Toch maar eens het boek gaan lezen?

Door Peter Pellenaars op 8/03/2016

estespark

Als ik voor mijn werk in Boul­der (Colo­ra­do) moet zijn pro­beer ik altijd extra tijd te reser­veren om een dag­trip te maken naar het Roc­ky Moun­tains Nati­o­nal Park. De rou­te die ik daar­voor kies gaat meest­al door de plaats Estes Park waar­na je via de oos­te­lij­ke kant toe­gang krijgt tot het nati­o­naal park.

In 2012 had ik gezel­schap van twee collega's en toen we vlak voor Estes Park een kor­te pau­ze namen om wat foto's te maken van­uit een hoger gele­gen gedeel­te vroeg een van hen of ik al in The Stan­ley Hotel was gewee­st. Ik had er niet eer­der van gehoord en vroeg hem wat er zo bij­zon­der aan was. Iet­wat ver­baasd dat ik als boe­ken­wurm zo onwe­tend bleek te zijn ver­tel­de hij over Step­hen King en hoe zijn bezoek aan dit hotel de inspi­ra­tie was gewee­st voor zijn boek The Shi­ning.

Ik moest beken­nen het boek nooit gele­zen te heb­ben. Vol­gens mij heb ik alleen Cujo en Car­rie gele­zen. De film gepro­du­ceerd door Stan­ley Kubrick had ik dan weer wel gezien. Ook goed vol­gens mij col­le­ga, maar ook hier was het boek toch echt veel beter dan de film. Ik geloof­de hem op zijn woord hoe­wel ik de film niet echt slecht had gevon­den. Maar dat was mis­schien gro­ten­deels van­we­ge het acteer­werk van Jack Nichol­son.

Tot nu toe is het er helaas nog nooit van geko­men om het boek als­nog te lezen.

Wel heb ik afge­lo­pen zon­dag Room 237 uit­ge­zocht op Net­flix als invul­ling van mijn nieu­we tra­di­tie om weke­lijks een docu­men­tai­re te bekij­ken. Met een mix van ver­ba­zing en bewon­de­ring heb ik zit­ten luis­te­ren (en kij­ken natuur­lijk) naar een opsom­ming van de meest bizar­re ver­bor­gen bood­schap­pen in de film The Shi­ning die je voor­stel­lings­ver­mo­gen te boven gaan.

Voor­beeld­je? Zon­der te wil­len ont­ken­nen dat de mens op de maan was gewee­st was er iemand in de docu­men­tai­re die eraan twij­fel­de of de opna­mes van de Apol­lo-vlucht met de lan­ding op de maan authen­tiek waren. Hij had het ver­moe­den dat Stan­ley Kubrick deze opna­mes in opdracht van de NASA had gemaakt en dit altijd had moe­ten ver­zwij­gen. Maar zijn vrouw was erach­ter geko­men. Dit valt op te maken uit enke­le scene's in de film tus­sen het echt­paar Jack en Wen­dy. Eigen­lijk zijn op dat moment Stan­ley Kubrick en zijn vrouw aan het woord.

Een ande­re indi­ca­tie voor deze the­o­rie is het feit dat Kubrick geko­zen heeft voor kamer­num­mer 237 in plaats van 217 zoals oor­spron­ke­lijk in het boek van Step­hen King. De reden die Kubrick heeft gege­ven om hier­van af te wij­ken is aan­toon­baar een leu­gen (vol­gens de opstel­ler van deze the­o­rie). Het num­mer 237 is dan ook heel bewust geko­zen, want laat de afstand tus­sen de maan en de aar­de nu pre­cies 237.000 mijl zijn. Dus. 'Nuf said?

En zo gaat het maar door. Genie­ten voor de lief­heb­ber.

~ ~ ~

TOEN OPMAART

50books – jaar 2015 – vraag 10 – 8 maart 2015

Wat zijn de pro­ble­men waar jij last van hebt als boe­ken­wurm?

In Neder­land lezen we Neder­lands – 8 maart 2014

Het viel niet mee om dit jaar het boe­ken­week­ge­schenk te bemach­ti­gen.

x y z – 8 maart 2013

Mijn blogka­der is geen kader, maar dat wil niet zeg­gen dat die onbe­perk­te vrij­heid altijd bevor­de­rend werkt.

Scheef­groei – 8 maart 2012

Falen is een vorm van val­len. Ter­wijl ik pro­beer over de dicht­bun­del van Ingmar Heyt­ze te schrij­ven gaat het eigen­lijk meer over mij­zelf. Daar kan ik ook niets aan doen.

~ ~ ~

0

Nog geen reacties.

Schrijf een reactie:

« | »