Knowing = Weten dat je deze film beter kunt overslaan

Stel: Het einde van de aarde is op 19 oktober 2009.

Stel: Twee kinderen zijn voorbestemd om gered te worden door buitenaardse wezens, om ‘opnieuw te kunnen beginnen’.

Stel: De oma van één van die twee kinderen krijgt in 1959 al te horen (de ruimtewezens ‘fluisteren’ dat in haar oor) dat de aarde op 19 oktober ten onder gaat.

Stel: Die oma krijgt ook nog zo’n beetje alle data van komende rampen tussen 1959 en 2009 ingefluisterd (plus locatie, plus aantal slachtoffers).

Is het dan logisch dat die moeder in 1959 (wanneer ze nog kind is) al die gegevens op een briefje schrijft (in geheimtaal) en het dan in een capsule laat stoppen die voor 50 jaar in de grond verdwijnt? Zodat 50 jaar later dat briefje ‘per toeval’ bij de vader van het andere kind terechtkomt. Die dan klakkeloos aanneemt dat het briefje echt is, slechts enkele uren nodig heeft om de code te breken, en als bewijs van eigen gelijk nog even getuige mag zijn van de laatste twee rampen die nog moeten plaatsvinden. Alleen maar om te concluderen dat er verder niets tegen te doen is, en hij afscheid moet nemen van zijn zoontje.

Waarom al deze flauwekul als die bezoekers uit het heelal toch al wisten wanneer de mensheid zou verdwijnen, en dat zij het plan hadden om die twee kinderen mee te nemen? Hadden ze dat niet gewoon kunnen doen zonder al die nutteloze poespas eromheen? Hadden we deze film niet gehad. En had ik iets nuttigs kunnen doen.

Kortom: verloren uurtjes.