Wat voor blogger ben ik nu eigenlijk?

Donderdagochtend 1 maart werd ik met een schok wakker. Het eerste wat ik me realiseerde was dat ik me verslapen had. De klok gaf 06.45 uur aan en ik wist zeker dat ik de wekker op 06.00 uur had gezet. Drie kwartier te lang in mijn bed blijven liggen. Vervolgens viel me op dat dit niet mijn bed was. Ik lag in een hotelkamer mijn tijd te verdoen. Wat me deed beseffen dat ik hier niet zonder reden lag. Er stond vandaag een belangrijke bijeenkomst gepland en ik zou daar een presentatie moeten verzorgen. Dat had ik een dag eerder te horen gekregen. Onze projectmanager was ziek geworden en zijn plaatsvervanger dat was ik.

Een lichte paniek begon zich van mij meester te maken. Of was het een opkomende misselijkheid die verband hield met het drinkgelag van gisteravond? Want dat werd me ondertussen ook wel duidelijk, het voorgenomen plan om slechts eventjes naar de hotelbar te gaan was jammerlijk mislukt. Ergens rond 02.30 uur rolde ik mijn bed pas in. Weg was de voorbereidingstijd voor mijn presentatie. Zowel gisteravond als deze ochtend. Klokslag 08.00 uur zou de bijeenkomst beginnen dus ik had net voldoende tijd om te douchen, ontbijten, tas inpakken, uitchecken en de weg vinden naar de conferentiezaal.

Onder de douche bekroop me een volgende gedachte. Er was nog iets dat ik gemist had. Het #iederedagbloggen wat ik zo stoer op 23 december ingezet had. Helemaal niet meer aan gedacht toen er doorgeschakeld werd van bier naar wodka. Zomaar vergeten. Weg was de illusie dat ik het met gemak een jaartje vol kon houden. Dit kon ik niet meer goedmaken. Zelfs als ik tien blogs zou posten later die avond dan nog zou er dat hatelijk hiaat zijn op de 29ste februari. Hoe cynisch ook. Juist die extra dag doet me das om. Niks geen plus-dag, maar een mineur-dag.

Nu is het zondag 4 maart. En dit wordt mijn eerste blog sinds die (ver)schrikkel(ijke)dag. Een blog waarin ik mij afvraag wat voor blogger ik nu eigenlijk ben. Want, heel eerlijk? Ik ben ergens wel blij dat ik ineens #iederedagblogger af ben. Door onvoorziene omstandigheden, zeg maar. Een beetje buiten mijn schuld om. Ik kon er niet zoveel aan doen. En nog wat excuses meer. Allemaal om aan te geven dat ik eigenlijk geen #iederedagblogger ben. Eigenlijk ben ik helemaal geen blogger in de zin dat ik een logboek bijhoud op het web. Mijn domein petepel.nl is voor mij nooit echt een blogsite geweest maar eerder een soort van verzamelplek waar ik mijn schrijfsels deel met de rest van de wereld.

Een blogger heb ik altijd gezien als iemand die dicht op de actualiteit zit of vanwege werk dan wel hobby zich gespecialiseerd heeft in een bepaald onderwerp. En daar dan redelijk frequent over schrijft. Met daarnaast natuurlijk ook nog de blogger die zeer regelmatig verslag doet van zijn of haar persoonlijk leven. Dit kan zelfs gecombineerd worden. Ik herken mijzelf niet in het voorgaande. Ik zie mezelf als een denker (als iemand die veel tijd nodig heeft om alles om hem heen te begrijpen) en een schrijver (als iemand die liever schriftelijk communiceert dan mondeling) en niet als blogger.

Want mijn probleem is dat ik veel te langzaam ben. Ik loop achter de feiten aan. Hoewel ik dagelijks de krant lees en het journaal bekijk heb ik tijd nodig om een ander te laten bezinken. Ook ben ik op zoek naar de nuance. Geen hyperigheid voor mij, maar het tegengeluid. De duiding. Vandaar mijn voorliefde voor geschiedenis. Dus verwacht van mij geen blogjes die inspelen op de actualiteit van de dag. Misschien af en toe een fictieblogje als speelse duiding. Onschuldig.

Verder loop ik ook achter de muziek aan. Beschouw mij maar als een ‘late adopter of old music’. De ontdekkingen die ik op muziekgebied doe zijn voor mezelf van onschatbare waarde. Maar om dat te delen zou voor velen mosterd na de maaltijd zijn. Daarom verwerk ik nieuw ontdekte muziek in blogjes waarin ik een aanleiding heb gezocht om de muziek te kunnen delen zonder te laten doorschemeren hoe veel te laat ik pas achter die mooie muziek ben gekomen.

En zo loop ik dus overal achteraan. Films zie ik pas een aantal jaren later op Film1 omdat ik nooit naar de bioscoop ga. Boeken lees ik pas jaren nadat ik ze heb aangeschaft omdat ik ze onderop de stapel ‘nog te lezen’ leg. TV-series of programma’s zie ik pas tijden later wanneer ze op dvd worden uitgebracht omdat ik bijna geen tv meer kijk. Dus waar zou ik dagelijks over moeten bloggen?

Schrijven, dat doe ik wel degelijk elke dag. Voornamelijk over datgene waarover ik dan denk. Waar ik me op dat moment mee bezighoud. En dat schrijven, wel, dat is me de afgelopen maanden duidelijk geworden, dat is een langzaam proces. Hoe verrassend in het licht van het voorgaande. Ik schrijf over de boeken die ik lees, of over de film die ik gezien heb. Ik schrijf over zomaar iets om een reden te hebben mijn nieuw ontdekte muziek te kunnen delen. Ik schrijf over wat me overkomen is, wat ik gezien heb, wat ik gehoord heb. En ik schrijf fictie. Ik verzin een hoop. Omdat ik met een teveel aan fantasie zit opgescheept.

Tijdens dat schrijven wil ik vrij zijn. Vrij zijn om de tijd te nemen het verhaal goed tot zijn recht te laten komen. Zonder deadline. Zonder concessie te doen aan de tijdsdruk om een onaf blog te posten. Wat precies datgene is geweest dat me de afgelopen tijd dwars zat. Schrijven was geen probleem. Maar wel iedere dag een fatsoenlijk blog te publiceren welke in mijn ogen helemaal afgerond was. Omdat ik voldoende goede ideeën in mijn hoofd meedraag om over te schrijven, maar niet in staat ben om dat elke dag op de juiste wijze tot een mooi einde te brengen.

Daarom ben ik dus blij dat het experiment is afgelopen. Ik ben geen #iederedagblogger, zelfs geen blogger. Dat is me duidelijk geworden, en in die zin is het experiment me waardevol gebleken. Wat ik wel ben is een schrijver. Van verhalen (informatief, persoonlijk of fictief) die hun tijd nodig hebben om geschreven te worden en te rijpen in mijn hoofd. En daar ga ik enthousiast mee verder. Dus uiteindelijk gaat er niet zo heel veel veranderen. Deze website blijft volgeschreven worden met hopelijk interessante verhalen, en wie weet, post ik tussendoor een update om te laten weten waar ik zoal mee bezig ben.

14 reacties on "Wat voor blogger ben ik nu eigenlijk?"


  1. Ik geloof niet dat ik het met je eens ben dat je geen blogger ben! Al is het alleen maar vanwege het feit dat je een blog hebt haha.

    Maar wat betreft het iedere dag bloggen: als jij je daar niet goed bij voelt, dan moet je het ook niet doen. Niemand verplicht het je!


    1. Ik heb geen blog, maar een website ;-)
      Zonder gekheid, mij maakt het niet uit of ik nu wel of niet een blogger ben. Ging mij er om dat het dagelijks posten niet iets is wat mij ligt. Vooraf blogs klaar zetten werkt ook niet bij mij. Dus ga ik het weer op mijn ‘oude’ manier doen.


  2. als je maar blijft schrijven over je hersenspinsels, alledaagse belevenissen op de kop blijft zetten, en een spuit 11 opmerkig durft te maken die alles wat iedereen al lang weet weer in een heel ander daglicht zet. dan vind ik het goed.

    ik hou wel van een beetje slow blogging


  3. Wat een herkenbaar verhaal! Ik vraag me vaak hetzelfde af. Gelukkig zijn de grenzen tussen ”schrijven op een website” en ”het echte bloggen” al een tijdje vervaagd. En dat is maar goed ook, want net als dat er verschillende soorten bloggers zijn, zijn er ook verschillende soorten lezers. Ik lees graag verhalen van schrijvers ;-).


    1. Uiteindelijk heb ik het gevoel dat ik meer een verhalenverteller ben dan een blogger, wat het verschil dan ook moge zijn. Welkom op mijn verhalensite.


  4. Dit is een feest van (h)erkenning: om precies dezelfde redenen als jij aanhaalt, ben ik niet terug te vinden in de #iederedagbloggen-lijstjes. Wat niet wegneemt dat ik een grenzeloos respect heb voor eenieder die zelfs maar een poging onderneemt. Ik ben blij dat je me de woorden uit de mond neemt.


    1. Het was voor mij een experiment om te zien wat het met mij en mijn schrijven zou doen. Na twee maanden heb ik er heel wat van opgestoken. Zeker wat het respect betreft voor al diegenen die het langer volhouden dan twee maanden.


  5. Ik denk dat elke dag kwalitatief goed bloggen erg moeilijk is. Soms accepteer ik van mezelf een slechter verhaal omdat het verstandig is om gewoon weer eens wat te schrijven, om een block te voorkomen. Maar elke dag, ik zou het niet kunnen. Niet op de manier zoals ik zou willen bloggen.


  6. We zouden familie kunnen zijn..zelfs kwalitatief goed reageren valt mij soms zwaar terwijl het stuk er wel om vraagt. Het is niet anders

Reageren niet meer mogelijk