50books – jaar 2015 – vraag 14

Op de radio hoorde ik over een Amerikaanse man die als een held in China is onthaald omdat hij na wat speurwerk een gevonden iPhone terug wist te herleiden naar de Chinese eigenaar. Zijn aankomst op het vliegveld was een ware media happening. Ik luisterde er met verbazing naar en voelde me wat kriegelig worden. Waarom zoveel aandacht vroeg ik me af. Maar tegelijkertijd was er een ander stemmetje in mijn hoofd dat een tegenvraag opwierp. Waarom niet?

Waarom wel altijd zoveel aandacht voor het slechte nieuws en niet voor het goede?

De standaard tegenwerping is dat het weinig of geen nieuwswaarde heeft. Alleen heel bijzondere goede daden  halen het nieuws. Schijnbaar is het belangrijker dat melding gedaan wordt over een inbraak dan over de behulpzame voetganger die een oud vrouwtje helpt de weg over te steken. Goed nieuws beklijft ook veel minder. Het bericht over de iPhone hereniging werd gevolgd door nieuwe ‘naming and shaming’ in de reeks van hoge bestuurders die moeite hebben om nee te zeggen tegen hun bonussen. Kijk, dat is pas smullen! Daar gaan we straks nog even lekker verontwaardigd over zijn bij de koffieautomaat of tijdens de lunch.

In de literatuur zien we iets vergelijkbaars. Het wemelt er van de ‘bad guys’. Zij stelen in veel gevallen de show. Maar waar zijn de ‘good guys’? De brave borsten die het rechte pad bewandelen ondanks alle misère die dat vaak (haast vanzelfsprekend) met zich meebrengt. Het is niet zo dat er voor hen geen hoofdrol is weggelegd, maar vaak is het dat ze opgevoerd worden als slachtoffer of tegenspeler van de slechterik. Onderwerp is dan de strijd tussen goed en kwaad. Weten ze te overwinnen, dan zijn de held. Maar ook in hen ben ik vandaag niet geïnteresseerd.

Een ongelukkige jeugd is een goudmijn voor schrijvers. Dat wordt vaak aangehaald. Zou het daarom komen dat er in zoveel boeken allerlei ellendigs de boventoon voert? Is het verhaal van de barmhartige samaritaan gewoonweg te saai? Ieder huisje heeft zijn kruisje. En zijn we eigenlijk alleen maar benieuwd naar dat kruisje in het  leven van een ander?

Is een gelukkig leven de doodsteek voor goeie literatuur?

Dat vroeg ik me af en het leek me wel een mooie vraag om aan jullie voor te leggen:

vraag 14:
Zijn boeken waarin klein geluk en goede daden de boventoon voeren per definitie saai?

Kennen jullie voorbeelden van zulke boeken? Of bestaan ze niet en is het vertelde verhaal altijd terug te voeren op een onderliggend conflict dat de situatie op scherp zet? Worden we wantrouwig wanneer we lezen over een hoofdpersoon die probleemloos door het leven rolt of haken we af omdat het niet is waarom we aan een boek beginnen? Is het kortom onmogelijk een leesbaar boek te schrijven waarin rampen en tegenspoed niet voorkomen? Ik ben benieuwd naar jullie gedachten hierover.

vraag142015

~ ~ ~

Klik hier voor vraag 13.

Elke week op zondag zal ik een nieuwe boekvraag posten die door iedereen vrij mag worden ingevuld. Alles is toegestaan. Een foto, een recensie, een persoonlijke herinnering, enzovoorts. De beantwoording van de vraag hoeft helemaal niet op dezelfde dag of binnen een week. Wanneer je het blog klaar hebt, post het dan en plaats een link onder de betreffende vraag, zodat iedereen het kan volgen en bij je komt kijken.

Klik hier voor alle #50books vragen in 2015.

Klik hier voor alle #50books vragen in 2014 (door Martha/DrsPee).

Klik hier voor alle #50books vragen in 2013.

9 reacties on "50books – jaar 2015 – vraag 14"


  1. Wow, wat een vraag… dat wordt denk ik voor veel mensen, ik incluis, brainstormen… Een verhaal waarin alles op rolletjes loopt en alles peis en vree is… tjemig zeg…


  2. Ik kan me níet voorstellen dat dat een interessant verhaal wordt, waarin de hoofdpersoon alleen maar alles leuk en aardig vindt en ook alléén maar leuke en aardige dingen meemaakt. Veel te gekunsteld. Overdreven. Zoals van die mensen die van elk kopje cappuccino een foto maken en deze dan op sociale media plaatsen om al het geluk in hun leven te beschrijven. (en leed wegpraten) Nee hoor, mij niet gezien. Als lezer wil ik geloofwaardigheid. Pijn moet beschreven worden, daarna is een geluksmomentje ook véél echter.




Reageren niet meer mogelijk