Wie eet wie?

Door Peter Pellenaars op 15/04/2017

Voor haar ver­jaar­dag had Inge plan­ten of vis­sen gevraagd voor in de moe­ras­vij­ver bij onze nieu­we woning. Ik besloot voor de vis­sen te gaan. Het moesten exem­pla­ren zijn die niet al te groot zou­den wor­den en lief­st met een niet al te opval­len­de kleur tegen de vele rei­gers die de omge­ving bevol­ken. Want bij de moe­ras­vij­ver had­den wij geen bescher­ming in de vorm van net­ten of iets der­ge­lijks gepland.

De ver­ko­per advi­seer­de om de gou­del­rits (spreek uit als goud-elrits, niet gou­del-rits wat ik dus deed) te nemen. Ze zijn mak­ke­lijk in onder­houd, kun­nen tegen vij­ver­wa­ter van ver­schil­len­de (zelfs lage) kwa­li­teit en plan­ten zich snel voort. Op dat laat­ste zat ik niet zo te wach­ten, maar met die rei­gers in de buurt was het mis­schien wel han­dig. En, waar het voor­na­me­lijk om ging, ze wer­den niet gro­ter dan zo'n 7 tot 8 cen­ti­mer.

Spe­ci­aal vis­sen­voer was niet nodig mits er in de vij­ver vol­doen­de plan­ten en insek­ten zaten. Dat was het geval. Pri­ma, zei de ver­ko­per. Dan kun­nen de vis­jes zich te goed doen aan de water­vlooi­en en even­tu­e­le klei­ne tor­re­tjes.

Met een zak­je vol gou­del­rits (is het een cadeau­tje, ja maar inpak­ken hoeft niet hoor) ging ik naar huis. Inge vond ze gewel­dig. Mis­sie geslaagd.

Samen lie­ten we ze los nadat ze had­den kun­nen wen­nen aan het vij­ver­wa­ter. Omdat het water nog wat groe­nig van kleur is waren ze bin­nen no time niet meer te zien toen ze naar de bodem van de vij­ver afdaal­den. Wel zagen we plots een of ander zwart geval opdoe­men.

Was het een uit de klui­ten gewas­sen water­vlooi? Een klei­ne kik­ker of sala­man­der? We kon­den het niet goed zien omdat het beest­je (het moest iets levends zijn want het bewoog) zich ver­school tus­sen de plan­ten. Na wat geklooi luk­te het me uit­ein­de­lijk om wat het dan ook was uit de vij­ver te schep­pen.

Het bleek een gigan­tische tor te zijn. De leng­te was zeker wel zo'n 5 cen­ti­me­ter. Min­stens net zo groot als de vis­jes die we er net in had­den los­ge­la­ten. Wat nu? Was het wel vei­lig om dit mon­ster terug te zet­ten in de vij­ver? We kon­den ons niet voor­stel­len dat de vis­jes deze tor zou­den gaan ver­or­be­ren. Eer­der anders­om.

Inter­net gaf uit­komst. We had­den een 'gro­te spin­nen­de water­tor' in onze vij­ver. Geen bedrei­ging voor de gou­del­rits en vice ver­sa. Een mooie aan­winst en extra pre­sen­tje voor Inge d'r ver­jaar­dag.

~ ~ ~

0

Er is 1 reactie:

  1. 19/04/2017Anna schrijft:

    Héhé cool! Een ver­jaar­dags­ka­do en met­een een sur­plus­je ?

Schrijf een reactie:

« | »