januari 2013

Vandaag lukte het me voor de verandering om tijdig het kantoor te verlaten. Precies om 18:00 uur stond ik in mijn sportkleren achter het huis voor een rondje rennen. Het was de eerste keer deze winter dat ik niet in het complete donker op weg ging. De lantaarnverlichting was al aan, maar ook zonder dit hulpmiddel had ik het eerste gedeelte nog voldoende kunnen zien. Wel stond er een flinke wind. Zeker de eerste 2,5 km had ik daar goed last van. De oordopjes waaiden zo af en toe bijna uit mijn oren. Daarna echter werd ik als op handen gedragen. Voor mijn gevoel vloog ik het normaal voor mij zo moeilijke punt van de 4 km voorbij alsof ik pas net uit de startblokken ging. Echter bij de 6 km, toen ik de wind weer pal in het gezicht had, vond ik het welletjes voor vanavond. Er wacht nog een fikse berg thuiswerk (dat krijg je er van wanneer je zo vroeg naar huis gaat…) en er moet ook nog wat gelezen worden. Uiteindelijk ben ik best wel tevreden met mijn tijd van 33,5 minuut voor deze 6 km. Een dezer dagen ga ik een weer eens voor de 10 km of misschien wel ietsjes verder. De vorige keer was dat goed bevallen en het smaakte naar meer. Kort daarna echter kreeg ik last van mijn enkel en moest ik opnieuw in mijn ritme komen. En de afgelopen weken heb ik een paar beurten moeten overslaan vanwege de sneeuw. Nu zijn er vooralsnog geen excuses meer. Lees verder...

Vannacht vielen er bommen uit de lucht. Of eigenlijk was het dag want ik droomde. Niet dat ik dat wist. Pas in de ochtend (na de nacht, dus niet na de dag, die brak net aan) realiseerde ik me dat. Toen de bommen vielen was ik op school. Op zich had dat voldoende aanleiding moeten zijn om te beseffen dat ik aan het dromen was. Al vele jaren geleden heb ik de middelbare school afgesloten. Nu kom ik er alleen nog maar in mijn dromen. Altijd in het wiskundelokaal wat zich bevindt in een ietwat afgelegen zijvleugel van het hoofdgebouw. De keren dat ik er ben gaat er gegarandeerd iets verschrikkelijk mis. Ook deze keer. Lees verder...

Nou mensen, vandaag heb ik het ff helemaal gehad. Om te beginnen ging het vanochtend al helemaal mis. Me wekker ging niet af en vandaar dat ik telaat ging komen. Dus haasten jongen. Niet normaal. Toen reed ook nog net de bus voor me neus weg. En de volgende bus reed door zo,n vieze waterplas. Omdat het gesmolten was. Die sneeuw. Heel m,n uggs nat. Ik kon wel janken. Op me werk begonnen ze natuurlijk ook te zeiken dat ik te laat was. Nou, ze zeiken maar. Ik heb het helemaal gehad met hun. Alleen m,n dinnetje X kon me troosten. Anders was ik spontaan gaan janken. Kom ik thuis is de koningin afgetreden. Ik schrok d,r echt van. Zo,n lief mens. Wat zij niet allemaal meegemaakt hebt. Alleen al vorig jaar. Met Friso. In die sneeuw. Ik heb echt wel ff op de bank zitten janken. Dat mogen jullie best wel weten. Maar ik kon niet al te lang blijven janken want ik moest meedoen aan blogpraat. Dat komt omdat ik voortaan ook ga bloggen. Ik schrijf niet meer in me dagboek maar voortaan op me blog. Sjonge jonge. Hebben jullie wel eens meegedaan aan blogpraat? Dat gaat echt vet snel. Ik kon dat allemaal niet bijhouden. Ik kon wel janken. En allemaal maar roepen naar me. Je moet tweetchat dit je moet tweetchat dat. Je moet op je titels letten. Je moet wel dit maar je moet niet dat. Je mag geen fouten schrijven. Ze gingen maar door. Allemaal regeltjes. Pas om 10 uur was ik klaar met alles lezen. Ik ben kapot. Morgenvroeg gaat me wekker weer af. Maar ik moet nog een blog schrijven. Dat moet volgens hun. Het is om te janken. Lees verder...

De afgelopen dagen had ik mijn renschoenen tijdelijk binnen geparkeerd. Sinds de sneeuw de straten wit bedekt had achtergelaten koos ik het zekere voor het onzekere. Hoewel ik redelijk gewend was geraakt aan 2x per week ’s avonds een rondje rennen (met soms een langer tochtje op de zondagochtend) besloot ik tijdelijk deze activiteit te staken. Al te vaak was ik vanaf de dag dat ik de smaak van het rennen goed te pakken had, geplaagd door blessures. Het zou de goden verzoeken zijn om op de ongetwijfeld gladde wegen in het duister enkele kilometers af te leggen in de hoop verschoond te blijven van een onverhoedse glijpartij met alle gevolgen van dien. Lees verder...

Klik hier voor vraag 2

~~~

Vraag 3:
Wat is jouw favoriete plek om een boek te lezen?

Iedereen heeft wel een plek waar je je het meest prettig voelt om een boek te lezen. Voor de een moet dat per se in een rustige en afgeschermde omgeving zijn omdat alle externe prikkels de concentratie verstoren, terwijl de ander kan genieten van een boek midden in de drukte van trein, strand of lunchcafé. Ook kan ik me zo voorstellen dat je misschien wel een idee hebt over hoe voor jou die favoriete stek er uit moet zien, maar dat het vooralsnog bij een wens blijft. Want wat is er nu mooier dan hoog in de ruimte, ontdaan van alle zwaartekracht, heerlijk zwevend in je privé-capsule een boek te lezen met uitzicht op aarde? Of op een bankje midden in Central Park NY, omringd door joggers en dagjesmensen. Lees verder...

In al mijn jeugdige onschuld heb ik echt een tijdlang gedacht dat het een heuse komedie was. Dat leek me wel wat. Nadat ik het boek voor de eerste keer in de plaatselijke bibliotheek gevonden had, wist ik wel beter. Het was oud. Heel oud! En ook nog eens geschreven in versvorm! Ik hoefde er niet lang over na te denken. Het boek ging linea recta terug zijn standplaats in en uit mijn gedachten. Lees verder...

Op de klok zag ik dat het enkele minuten voor half was. Met wat geluk zou ik net op tijd zijn voor de volgende vergadering. De vierde alweer deze dag.

Ik besloot via de receptie te gaan en dan de trap naar de tweede verdieping te nemen. Bij het koffieautomaat stonden enkele collega’s. Op hun gemak de dag te bespreken. Of ik ook een bekertje wilde. Haastig wimpelde ik hun aanbod af en snelde verder door de gang. Na de dubbele klapdeuren zag ik met iets van een schok dat er licht brandde in het eerstvolgende kantoor. Dat was de laatste weken niet zo geweest. De collega die daar zijn plek had bleek weer terug te zijn van ziekte. Een hevige griep, zo had ik gehoord. En daarvoor was zijn vader overleden. Lees verder...