Zoals ik mij haar herinner zat ze meestal in uiterste concentratie voorovergebogen over haar oefenschriftje. Haar gezicht verscholen onder gitzwart haar. Een donkere zware bril verborg haar ogen. Het meeste kattekwaad ging aan haar voorbij. Onverstoorbaar werkte ze door aan de opdrachten die de zuster ons gegeven had voordat ze de klas eventjes verliet. Altijd serieus. Altijd goeie punten. Meestal tienen. En een plakplaatje of stempeltje. Haar ouders moesten wel trots op haar zijn geweest. Dat kon niet anders.
Ze woonde bij ons in de wijk. Iedereen van de lagere school woonde toen bij elkaar in de wijk. Niemand ging met de fiets. Allemaal te voet. Het schoolgebouw was tenslotte om de hoek. Ons dorp was nog een dorp. Overzichtelijk. In zichzelf gekeerd.
Inmiddels zijn gedeeltes van die oude wijk allang gesloopt. Nieuwe huizen zijn er voor in de plaats gekomen. Ik woon er allang niet meer. Wanneer ik er nog wel eens doorheen rijd, herken ik slechts met moeite waar we ooit gespeeld hebben in de speeltuin die destijds in het midden van de wijk stond. De weg die ik vervolgens afleg naar het huis waar mijn ouders nu wonen was vroeger een karrespoor dat slingerde door velden en bos.
Hetzelfde karrespoor liep zij op een avond om haar vader te halen. Het avondeten was klaar. Hij was nog niet terug van zijn avondwandeling. Nietsvermoedend huppelde zij richting bos. Die dag had ze weer fantastische cijfers op school gekregen. Haar vader moest wel trots op haar zijn. Dat kon niet anders.
Wanneer ik die weg verder volg zie ik vaak dat niet meer bestaande bos opdoemen. Altijd schemert het. En altijd zie ik die man aan de rand van het bos staan. Wachtend. Aarzelend. Totdat hij zijn dochter hoort aankomen en zich dan schielijk terugtrekt in het donkere gedeelte van de bosrand. Een stuk touw in de hand.
man
nachtegalen – toen
waar het oude bos begon
bij de brandnetels
dicht is het bos daar
vele eeuwen geleden
stond er een man stil
het was een schemeravond
soms wordt hij er nog gezien
J.C. van Schagen (1891-1985)
uit: Wat dit blijfsel overbleef (1984)
~ ~ ~
Tweet
Haar vader zal wel trots op haar zijn… => Man: http://t.co/t7WPH8Lf #blogpost
Reactieloos
~ slik ~
Kippevel…!
zo, ik ben nieuwsgierig naar het vervolg!
echt indrukwekkend!
Helaas heb ik hier geen vervolg voor anders dan te melden dat de man niet meer levend uit het bos kwam. En het was de dochter die hem vond. Van het hoe en waarom heb ik nooit iets meegekregen, of onthouden. Daarvoor was ik dan weer veel te jong. Het is een gruwelverhaal wat me altijd is bijgebleven.
Heftig verhaal. Ik voelde het slechte eind al in de eerste zin voorbijkomen. Meisjes met tienen daar loopt t zelfden goed mee af.
Heel soms wel. Maar vaak niet. Daar heb je denk ik wel gelijk in.
Brrr. Gebeurt vaker dan je zou willen of vermoeden. Mooi geschreven weer!
Helaas wel. Dit is me altijd bijgebleven en ik moet er echt altijd aan denken wanneer ik weer in die oude buurt kom.