Roepaen Podium – Ottersum

Diegenen onder jullie die mij al wat langer volgen, weten misschien dat ik een zwak heb voor de Noorse muzikant Thomas Dybdahl. Vorig jaar mei ben ik voor de eerste keer naar een concert van hem geweest en in het blog wat ik naderhand heb geschreven doe ik uit de doeken hoe die liefde is ontstaan.
Eind vorig jaar hoorde ik dat hij Nederland opnieuw zou bezoeken, en wel naar aanleiding van het 10-jarig bestaan van zijn debuutalbum uit 2002: …that great October sound. Volgens het tourschema zouden het vier concerten worden: in Rotterdam, Den Bosch, Ottersum en Amsterdam.
Ottersum? Ik moest even nadenken voordat ik wist welk poppodium daar gesitueerd is. Toen wist ik het weer: Roepaen.

Al een paar keer had ik daar naar toe willen gaan, maar het was er tot nu toe nog nooit van gekomen. Gelukkig waren er nog kaartjes beschikbaar, dus nu was het slechts een kwestie van aftellen voordat het zover was. Gisteravond arriveerden we ruim op tijd bij het historisch landgoed Roepaen wat door de eeuwen heen van boerderij, via klooster tot volwaardig evenementencentrum is getransformeerd. Ondanks de duisternis waren we meteen onder indruk van de geweldige locatie. En eenmaal binnen was het nog meer genieten. Alles ging lekker informeel, het personeel was erg gastvrij en het podium in de kapel was betoverend mooi. Er was voldoende ruimte om te zitten of te staan. Overal waren kaarsen geplaatst die de sfeer alleen nog maar gezelliger maakten. En doordat het een ruimte was met een plafond op zeer grote hoogte zat het met de akoestiek ook helemaal goed. Iets wat de optredende artiesten zelf ook benadrukten.

Het voorprogramma werd gevormd door de Londense band Smoke Feathers. Ik had er nog nooit van gehoord, en ook vooraf geen tijd gezien om wat van hun muziek op te zoeken en te beluisteren. Maar de eerste kennismaking beviel erg goed. In het half uurtje dat ze speelden brachten ze een aantal nummers die voldoende gevarieerd waren om nieuwsgierig te blijven naar hun eerste cd. Na afloop hebben we nog een tijdje met de drummer Paul Everest staan praten (de zanger Matt Falloon werd beziggehouden door een of andere dronken nietsnut, die tijdens het concert van Thomas Dybdahl uit de zaal werd verwijderd). Het was voor hen de eerste keer dat ze optraden in Nederland, en ze waren erg positief over deze zaal en het publiek. De band is een viermans formatie, maar voor deze korte tour waren ze slechts met z’n tweeën. Als het aan hen ligt, dan komen ze heel graag nog eens terug, en dan met de volledige bezetting. Wanneer dat het geval is, dan ga ik er zeker weer naar toe.
Ben je nieuwsgierig geworden naar hun muziek, dan kun je samples downloaden vanaf facebook.com/smokefeathers

Foto: Stefan Meeuws

Om elf uur verscheen dan eindelijk Thomas Dybdahl op het podium. Zijn begeleiding bestond uit Lars Hornveth (gitaar, lapsteel en autoharp) en Per Zanussi (bas). Dat was een verrassing voor mij, want tot dat moment dacht ik dat hij deze keer in zijn eentje zou komen om solo een akoestische versie van zijn debuutalbum te verzorgen. De tweede verrassing was dat hij na het spelen van het openingsnummer ‘From Grace’ er voor koos om ook andere nummers te spelen dan alleen van die eerste cd. Zelfs volledig nieuw werk (zo nieuw, dat hij zich bij voorbaat excuseerde voor het feit dat een nummer nog niet helemaal af was) kwam voorbij. De derde, en meest overrompelende verrassing waren de volledig nieuwe arrangementen waarin hij zijn bekend werk had gestoken. Deels natuurlijk vanwege de aangepaste bezetting waarmee hij naar Ottersum was gekomen, maar ook omdat hij inmiddels met andere instrumenten is gaan spelen dan in zijn eerdere periode. Zoals hijzelf in een interview in de Gelderlander aangeeft bieden deze nieuwe arrangementen “een andere kijk op de liedjes“.

En daarin was het concert in mijn ogen (oren) helemaal geslaagd. Elk nummer klonk alsof het de kans had gekregen een keertje te mogen shoppen in een compleet andere kledingkast. Het klonk op een vreemde manier vertrouwd en toch anders. Nergens verveelde het. De beide gastmuzikanten kregen volop gelegenheid hun kunnen te etaleren en Dybdahl zelf liet in alles wat hij deed zien dat hij een rasartiest is. Volop geconcentreerd speelde hij zijn muziek om tussendoor oprecht geïnteresseerd contact met het publiek te zoeken. Het was genieten tot de laatste minuut, met nog twee mooie toegiften.

Ook met Thomas Dybdahl hebben we na afloop even kunnen praten. Hij wist zich het optreden in Nijmegen van vorig jaar (de aftrap van zijn Europeese tour) nog goed te herinneren. De komende tijd gaat hij zich weer richten op studiowerk om misschien nog dit jaar een nieuwe cd uit te brengen. Met dat nieuwe materiaal wil hij dan heel snel weer gaan touren. De voorproefjes die hij deze avond had laten horen klonken in ieder geval veelbelovend.

De merchandising die ik ditmaal niet kon weerstaan te kopen, bestaat uit het volgende:

  • cd Liberation van de Smoke Feathers
  • gesigneerde cd …that great October sound door Thomas Dybdahl
  • gesigneerde poster (ex 2/50) …that great October sound door Thomas Dybdahl

~ ~ ~

Het enige smetje op dit concert is dat ik voor de zoveelste keer gezwicht ben om mijn Facebook account te activeren. Zowel Smoke Feathers, Thomas Dybdahl als Roepaen zijn allen aanwezig op dit social media platform, en ze blijken daar wat actiever te zijn dan op Twitter. Eens zien hoe lang ik het dit keer vol weet te houden…

~ ~ ~

Comments are closed.