Yes, I can change (because I have to)

Door Peter Pellenaars op 28/07/2013

Het boek is uit. Vluch­ten kan niet meer:

We can't plead igno­ran­ce, only indif­fe­ren­ce. Tho­se ali­ve today are the gene­ra­ti­ons that came to know bet­ter. We have the bur­den and the oppor­tu­ni­ty of living in the moment when the cri­ti­que of fac­to­ry far­ming bro­ke into the popu­lar con­scious­ness. We are the ones of whom it will be fair­ly asked, 'What did you do when you lear­ned the truth about eating ani­mals?'
[p.252, 'Eating Ani­mals', Jona­t­han Saf­ran Foer]

Ont­ken­nen kan niet meer.

Ik weet het nu (ik wist het al).

Ga ik onver­schil­lig zijn (blij­ven), of maak ik een keu­ze?

Uit het boek wordt mij niet hele­maal dui­de­lijk wat het beste is. Com­pleet stop­pen met vlees en vis te eten? Of con­su­min­de­ren en alleen die pro­duc­ten kopen wel­ke aan­toon­baar niet afkom­stig zijn van­uit de bio-indu­strie (vee-indu­strie dekt de lading trou­wens beter)?

Het is dan ook het punt waar ik na lezing het mees­te mee blijf zit­ten. Is het nu een fel­le aan­klacht tegen de vee-indu­strie of war­me pro­pa­gan­da voor het vege­ta­ri­ër zijn?

Voor­lo­pig kies ik voor het eer­ste. De beschre­ven dier­on­te­ren­de prak­tij­ken die plaats­vin­den in het over­gro­te deel van de vee-indu­strie heb­ben me over­tuigd dat ik daar geen bij­dra­ge meer aan wil leveren. Het heeft me ook de ogen (ver­der) geo­pend dat deze indu­strie­tak ook nog eens uiter­ma­te scha­de­lijk is voor ons mili­eu en onze gezond­heid. We beta­len met z'n allen een veel hoge­re prijs dan die ene euro voor de euro-knal­ler bij de kas­sa.

De keu­ze is dus gemaakt. Nee, ik stop niet met het eten van vlees en vis. Ja, ik stop wel met het eten van pro­duc­ten afkom­stig uit de vee-indu­strie. En wan­neer dit bete­kent dat ik geen leve­ran­cier kan vin­den die mij iets kan ver­ko­pen zon­der het juis­te keur­merk, dan stop ik op dat moment als­nog. Dat is dan de con­se­quen­tie van deze keu­ze. Ben ik als­nog vege­ta­ri­ër gewor­den.

Blijft over de vraag waar­om dit mij zo moei­lijk valt? Waar­om is er zoveel voor nodig alvo­rens ik de stap kan maken? Ben ik zo ego­ïs­tisch? Zo gesple­ten dat  mijn hart breekt wan­neer een jong tor­tel­duif­je uit z'n nest valt maar ik niet veel later een gro­te kip­fi­let ach­te­loos op de bar­be­cue gooi? Schijn­baar. Mis­schien heeft de truc van de indu­strie zijn werk goed gedaan en ben ik ont­hecht geraakt van het stuk­je vlees in de super­markt met het dier waar het ooit onder­deel van was. Ben ik het gaan zien als twee apar­te enti­tei­ten die hoe­ge­naamd niets met elkaar gemeen heb­ben.

Waar zijn de jaren geble­ven toen ik nog als klei­ne jon­gen mijn eer­ste zak­geld ver­dien­de op een boer­de­rij in ons dorp. Mid­den tus­sen de koei­en, var­kens en kip­pen? Toen de wor­st op het brood door mijn moe­der gemaakt werd van een var­ken dat we op had­den zien groei­en van big tot vol­was­sen exem­plaar. Iede­re dag eie­ren rapen van het hand­vol kip­pen dat we had­den. En ach­ter in de tuin een stel konij­nen, waar­van er op zijn tijd een­tje geslacht werd. Voor­bij.

Hoe dan ook, ik ben er nog niet uit wat me zo lang heeft weer­hou­den om deze stap te maken en zal er de komen­de tijd heus wel mee bezig gaan wan­neer de ver­lei­ding groot is om terug te val­len in oud gedrag. Het is ten­slot­te zo mak­ke­lijk. Zo goed­koop.

Maar wat is goed­koop aan een por­tie gar­na­len wan­neer je weet hoe­veel ande­re vis­sen tege­lij­ker­tijd als bij­vangst heb­ben gediend en daar­na als oud vuil zijn weg­ge­gooid? Het zijn deze beel­den die ik voor ogen moet blij­ven hou­den om me zeker in het begin ach­ter mijn keu­ze te laten staan.

Het leed ach­ter wat ik eet. Dat moet maar eens afge­lo­pen zijn.

veggie

~ ~ ~

TOEN OP 28 JULI

Ori­ën­ta­tie – 28 juli 2012

Som­mi­ge men­sen zijn de weg kwijt zon­der dat ze het door­heb­ben. Hoe breng je ze dat aan het ver­stand zon­der dat het al te rauw op hun dak valt? Maar, nog belang­rij­ker, hoe zorg je er voor dat ze niet opnieuw gaan ver­dwa­len?

~ ~ ~

0

Er zijn 10 reacties:

  1. 28/07/2013Anneke schrijft:

    Ik ken die wor­ste­ling. Ik vond t mak­ke­lij­ker wor­den toen ik in de Ach­ter­hoek ging wonen en regel­ma­tig ach­ter vracht­wa­gens vol var­kens reed die ik ner­gens meer zag alleen als ze op trans­port naar de dood gin­gen. Ik ben geen veg­ta­ri­ër maar eet zel­den vlees en dan alleen nog van die­ren die een fat­soe­lijk leven heb­ben gehad.

  2. 9/08/2013Peter Pellenaars schrijft:

    Op die manier ga ik het voor­lo­pig ook aan­pak­ken. Min­der en min­der vlees eten, en alleen af en toe nog een 'ver­ant­woord' stuk­je vlees wan­neer dat goed te her­lei­den valt. Dat moet te doen zijn.

  3. 28/07/2013Monique (@Weerzinwekkend) schrijft:

    Gewel­dig dat je dit gaat doen (of laten, hoe je 't maar leest)! Hul­de!

  4. 9/08/2013Peter Pellenaars schrijft:

    Dank je. Eer­st maar eens flink min­der doen, en dan zien we wel hoe ver ik kom met het hele­maal laten.

  5. 29/07/2013Jolka schrijft:

    .. uit­ein­de­lijk wor­den we daar alle­maal alleen maar beter van..

  6. 9/08/2013Peter Pellenaars schrijft:

    Ja, dat denk ik ook. En dan min­der aan­trek­ken van het feit dat mijn ver­an­de­ring mis­schien wei­nig zoden aan de dijk zet. Alles helpt. Ook de klei­ne beet­jes.

  7. 29/07/2013Anna schrijft:

    Ieder­een zijn steen­tje bij­dra­gen :-) Zelf eet ik 1 à 2 keer per week vege­ta­risch en we heb­ben onze eigen kip­pen, en dus ook eie­ren...

  8. 9/08/2013Peter Pellenaars schrijft:

    Inder­daad. Wij zou­den ook graag onze eigen kip­pen hou­den, maar den­ken dat het toch iets teveel over­last geeft voor de buren in onze woon­wijk.

  9. 30/07/2013Elisabeth schrijft:

    Uit­ein­de­lijk ben je niet de eni­ge voor wie het zwaar valt. Anders zou de vee-indu­strie niet meer bestaan. Voor mijn gevoel weten we alle­maal dat de die­ren lij­den voor ons genot en dat het slecht voor ons en het mili­eu is. En toch beslis­sen we niet alle­maal wat jij nu beslist. Ik ook niet. Over het waar­om moet ik naden­ken. Mis­schien vind ik het ant­woord nooit. Net zoals jij nooit zult weten waar­om het zolang geduurd heeft.

  10. 9/08/2013Peter Pellenaars schrijft:

    Ik heb wel een idee waar­om het bij mij zo lang geduurd heeft. Maar het ant­woord is iets waar ik niet echt trots op kan zijn. En dat is denk ik ook waar het voor een groot gedeel­te om draait. Ik weet het wel dege­lijk, hoe het in elkaar zit en hoe de die­ren moe­ten lij­den voor mijn stuk­je vlees. Maar ik ben te ego­ïs­tisch om het daar­voor te laten staan. Ik wil mijn lek­ke­re stuk­je vlees. Punt. En ik sluit mijn ogen of kijk weg van wat daar­voor nodig is. Het is echt puur ego­ïs­me in mijn geval, en tege­lij­ker­tijd zit ik ook nog eens inte­res­sant te doen met lin­kjes en oproe­pen te delen wan­neer er ergens een paard in de wei slecht wordt behan­deld. Hypo­criet tot op het bot.
    Maar al die tijd dit wil­len toe­ge­ven, ho maar. Het is een vorm van afko­pen, door aan de ene kant op te komen voor die­ren­rech­ten en aan de ande­re kant in mijn eet­ge­drag niets te wil­len aan­pas­sen.
    Daar­om heeft het zo lang geduurd. Omdat ik het niet wil­de toe­ge­ven en dacht er mee weg te komen. Ik spreek hier puur voor mezelf. Wat de beweeg­re­de­nen bij ande­ren zijn, dat moet men zelf maar aan­ge­ven.

« | »