Eric scoort een bloody hattrick

Door Peter Pellenaars op 6/03/2009
Met van bloed drui­pen­de vin­gers trok Eric voor­zich­tig de kin­der­te­ke­ning van de muur.
Het was een geel stuk papier waar­op met gro­te vegen in ver­schil­len­de kleu­ren een bont patroon was geschil­derd waar­uit niets viel op te maken. Als je heel goed keek dan kon je onder de dik­ke laag verf een clowns­ge­zicht her­ken­nen. Hele­maal onder­aan stond in net­te let­ters geschre­ven: Voor Papa
Eric kreeg een brok in z’n keel. Dat had zijn kind toch maar mooi gemaakt.
Het ver­baas­de Eric dat een kind van amper twee jaar al zoiets prach­tigs kon maken. Elke week zo’n teke­ning te krij­gen! Gewel­dig!

De teke­ning voor­zich­tig oprol­lend liep Eric de keu­ken uit, daar­bij omzich­tig het geha­ven­de naak­te lichaam ont­wij­kend wat op de tegel­vloer lag. Nog steeds had Eric last van een soort brok in z’n keel en rochel­de enke­le malen luid­ruch­tig tot er iets los­schoot. Bijna kok­hal­zend spuw­de hij in z’n hand en door z’n tra­nen heen bestu­deer­de hij het voor­werp van dich­ter­bij. Het leek wel een stuk rauw vlees. Vol wal­ging gooi­de hij het van zich af.

Zorg­vul­dig sloot Eric de bui­ten­deur van zijn huis en liep naar z’n auto. Nog steeds hield hij de teke­ning in z’n hand.

Een­maal op de snel­weg kwa­men de beel­den van de afge­lo­pen uren terug. Eric pro­beer­de zich te con­cen­tre­ren op deze beel­den. Natuur­lijk om er van te kun­nen leren voor een vol­gen­de keer. Maar ook omdat hij weder­om het idee had som­mi­ge momen­ten in een roes te heb­ben gehan­deld zon­der pre­cies te besef­fen wat hij had gedaan. Mis­schien kwa­men ook die beel­den nu terug.

En ter­wijl Eric over de snel­weg zoef­de ervaar­de hij opnieuw hoe hij bij het bed had gestaan van zijn vrouw. Na een poos­je was hij geknield om haar in het sla­pen­de gezicht te kun­nen kij­ken. Hij zag hoe ze rus­tig adem­haal­de. Lang­zaam trok hij een stuk­je dek­bed van haar schou­der weg. Enke­le ogen­blik­ken staar­de hij naar haar naak­te arm en keek haar toen weer in het gezicht.

En zag twee wijd­open ogen die naar hem terug­staar­den.

In een reflex sprong hij omhoog en stak met een vloei­en­de bewe­ging het mes diep in de geo­pen­de mond van zijn vrouw. Nog steeds staar­den haar ogen hem aan. Uit haar keel kwam een roche­lend geluid. Haar han­den klauw­den ver­vaar­lijk naar hem maar kre­gen niet echt hou­vast op z’n glad­de body­war­mer. Het duur­de niet lang tot­dat ze stil werd en haar armen slap langs haar lichaam vie­len.

Eric trok het mes terug en zag hoe z’n hand hef­tig beef­de. Het leek of z’n hart bon­kend een weg naar bui­ten zocht.

Na een tijd­je kwam hij tot rust. Hij sloeg het dek­bed nu hele­maal terug en bekeek haar van top tot teen. De over­tol­li­ge nacht­kle­ding ver­wij­der­de hij door het met z’n mes stuk te snij­den. Sexu­e­le lust streed om voor­rang met opko­men­de bloed­dor­st. Uit­ein­de­lijk won de bloed­dor­st het. Lang­zaam begon hij in het nog war­me lichaam van zijn vrouw te snij­den. Al snel ver­loor hij de con­tro­le over zich­zelf.

Eric min­der­de vaart en nam de afrit van de snel­weg. Hij was nu bijna thuis. Op de weg was een gro­te 8 en 0 geschil­derd. Onwil­le­keu­rig begon hij zacht­jes te lachen. Wat een toe­val. Acht slacht­of­fers had hij nu in totaal gemaakt, bedacht hij zich. En nul kans om gepakt te wor­den.

Slacht­of­fer zeven bevond zich in de keu­ken waar hij hem had ach­ter­ge­la­ten voor­dat hij zijn vrouw boven ging opzoe­ken. Eric had hem ste­vig vast­ge­bon­den op één van de keu­ken­stoe­len.
Hij kon zich niet meer her­in­ne­ren waar­om hij enke­le mes­sen uit het mes­sen­blok in de boven­be­nen van de man had gesto­ken. Maar omdat ze daar nu toch zaten kon hij ze goed gebrui­ken om van daar­uit ver­der te wer­ken aan de ont­la­ding van de woe­de die hij nog steeds in zich voel­de. Omdat zijn vrouw gebro­ken had met de regels. Omdat zijn vrouw wak­ker was gewor­den. Omdat zijn vrouw hem recht had aan­ge­ke­ken. Daar­om. Daar­om moest hij nu boe­ten. Ver­schrik­ke­lijk boe­ten.

Eric par­keer­de z’n auto op de oprit.
De beel­den van slacht­of­fer acht onder­druk­te hij door de teke­ning op te pak­ken en uit te rol­len.
Hij zag dat zich wat bloed­ve­gen had­den ver­mengd met de verf. Niet dat het daar­door lelijk was gewor­den.

Deze teke­ning zou een spe­ci­a­le plaats krij­gen op z’n werk­ka­mer.

~ ~ ~
~ ~ ~
0

Reageren is niet meer mogelijk.

« | »