altijd groener bij de buurman

Wij zijn allemaal tekortschietende wezens in een universum waar voor iedereen geen of slechts kortdurend geluk is weggelegd.

“Het is afgelopen. Ik leg er tegels in.” Met deze medeling gooide mijn oud-collega jaren geleden de handdoek in de ring. Hij had de strijd verloren. Het gras bij zijn buurman was al die jaren groener gebleken dan zijn vale gazonnetje. Wat hij er ook aan gedaan had, niets had succes gehad. Nu was het genoeg. De eerstvolgende zaterdag zou hij beginnen. Voor de zekerheid nam hij ook nog enkele dagen na het weekend vrij om de klus in één keer te klaren. Op donderdag was hij er weer. Helemaal in zijn nopjes. De tegels lagen er strak in. Hij had ook nog een kunststof tuinhuisje gekocht en dat achter op de plaats gezet.

Geluk is van korte duur en mag geen naam hebben.
Enkele weken later kwam hij zwaar depressief op het werk. Zijn pogingen om een oprukkende mierenplaag de kop in te drukken waren jammerlijk mislukt. In plaats van te accepteren dat hij niet voldoende zwarte aarde had verwijderd alvorens de tegels te plaatsen, zag hij bevestiging dat de diertjes de oorzaak waren van zijn vruchteloze pogingen een sappig groen gazon te creëren. Er waren rigoreuze maatregelen nodig. Bij gebrek aan voldoende spiritus om tussen de voegen van de tegels te gieten nam hij een volle jerrycan petroleum. Daarna ging hij in de deuropening van de bijkeuken staan en wierp een brandende lucifer de plaats op.

Er gebeurde niets.
Net toen hij een tweede lucifer wilde gebruiken klonk er een doffe dreun. Met verbazing zag hij hoe een enorme steekvlam alle tegels de lucht in blies en vervolgens het tuinhuisje volkomen verschroeide. Hij had niet meteen in de gaten dat twee van zijn vingers brandwonden opliepen door de brandende lucifer die hij nog steeds vasthield. Vanwege de ontploffing sneuvelden ook nog twee ramen van de bijkeuken.

Wij zijn tekortschietende wezens.
In datzelfde jaar kreeg zijn buurman last van mollen. Weer later kleurde het gras van groen naar bruin naar geel. Om daarna te verdorren. Mijn oud-collega zou hiervan genoten hebben, ware het niet dat hij inmiddels aan een hartaanval gestorven was. Twee huizen verder stond een man zich vergenoegd de handen te wrijven terwijl hij uitkeek over zijn gezonde grasmat. Hij wist het nog niet, maar zijn triomf zou van korte duur zijn.

~ ~ ~

Comments are closed.