Met z’n vieren

De zolder in de schuur bij ons nieuwe huis is klaar. Alleen ontbreekt nog een vaste trap. We kunnen daarom nog niet al te grote of zware voorwerpen naar boven brengen, maar er staan voldoende dozen ingepakt die overgehuisd kunnen worden.

Bovendien moeten we noodgedwonen al wat eerder spullen gaan overhuizen om het huidige huis wat minder rommelig te laten overkomen. We krijgen namelijk bezoek van potentiële kopers.

En dat terwijl ons huis al verkocht is. Helaas is de koopster kort geleden overleden.

Het was een tijdje onduidelijk wat er zou gaan gebeuren. Zouden de erfgenamen afzien van de koop en accepteren dat ze een boetebedrag moesten betalen? Dat klinkt misschien vanuit financieel oogpunt als iets lucratiefs, maar eerlijk gezegd zitten we niet te wachten om vervolgens weer met het huis in verkoop te gaan. We willen het liefst zo snel mogelijk verhuizen en niet meer bezig hoeven te zijn met dit huis.

Op vrijdag kregen we te horen van de makelaar dat ze niet afzien van de koop. Wel gaan ze proberen om het huis meteen weer van de hand te doen.

Zodoende komen volgende week al de eerste kijkers. Misschien wat lastig voor onze planning, maar wij willen er graag aan meewerken omdat het misschien voor ons positief kan uitpakken indien we op deze manier een week of twee langer zouden kunnen blijven zitten. Dat zou ons net wat ruimte geven om de verbouwing zonder haastwerk en druk op een goede manier af te ronden.

Voor vandaag had ik daarom een aanhangwagen gereserveerd. Daarmee gingen we allereerst voor onze dochter bij een collega van haar een vaatwasser ophalen. Onze zoon had aangeboden mee te helpen tillen. Daarna reden we met z’n drietjes naar ons huis om de eerste lading dozen en andere spullen in te laden. Toen dat klaar was reden we met z’n vieren (Inge was er nu ook bij) naar het nieuwe huis.

Onderweg viel het ons op dat het een hele tijd geleden was dat we met z’n vieren in één auto hadden gezeten. Binnen de kortste keren werden er allerlei herinneringen uitgewisseld over ‘vroeger’. Zo werd een dagje verplicht dozen sjouwen toch ook nog een heel gezellige dag.

~ ~ ~

    • Het viel ons ineens op dat we zo weinig (of eigenlijk helemaal niet) met ons vieren in één auto zitten. We gaan regelmatig ergens met z’n allen naar toe, maar dan vaak met twee auto’s omdat het met de kleinkinderen en aanhang niet meer past in een auto.

      Tja, van die overleden koopster is zeker bizar. Wie houdt daar nu rekening mee? En ze scheen zo blij te zijn met ons huis (hoorden we van de makelaar, zelf hebben we haar nooit gesproken). Bij de eerste bezichtiging zei ze al na enkele minuten dat het wat haar betrof een bekeken zaak was. En dan dit…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.