Stil

Door Peter Pellenaars op 9/03/2013

Het kan ver­ke­ren. Van­daag dacht ik nog wat ver­der na over de xyz-vraag van gis­ter. Ook raak­te ik onder het betref­fen­de blog en op twit­ter in gesprek over het onder­werp. Is het nodig om je blog tot één onder­werp te beper­ken? Kun je zake­lijk en per­soon­lijk blog­gen op één plek com­bi­ne­ren? Moet je door blij­ven blog­gen wan­neer je zoe­ken­de bent of is het beter om som­mi­ge blogs maar beter niet te pos­ten? Wat weer­houdt je ervan om de blogs te schrij­ven die je zou wil­len schrij­ven, maar schrijf je wel de blogs waar je niet altijd even tevre­den over bent?

Veel ver­schil­len­de vra­gen en niet altijd was een ant­woord voor­han­den. Het lijkt er zelfs op dat er bin­nen­kort een #blog­praat ses­sie aan gewijd gaat wor­den. Maar dat ter­zij­de. Voor mij werd het dui­de­lijk dat ikzelf de laat­ste tijd (door omstan­dig­he­den nog nader te dui­den, ooit) te gemak­zuch­tig ben gewor­den. Wil­de ik eer­der nog wel wel eens seri­eus tijd ste­ken in het het schrij­ven van (en indien nodig, wat onder­zoek ple­gen voor) een blog, dan is dat door die­zelf­de nog nader te dui­den omstan­dig­he­den iets wat er nu niet meer van komt (een uit­zon­de­ring daar­ge­la­ten). Dat vind ik jam­mer want het brengt mijn blog uit balans.

Wat ik name­lijk altijd voor ogen heb gehad met het schrij­ven voor mijn blog, is dat het geva­ri­eerd moest zijn. En kwa­li­ta­tief van een boven­ge­mid­deld niveau. Waar de taal cre­a­tief gebruikt werd. De grens tus­sen fic­tie en non-fic­tie moei­lijk tra­ceer­baar. Waar­door een­der welk onder­werp hope­lijk op een eigen wij­ze gebracht kon wor­den. Er zijn al zoveel menin­gen. Laat mij er dan een iet­wat afwij­ken­de kijk op geven. Een niet gang­ba­re belich­ting die de aan­dacht ves­tigt op ande­re details. Met heel af en toe een para­dig­ma­ver­schui­ving in het klein tot gevolg. Zoiets. Ieder heeft zo zijn dro­men.

Heb ik een voor­beeld in gedach­ten? Een site die mij inspi­reert? In de prak­tijk brengt waar ik slechts met bewon­de­ring kan toe­kij­ken? Jaze­ker. Niet slechts een­tje, maar een (ook weer niet al te lang) lijst­je blog­gers volg ik trouw. Aller­eer­st om veel­al adem­loos hun blogs te lezen. Daar­naast om te leren. Door hun blogs te onder­gaan. Te door­gron­den. Wat iets anders is dan klak­ke­loos copie­ëren. Ik pro­beer iets te mee te krij­gen van hun bezie­ling. De kracht die uit de blogs spreekt. Hoe ze over totaal ver­schil­len­de onder­wer­pen (per­soon­lijk, zake­lijk, maat­schap­pe­lijk rele­vant, in de hob­by­sfeer) dur­ven te blog­gen zon­der dat dit afbreuk doet aan 'het gezicht' van hun blog. Dat het kan, bewij­zen zij.

Dat het kan ver­ke­ren, bewijst de dage­lijk­se har­de blog­gers­prak­tijk...

fn-stil

Van­af van­daag moet ik name­lijk Fron­taal Naakt van mijn lijst­je schrap­pen. Peter Breed­veld (samen met zijn gelief­de Has­s­nae Bou­az­za) gooit de hand­doek in de ring. Moe­ge­stre­den:

Wel­nu, ik bén kapot. Zij heb­ben gewon­nen, ik ben de los­er. Ik kan het niet meer opbren­gen.

Over alles wat zich heeft afge­speeld waar­door Breed­veld tot deze dras­tische en diep­trieste beslis­sing is geko­men ga ik hier niet uit­wij­den. Daar wordt op ver­schil­len­de plek­ken al veel aan­dacht aan besteed. Neem de tijd en lees zijn ver­haal. Volg daar­na de lin­kjes. Ik wil hier alleen stil­staan bij het feit dat een sublie­me blog­ger waar­voor ik veel waar­de­ring heb, ermee stopt. Moet stop­pen. Ter­wijl we er met z'n allen bij ston­den. En ernaar keken. Of zelfs weg­ke­ken. Stil­zwij­gend.

In een van de aller­eer­ste reac­ties onder het FNEXIT blog staat een beken­de preek afkom­stig van de Duit­se pre­di­kant Mar­tin Niemö­l­ler:

Toen de nazi's de com­mu­nis­ten arres­teer­den heb ik gezwe­gen;
ik was immers geen com­mu­nist.
Toen ze de soci­aal­de­mo­cra­ten gevan­gen­zet­ten heb ik gezwe­gen;
ik was immers geen soci­aal­de­mo­craat.
Toen ze de syn­di­ca­lis­ten kwa­men halen heb ik gezwe­gen;
ik was immers geen syn­di­ca­list.
Toen ze de Joden opslo­ten heb ik gezwe­gen;
ik was immers geen Jood.
Toen ze de katho­lie­ken arres­teer­den heb ik gezwe­gen;
ik was immers geen katho­liek.
Toen ze mij kwa­men halen
...was er nie­mand meer die nog kon pro­tes­te­ren.

Daar ben ik nu nog stil van.

~ ~ ~

0

Er zijn 4 reacties:

  1. 9/03/2013Robert schrijft:

    Ik ben er ook stil van. En bozig. En een beet­je mis­se­lijk. Want het is let­ter­lijk mis­se­lijk­ma­kend wat er uit de kast is gehaald om Breed­veld en Bou­az­za 'kalt te stel­len'.
    Als dit de staat van Neder­land anno 2013 is, dan... ja, wat dan?

  2. 9/03/2013Peter schrijft:

    Het is moei­lijk voor te stel­len hoe ver men gaat om beoog­de tegen­stan­ders de mond te snoe­ren. Wan­neer je het niet zelf aan den lij­ve hebt onder­von­den blijft het moei­lijk om je te ver­plaat­sen in wat (in dit spe­ci­fie­ke geval) Breed­veld en Bou­az­za dage­lijks mee­ma­ken.
    Wat het zegt over de staat van Neder­land? Ik zou het echt niet weten. Ik vind het moei­lijk in te schat­ten hoe wijd­ver­breid dit is. Maar daar­door is het niet min­der erg.

  3. 9/03/2013Robert schrijft:

    Ik weet wel het een en ander, maar lang niet alles. En dat wat ik weet is al onrust­ba­rend genoeg. De zie­ke­lij­ke ver­be­ten­heid waar­mee op Peter en Has­s­nae werd inge­hakt is onrust­ba­rend. Het weg­kij­ken van vele goed­wil­len­den is dat eigen­lijk ook. Want veel van hun zul­len waar­schijn­lijk heb­ben gedacht maar lie­ver stil te blij­ven uit angst voor repres­sail­les van­uit onver­draag­za­me hoek. Op zich begrij­pe­lijk, maar tege­lij­ker­tijd baart mij dat ern­stig zor­gen. Is dit dan die vrij­heid?

  4. 10/03/2013Peter schrijft:

    Het is moei­lijk. Niet ieder­een die zich onder eigen naam ver­toont op inter­net zit te wach­ten om betrok­ken te wor­den in deze haat­cam­pag­nes.
    Ik ben wel eens benieuwd dat wan­neer men op inter­net zou kun­nen voor­ko­men dat aller­lei ano­nie­me accounts, etc niet meer moge­lijk zijn, of er dan ook zoveel bag­ger over elkaar zou wor­den uit­ge­stort. Ja, ik ben voor pri­va­cy, maar tege­lij­ker­tijd ver­oor­zaakt dit ook heel veel col­la­te­ral dama­ge.

« | »