50books – vraag 28

Nog tientallen pagina’s en dan pas weet je hoe het afloopt. De spanning wordt bij elke volgende zin verder opgevoerd. Gaan ze elkaar krijgen? Weten ze uit handen van de achtervolgers te blijven? Zullen ze het raadsel ontrafelen? Je hebt een echte pageturner in handen. De cliffhangers rijgen zich aaneen en doen je hart regelmatig enkele slagen overslaan. Meer dan anders ben je je niet meer bewust van je omgeving. Je koffie staat onaangeroerd koud te worden. Al enkele keren hebben de kinderen gezeurd over wat er vanavond gegeten gaat worden. Geen tijd! Dit. Boek. Moet. Uit!

En dan betreden ze dat donkere woud. Met prachtige volzinnen weet de auteur elke boom tot leven te roepen. Een eigen verhaal te geven. Maar jij bent niet geïnteresseerd in bomen. Je wilt alleen maar één ding: weten hoe het afloopt. Dus sla je ongeduldig de pagina’s om tot je ziet waar de beschrijving over is en de actie verder gaat. In hoog tempo lees je verder. Op naar de volgende cliffhanger. Je onderdrukt de vrees dat het boek toch niet met een open einde zal eindigen want daar zit je helemaal niet op te wachten. Dat zou een domper van jewelste zijn. Maar eerst doorlezen, doorlezen, doorlezen.

Zo zal het je de rest van het boek vergaan. Jachtig lezen en bij tijd en wijle het overslaan van stukken tekst die als vertragend worden ervaren. Die teveel afleiden. Voor je gevoel de snelheid uit het voortrazende tempo halen. Niets toevoegen aan het verhaal.

Maar is dat wel zo? Had de auteur niet eerder een bepaalde bedoeling bij dit doorbreken van de spanningsboog? Welke verborgen laag dreigen we over het hoofd te zien bij het negeren van hele alinea’s die door ons ingeschat worden als niet ter zake doende? Is het niet beter om mee te gaan in het ritme wat de schrijver voor ogen had toen hij zijn verhaal aan het papier toevertrouwde? Ons te laten leiden aan de hand van hem die als enige overzicht heeft over de gehele compositie?

Waarom die haast? Vanwaar het ongeduld om vaak geneigd te zijn door te bladeren wanneer de uitweidingen te lang door meanderen? Of heb je daar geen last van? Vind jij het juist heerlijk om geregeld meegenomen te worden in een langzaam voortkabbelende stroom van woorden? Ervaar je het als onderdeel van het grotere geheel? Accepteer je de functie die het heeft ondanks dat het je nog niet duidelijk is welke precies?

Wat doe jij? Of weet je nu niet meer waar ik het over heb omdat je de voorgaande alinea’s weer eens hebt overgeslagen om snel bij datgene te zijn waar het hier elke zondag om gaat?

Vraag 28:
Sla je wel eens stukken tekst over omdat ze niet boeiend (lijken te) zijn?

vraag28

~ ~ ~

Klik hier voor vraag 27.

~ ~ ~

Het #50books initiatief is bij mij ontstaan naar aanleiding van de 30songschallenges maar gaat anders ingevuld worden. Elke week op zondag zal ik een nieuwe boekvraag posten die door iedereen vrij mag worden ingevuld. Alles is toegestaan. Een foto, een recensie, een persoonlijke herinnering, enzovoorts. De beantwoording van de vraag hoeft helemaal niet op dezelfde dag of binnen een week. Wanneer je het blog klaar hebt, post het dan en plaats een link onder de betreffende vraag, zodat iedereen het kan volgen en bij je komt kijken.

Heb je zelf geen blogsite, dan kun je je blog naar mij sturen, en dan plaats ik het als gastblog.

Dit jaar zal ik in totaal 50 vragen posten, vandaar #50books.

Zelf doe ik natuurlijk ook mee, en zal mijn eigen bijdrage als aparte blogs posten en ook hieronder linken.
Voel je vrij om ideeën voor vragen naar me toe te sturen zodat ik er voldoende op voorraad heb om dit jaar door te komen. En wie weet is er zoveel enthousiasme dat we volgend jaar gewoon door kunnen gaan.

Wanneer iemand een mooi logo kan ontwerpen dan zou dat ook heel erg gewaardeerd worden. 

Je kunt me bereiken via email peterpellenaars@me.com of op twitter @petepel.

Veel lees en schrijfplezier.

~ ~ ~

TOEN OP 21 JULI

Hup Zoetemelk! – 21 juli 2009

Een terugblik op vroeger, toen mijn opa en ook zijn broer nog leefden. Hoe zou het zijn om de schaduw van een broer te leven die bij iedereen bekend is? Dat is iets wat ik me vaak heb afgevraagd, maar wat ik nooit aan mijn opa zelf heb voorgelegd.

17 reacties on "50books – vraag 28"



Reageren niet meer mogelijk