Kantoorburgerlijke ongehoorzaamheid

Vanochtend vroeg zag ik op kantoor een collega van de facilitaire dienst bezig om pennenbakjes onder de bureau’s op onze afdeling te monteren. Ik vroeg hoe het met hem ging. Naar omstandigheden goed, kreeg ik als antwoord. Hij was sinds kort weer aan het werk. Op therapeutische basis.

Dat kon ik begrijpen.

In december vorig jaar was hij van een ladder gevallen en had daarbij van het ene been de enkel gebroken en van het andere de knie. Of daaromtrent. De details weet ik niet precies maar wat ik ervan onthouden heb had hij geprobeerd om staande op de ladder iets verder te reiken dan handig was waardoor de ladder onder hem was weggegleden. Gevolg: met kerstmis thuis in het gips.

Ik had dit jaar eens geen zin om rond oud en nieuw te werken, grapte hij. Hoewel ik een volgende keer toch liever beide armen breek.

Ondertussen had hij het laatste bakje bevestigd. Tijd voor de volgende afdeling. Maar eerst een kopje koffie. Ik werk tenslotte op therapeutische basis.

Niet veel later kwamen de collega’s van mijn afdeling binnengedruppeld. Verbaasd vroegen ze zich af wat dat idiote ding onder hun bureau deed, om het daarna met veel gemopper te verwijderen.

Over therapeutische bezigheid gesproken.

~ ~ ~

4 reacties on "Kantoorburgerlijke ongehoorzaamheid"


  1. Hmmm.. dat is wel héél therapeutisch, idd. Eigenlijk gewoon zielig.
    (Lang niet gelezen, ik kom weer eens even kijken! Ook (bijna?) verhuisd zie ik, gefeliciteerd.)


    1. Da’s zeker lang geleden! Leuk dat je weer kwam lezen.
      Ja, we zijn bijna verhuisd. Officieel 1 mei over, maar misschien enkele dagen later mocht dat mogelijk zijn. Want waarschijnlijk is niet alles op tijd klaar.


  2. Nou, behoorlijk therapeutisch als je het mij vraagt als de boel gelijk weer wordt verwijderd…lol. Fijne paasdagen ?

Reageren niet meer mogelijk