. Ook de dagelijkse rek- en strekoefeningen zijn erbij ingeschoten de laatste tijd. Ik dacht voldoende lichaamsbeweging te hebben.

Vandaag was ik vrij. Er stond een hoop op mijn todo-lijst. Ik besloot er desondanks aan toe te voegen dat ik ofwel zou gaan hardlopen danwel ’s avonds naar survivaltraining te gaan. Helaas. Het is er niet van gekomen. Uitgelopen afspraken op de bouwplaats en een gedane belofte die ik niet kon breken gooiden roet in het eten.

Wat nu? Deze maand gaan we het alleen nog maar drukker krijgen nu de verhuisdatum dichterbij komt. Toch blijven proberen om te gaan sporten (met alle frustratie vandien wanneer het er weer niet van komt)? Of accepteren dat de verhuizing het belangrijkste is en in mei de draad weer oppakken? Doordat er zoveel te doen is voelt het bovendien alsof elk uur niet besteedt aan de verbouwing/verhuizing een verloren uur is. Maar dat kan toch ook niet de bedoeling zijn.

Op de weerapp zie ik dat het zondag heel mooi weer beloofd te worden. Misschien dat ik gewoon moet gaan. Desnoods een uurtje in plaats van de geplande twee uur. Dat zal me al zwaar genoeg vallen met mijn huidige conditie.

~ ~ ~