50books – jaar 2015 – vraag 17

Het is ‘by far’ het meest onheilspellende boek dat ik ooit gelezen heb: American Psycho door Bret Easton Ellis. Nog steeds kan ik sommige passages niet helemaal uitlezen zonder af en toe even weg te kijken om aan iets anders te denken. Op een dag zag ik in de trein een oudere vrouw met dit boek op schoot. We zaten schuin tegenover elkaar en ik was benieuwd of zij wel onverstoorbaar zou kunnen doorlezen. Niet dus. Het duurde niet lang voordat ze met een zucht het boek dichtsloeg en haar blik over de reizigers in de trein liet gaan. Ik bleef haar aankijken totdat we oogcontact kregen. Toen knikte ik naar het boek. Wat denk je? vroeg ik haar. Droomt hij het allemaal?

Binnen de kortste keren waren we in een geanimeerd gesprek gewikkeld over American Psycho in het bijzonder en literatuur in het algemeen. In Utrecht namen we afscheid van elkaar alsof we al jaren bevriend waren. Ik heb haar nooit meer gezien hoewel ik nog jaren over hetzelfde traject reisde. Wel ben ik nog regelmatig een gesprek aangegaan met een lezende mede-treinreiziger die door lichaamstaal liet blijken hier geen bezwaar tegen te hebben. Altijd waren het leerzame uitwisselingen over onze leeservaringen die helaas al te vaak abrupt afgebroken moesten worden doordat de plaats van bestemming bereikt was.

Zelf ben ik slechts een enkele keer aangesproken terwijl ik in de trein zat te lezen. De grappigste herinnering is die op het traject Den Bosch naar Eindhoven waar een middelbare scholier mij vragen begon te stellen over La place de la Bastille van Leon de Winter. Hij was het ook aan het lezen voor zijn boekenlijst en maakte driftig aantekeningen terwijl we het boek gezamenlijk doornamen. Ook hem heb ik nooit meer gesproken om te vragen hoe het afgelopen is met zijn bespreking.

Tegenwoordig reis ik niet meer met het openbaar vervoer en buiten het gemis van lezen in de trein mis ik ook de spontane interactie die zich soms voordoet wanneer je de moeite neemt om zo af en toe contact te zoeken met een andere liefhebber van lezen en literatuur. Hoe is dat met jullie? Hebben jullie ook wel eens iets bijzonders meegemaakt in het openbaar vervoer wat te maken had met boeken of lezen? Daar ben ik deze week benieuwd naar.

vraag 17:
Wat is jouw meest bijzondere boekgerelateerde gebeurtenis in het openbaar vervoer?

Ben jij zo iemand die probleemloos aan de praat raakt met Jan en Alleman die ook met een boek in de hand door het ganse land reist? Of sluit jij je liever af achter de bescherming van je boek en hou je de rest van de wereld zo op een afstand? Probeert er dan toch wel eens iemand contact met je te zoeken nieuwsgierig geworden naar wat je zit te lezen? Wat was je reactie? Bleef je onverstoorbaar doorlezen of ben je toch maar het gesprek aangegaan? Of heb jij de ervaring dat vandaag de dag iedereen zo verdiept is in zijn/haar smartphone dat er nog maar weinig contact gezocht wordt. Hoe dan ook, laat ons weten wat jouw ervaringen zijn met lezen in het openbaar vervoer.

vraag201517

~ ~

Klik hier voor vraag 16.

Elke week op zondag zal ik een nieuwe boekvraag posten die door iedereen vrij mag worden ingevuld. Alles is toegestaan. Een foto, een recensie, een persoonlijke herinnering, enzovoorts. De beantwoording van de vraag hoeft helemaal niet op dezelfde dag of binnen een week. Wanneer je het blog klaar hebt, post het dan en plaats een link onder de betreffende vraag, zodat iedereen het kan volgen en bij je komt kijken.

Klik hier voor alle #50books vragen in 2015.

Klik hier voor alle #50books vragen in 2014 (door Martha/DrsPee).

Klik hier voor alle #50books vragen in 2013.

8 reacties on "50books – jaar 2015 – vraag 17"


  1. Goh, het is alweer flink wat jaren geleden dat ik regelmatig met de trein op en af reisde. Het traject, een twintigtal minuutjes, eigenlijk tekort om me aan deftig lezen te wagen. De zeldzame keer dat ik dat dan wel deed, was in mijn Agatha Christie en Boeketreeksperiode… niet echt om over naar huis te schrijven :-D
    Ach, ik was nog jong en hopeloos romantisch en vooral het moeten lezen van boeken van de verplichte literatuurlijst kotsmoe…


  2. Ik dacht dat dit alleen in films gebeurde. Het overkomt mij in ieder geval nooit (maar misschien is mijn lichaamstaal te afstandelijk). Je verhaal met de middelbare scholier vind ik in het bijzonder grappig. Je hebt hem echt een dienst bewezen.


    1. Eigenlijk probeer ik altijd wel een gesprek aan te knopen, waar ik ook ben. Niet al te geforceerd maar wanneer ik het gevoel heb dat er ‘ruimte’ voor is dan zal ik het niet laten. Het levert vaak onverwachte gesprekken op.

Reageren niet meer mogelijk